یک پزشک حوزه بیماریهای شغلی میگوید: ما بارها تاکید داشتیم که سمومی که به ویژه در باغات ایران استفاده میشود، به دلیل تحریمها و درجه مرغوبیت سم، بیش از استاندارد در محوطه باغ و روی گیاه میماند. مطالعات ما نشان میدهد که برخلاف سایر سموم مصرفی رایج، سم استفاده شده در مزارغ و باغات ما تا چهل روز میماند و این درحالی است که کشاورز و باغدار ما و کارگران این حوزه، بلافاصله پس از سمپاشی و گاه از فردای آن روز، به باغ و مزرعه وارد میشود و کار میکند.
به گزارش ایلنا، «علیرضا.ع» بیش از ۱۵ سال در باغات خانوادگی بستگان خود در منطقه دماوند و گیلاوند کار کرده و امروز در سن ۴۵ سالگی در تهران لباس میفروشد. مشکل او فقط درد کمر و زانو و دردهای عضلانی کارگران یدی در میانسالی نیست؛ بلکه او همزمان دچار مشکلات تنفسی و کلیوی هم شده است. او میگوید که عمویش سالها قبل به طرز مشکوکی بدون اینکه در خانواده آنها رایج باشد، به سرطان دچار شده و پس از سالها باغداری فوت شده است.
این کارگر تازه وقتی شغل خود را عوض کرده، پس از ۴۰ سالگی، موفق به ازدواج و فرزندآوری شده؛ او میگوید: «من حس میکنم سمپاشیهایی که انجام میدادم خیلی در مشکلاتی که الان از نظر جسمانی دارم موثر بوده... بالاخره ما مجبور به این کار بودیم و نمیدانم چه اجناسی به عنوان سم به ما میفروختند. باغ نگهبانی اهل هرات داشت که سالها ایران زندگی میکرد. با اینکه تازه سم میزدیم، راحت در باغ گشت میزد و در دوره سمپاشی فقط یک ماسک ساده میزد. با اینکه ماسک داشت، خیلی سرفه میکرد. الان مدتهاست از نگهبان باغ خانوادگیمان هم خبر ندارم، نمیدان زنده است یا نه!»
روایت کارگران بخش کشاورزی و باغداری در مورد کودهای شیمیایی، پسماندهای سرازیر شده به برخی اراضی، آلودگی آب و از همه مهمتر سموم مصرفی برای حفظ باغها، بسیار عجیب و متنوع است. عوامل سخت و زیان آور کار در همهجا یکسان نیستند. برخی به ناگهان فرد را دچار آسیب می کند و گاه برخی عوامل شیمیایی و بیولوژیک در محیط کار، به صورت چراغ خاموش موجب مرگ نیروی کار …
