موتور کامیون قرمز قدیمی برای کنترل پمپی که به یک دکل سهپایه ساختهشده از الوارهای چوب ساج و طناب متصل بود، دستکاری و سرهمبندی شده بود. سوجیانتو ۵۱ ساله درون کابین خودرو نشسته بود و سیگاری در دست داشت. او پدال گاز را رها کرد و پمپ را به عمق صدها فوتی زیر زمین فرستاد تا لحظاتی بعد آن را در حالی که از نفت خام پر شده بود، بالا بکشد.
آقای سوجیانتو که مانند بسیاری از اندونزیاییها فقط با یک نام شناخته میشود، گفت: «ما اینگونه نفت را از زمین استخراج میکنیم.»
در اطراف او در یک روز چهارشنبه، دود بر فراز تپههایی که با دکلهای چوب ساج پوشانده شده بودند، بلند میشد. بوی نفت در هوا به مشام میرسید و زمین از لایههای سیاه نفت لغزنده شده بود. در آن نزدیکی، گروهی از مردان با دستهای خالی در حال چرخاندن پمپی بودند که در زمین گیر کرده بود.
اینجا میدان نفتی وونوکولو در جاوه شرقی اندونزی است؛ جایی که حفاری معیشتی نفت برای دههها در آن دوام آورده است. این میدان در سال ۱۸۹۳، زمانی که اندونزی مستعمره هلند بود، توسط سربازانی که در حال حفر زمین برای رسیدن به آب بودند، کشف شد. این میدان با عمقی در حدود ۱۶۰۰ فوت (حدود ۵۰۰ متر)، یکی از کمعمقترین میدانهای نفتی جهان به شمار میرود که به مردم محلی اجازه میدهد بدون نیاز به ماشینآلات سنگین، نفت استخراج کنند.
شرکتهای بزرگ نفتی مدتهاست که این میدان ۱۲۰ جریبی را از نظر تجاری بیاهمیت ارزیابی کردهاند. با این حال، حفاریهای محلی در اینجا در تمام دوران فراز و فرودهای بازار نفت دوام آورده است. بسیاری از مردم محلی در این منطقه از شوک انرژی ناشی از جنگ ایران استقبال کردهاند، حتی با وجود اینکه دولت اندونزی برای تامین ذخایر نفت خود به روسیه روی آورده است.
سوجیانتو که حدود ۱۵ سال است در اینجا کار میکند، گفت: «ما در واقع وقتی قیمت نفت افزایش مییابد خوشحال میشویم، زیرا درآمدمان بیشتر میشود.»
در کنار کامیون او، سه مرد دیگر در ایستگاههای مجزا کار میکردند. یکی داخل کلبهای در کنار پمپ نشسته بود و با یک چوب بلند آن را هدایت میکرد. دو نفر دیگر که سطلهایی در دست داشتند، نفتی را که دور چاه در پایه دکل جمع شده بود، برمیداشتند. آنها به مدت یک ساعت به صورت هماهنگ کار کردند تا در مجموع حدود ۲۰۰ لیتر یا کمی …
