دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، مدتهاست که رابطهای منحصربهفرد با استفاده از تحریمها به عنوان محبوبترین ابزار ژئواکونومیک واشنگتن داشته است. موضوعی که کمتر درک شده این است که رویکرد ترامپ در دوره دوم ریاستجمهوریاش نیز تفاوت شدیدی با دوره اول او داشته است. نتیجه این رویکرد، تضعیف تحریمها به عنوان ابزاری برای سیاست خارجی ایالات متحده در آینده بوده است.
کمپین انتخاباتی ترامپ در سال ۲۰۲۴ شاهد انتقادهای مکرر او از تحریمها بود؛ او به بلومبرگ گفت که تحریمها «همه را از ما دور میکند». ترامپ در سخنرانی سپتامبر ۲۰۲۴ خود در کلوب اقتصادی نیویورک اعلام کرد که تحریمها باید «عاقلانه» و «تا حد امکان کمتر» استفاده شوند. او اذعان کرد با وجود اینکه «من مصرفکننده تحریمها بودم... آنها را وضع میکنم و در سریعترین زمان ممکن برمیدارم» و هشدار داد که گسترش مداوم آنها در نهایت «دلار را میکشد».
در واقع، ترامپ در دوره دوم خود تمایل به لغو تحریمها نشان داده است، اگرچه تنها پس از آنکه احساس کند منافع ژئوپلیتیک و اقتصادی ایالات متحده تأمین شده است. بهرغم شکست یادداشت تفاهم ایالات متحده با ایران، نباید جای تعجب کمی میداشت که ترامپ حاضر شد در قبال توافق با تهران سریعاً در مورد تحریمها کوتاه بیاید—حتی با وجود اینکه انجام این کار سرزنش سرسختترین متحدان و گروههای حامی او را برانگیخت؛ برای نمونه، بنیاد دفاع از دمکراسیها (FDD) تصمیم به انجام این کار را اعطای «توانایی به ایران برای تأمین مالی تسلیح مجدد خود بدون هیچگونه نظارت ایالات متحده» نامید.
ترامپ در جریان نخستین سفر خارجی دولت دوم خود در ماه مه گذشته در ریاض اعلام کرد که تحریمهای سوریه را لغو خواهد کرد و مرجع اصلی تحریمهای ایالات متحده—دفتر کنترل داراییهای خارجی (OFAC) —پیرو آن مجوزی فراگیر صادر کرد که بسیاری از آنها را به حالت تعلیق درآورد. در پایان ژوئن گذشته، ترامپ فرامینی اجرایی را امضا کرد که شش فرمان اجرایی قبلیِ پشتیبانِ رژیم تحریمهای سوریه را لغو کرد و صدها فرد و نهاد سوری را از فهرست سیاه خود خارج ساخت. او کنگره را فشار داد تا آخرین قانون باقیمانده تحریمهای اصلی—قانون حمایت از غیرنظامیان سوریه (سزار) که خود او در سال ۲۰۱۹ امضا کرده بود—را لغو کند، که کنگره نیز طبعاً …
