محمد آدو نوشت جنگ علیه ایران که در اواخر فوریه از سوی ایالات متحده و اسرائیل آغاز شد، فقط بازارهای نفت را متلاطم نکرده است. این جنگ در حال شتاب دادن به عزم کشورهای آفریقایی برای کاهش وابستگی خود به سوختهای فسیلی وارداتی و حرکت به سوی انرژیهای تجدیدپذیر است. آفریقا منابع فوقالعادهای از انرژی خورشیدی، بادی و زمینگرمایی دارد، اما تا اوایل دهه ۲۰۱۰ بخش زیادی از این ظرفیت بدون استفاده مانده بود. بیشتر کشورهای آفریقایی مدتها برق خود را از سوختهای فسیلی و برقآبی تولید میکردند، زیرا این فناوریها از قبل تثبیت شده بودند، در حالی که انرژی خورشیدی و بادی فناوریهایی تازه و گرانقیمت به شمار میرفتند.
این محاسبه از حدود سال ۲۰۲۲ شروع به تغییر کرد؛ زمانی که حمله روسیه به اوکراین آسیبپذیری وابستگی به سوختهای فسیلی را آشکار کرد. در آفریقای زیرصحرای بزرگ، هزینه واردات گازوئیل و دیگر سوختها جهش کرد و صورتحساب واردات در بسیاری از کشورها ظرف یک سال بیش از ۳۵ درصد افزایش یافت؛ موضوعی که به منابع مالی عمومی فشار آورد و قبض برق خانهها و کسبوکارها را بالا برد. بیثباتی اخیر در سراسر خاورمیانه فقط این احساس آسیبپذیری را تقویت کرده است. از همین رو، کشورهای آفریقایی اکنون به سمت الگوی توسعه «دولت برقی» که چین پیش برده متمایل شدهاند؛ مدلی که در آن برق فراوان و کمهزینه حاصل از انرژیهای تجدیدپذیر، زیربنای صنعتیسازی و رشد اقتصادی است. چین از طریق سرمایهگذاری گسترده در تولید برق تجدیدپذیر، ساخت زیرساخت انتقال و توزیع برق، و در دسترستر کردن حملونقل برقی با تامین مالی خطوط مونتاژ خودروهای برقی، شبکههای تعویض باتری و زیرساخت شارژ، در حال برقرسانی به آفریقا است.
آفریقا اکنون در مرکز حرکت جهانی بهسوی انرژی پاک قرار دارد و دیگر در حاشیه آن نیست. چین نیز با جا انداختن خود در عمق زیرساخت انرژی آفریقا، در حال تثبیت جایگاهش بهعنوان یک شریک راهبردی بلندمدت برای صنعتیسازی جوانترین و سریعترین قاره در حال رشد جهان است. اما ایالات متحده تحت ریاستجمهوری دونالد ترامپ ظاهرا درک درستی از جذابیت انرژیهای تجدیدپذیر در این قاره ندارد. برای مثال، واشینگتن یک وام ۴.۷ میلیارد دلاری از بانک صادرات و واردات آمریکا را برای احیای یک پروژه گاز طبیعی مایع در موزامبیک تصویب کرده …
