در شرایطی که تقابل نظامی میان جمهوری اسلامی و ایالات متحده و شرکای منطقهای واشنگتن وارد فاز فرسایشی و پرهزینهای در عرصه انرژی، دریانوردی و حقوق بینالملل شده، دیپلماسی رسمی کشور با یک «قیچی دوسویه» مواجه است: از یکسو بیانعطافی ترامپ با خروج از تفاهمنامه اسلامآباد و افزایش فشارهای بینالمللی بابت بازشدن تنگههرمز، و از سوی دیگر مواضع انسدادی و کارشکنیهای جریانهای تندروی داخلی- نزدیک به جبهه پایداری- جریانهایی که با ادبیات هیجانی، حمله به تیم مذاکرهکننده و مسدودسازی کانالهای گفتگو، عملاً مانع از مانور دستگاه دیپلماسی شده و هویت خود را در تداوم تنش میجویند؛ رفتاری که نه تنها بازدارندگی ایجاد نکرده، بلکه فرآیند ائتلافسازی بینالمللی علیه کشور را هرچه بیشتر تسریع میکند. در این بحران چندلایه که خطر تسری جنگ به زیرساختهای حیاتی و تشدید فشارهای حقوقی-اقتصادی بیش از هر زمان دیگری …
