بلومنتال، فرزند سیدنی بلومنتال (روزنامهنگار سابق و مشاور خانواده کلینتون)، یکی از حدود ۴۰۰ اینفلوئنسر طرفدار حکومت بود که از سوی دولت ایران دعوت شده بود تا مراسم تدفین آیتالله علی خامنهای را که در اوایل ماه جاری در جریان حمله هوایی مشترک آمریکا و اسرائیل در ۲۸ فوریه کشته شد، پوشش دهد. بلومنتال هفته گذشته در شعبه اصلی رستوران و کتابفروشی زنجیرهای پیشرو «Busboys and Poets» صحبت میکرد؛ او آیتالله خامنهای را پدر، یک راهنما و یک معلم مذهبی» به تصویر کشید و حکومتی را که او رهبری میکرد، نه تنها مشروع، بلکه الهامبخش جهان معرفی کرد. او به جمعیتی که تمام فضای سالن را پر کرده بودند، گفت ترور خامنهای باید خشم بسیار بیشتری نسبت به آنچه رخ داد، برمیانگیخت. او گفت: «تصور کنید اگر یک دولت سرکش خارجی میرفت و پاپ را ترور میکرد، بسیاری از کاتولیکها چه احساسی پیدا میکردند.»
بلومنتال، در اوایل دهه ۱۹۳۰، والتر دورانتی، خبرنگار نیویورک تایمز و برنده جایزه پولیتزر، داستانهایی نوشت که قحطی ناشی از سیاستهای جمعسپاری اجباری جوزف استالین در اوکراین را انکار میکرد و روزنامهنگارانی را که غیر از این میگفتند را به باد تمسخر میگرفت. تیتر یکی از گزارشهای دورانتی این بود: «روسها گرسنه هستند، اما از گرسنگی نمیمیرند»؛ مطلبی که یک توجیه بیملاحظه برای خشونتهای انقلابی را تکرار میکرد: «بدون شکستن تخممرغ نمیتوان املت درست کرد.»
بلومنتال اعتبار روزنامه مرجع را پشت سر خود ندارد، اما دیگر برای جذب مخاطب، وابستگیهای درخشان ضروری نیست. بلومنتال در شبکه اجتماعی X (توییتر سابق) نزدیک به ۸۶۰ هزار دنبالکننده دارد. او به طور منظم در رسانههای دولتی روسیه، چین، ترکیه، ایران و ونزوئلا ظاهر میشود. او وبسایتی به نام «The Grayzone» (خاکستری) را تأسیس کرد که فهرست نویسندگان آن شامل فارغالتحصیلان رسانههای مورد حمایت کرملین است. (بلومنتال به درخواست برای اظهارنظر در مورد این مقاله پاسخ نداد.)
او به دعوت روسیه در شورای امنیت سازمان ملل سخنرانی کرد و در آنجا اوکراین را محکوم کرد و حمایت غرب از آن را یک «طرح پانزی بینالمللی» خواند. او استفاده بشار اسد، رئیسجمهور برکنار شده سوریه، از سلاحهای شیمیایی علیه مردم خودش را انکار کرد و تلویحاً گفت که شورشیان سوری این کار را انجام دادهاند.
بیرون از «Busboys and Poets» پیش از سخنرانی بلومنتال، دو زن جوان ایرانی بنری را در دست داشتند که یاد و خاطره تظاهرکنندگانی را که در جریان دو روز اعتراضات در ژانویه کشته شده بودند، گرامی میداشت. بلومنتال در راه ورود به فروشگاه، مکث کرد تا به آنها توهین کند. او سر آنها فریاد زد: «نوکر صهیونیست»، «خودفروخته» و «کرمهای پارسی» (Gusanas شکل مؤنث واژه اسپانیایی برای کرم است ــ همان چیزی که فیدل کاسترو کوباییهایی را که از دیکتاتوری او فرار میکردند، مینامید.)
وقتی بلومنتال وارد سالن شد، با تشویقهای پرشور روبهرو شد. او که روی صحنهای زیر پرترههای دالایی لاما، ماهاتما گاندی و مارتین لوتر کینگ جونیور نشسته بود، سخنانش را با تشریح «عملیات خشم اپستین» آغاز کرد؛ اشارهای به این ادعا که پرزیدنت ترامپ جنگ علیه ایران را برای منحرف کردن افکار عمومی آمریکا از ارتباطش با جفری اپستین، سرمایهدار و مجرم جنسی متوفی، آغاز کرده است. اما بلومنتال توضیح داد که محرک واقعی این درگیری، بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل و «رئیسجمهور واقعی» آمریکا بود که در ماه فوریه از اتاق وضعیت کاخ سفید بازدید کرد و «اقدام بیسابقه نشستن در بالای میز را انجام داد و دونالد ترامپ را به حاشیه راند.» (جزئیترین گزارش از آن جلسه که توسط مگی هابرمن و جاناتان سوان در نیویورک تایمز منتشر شد، نتانیاهو را در یک طرف میز و مقابل ترامپ قرار داده بود). به گفته بلومنتال، در این جلسه بود که اسرائیل («مرکز شرارت در جهان») به ایالات متحده («خیانتکارترین نیرو در سیاره») دستور داد تا به ایران حمله کند.
بلومنتال خود را یک حقیقتگوی شجاع معرفی میکند که آثارش برای رسانههای شرکتی بسیار جسورانه است. اما رسانههای جریان اصلی سرشار از انتقاد نسبت به تمام جنبههای جنگ، از جمله نقش اسرائیل در آن هستند. در واقع، در خارج از قلمرو رسانههای دوستدار ترامپ، پوشش روزانه درگیریها تقریباً به طور یکنواخت منفی بوده است. بلومنتال روایتی توطئهآمیز از قدرت یهود، بدخواهی آمریکا و حقانیت جمهوری اسلامی را ارائه داد. وقتی او به عزاداران در تشییع جنازه آیتالله خامنهای اشاره کرد که تابلوهایی با مضمون «مرگ بر ترامپ» در دست داشتند، موجی از تشویق به راه افتاد.
بلومنتال سپس به کشوری بازگشت که رهبران ایران آن را «شیطان کوچک» مینامند. او پرسید: «آیا واقعاً معتقدیم که اگر اسرائیل کنترل کامل دولت ترامپ را در دست نداشت، ایالات متحده اکنون به ایران حمله میکرد؟» او گفت میریام ادلسون، حامی مالی یهودی جمهوریخواهان، به رئیسجمهور رشوه داده است تا به ایران حمله کند و دولت یهود را متهم کرد که سعی دارد «تلاشهای ترور را برای دستکاری ترامپ سلاحسازی کند.» به گفته او، اسرائیل «به طور غیرمستقیم مسئول» تلاش ایران برای ترور ترامپ خواهد بود که «پیامد رابطه ویژه با اسرائیل» است. به عبارت دیگر، هر اتفاقی برای رئیسجمهور بیفتد، تقصیر اسرائیل است.
بلومنتال به همکاران خود در رسانههای جریان اصلی که در گزارشهایشان فاش میکردند با اجازه دولت ایران از این کشور گزارش میدهند، پوزخند زد. او استدلال کرد: «بنابراین آنها اساساً سعی دارند بگویند ایران این کشور مستبد است که پوشش خبری آنها را کنترل میکند.» بلومنتال همچنین از نظارت حکومت بر خبرنگاران خارجی به دلیل «تاریخ طولانی نظارت، جاسوسی و خرابکاری ایالات متحده» دفاع کرد.
جیسون رضائیان، خبرنگار واشینگتن پست که به اتهام جاسوسی محکوم شد و ۵۴۴ روز زندانی بود، ممکن است با تحلیل بلومنتال موافق نباشد.
بلومنتال ادعای حکومت ایران مبنی بر شرکت ۳۵ میلیون نفر در تشییع آیتالله خامنهای را که «احتمالاً بزرگترین تجمع در تاریخ بشر» بود، تایید کرد. او گفت که زنان درصد بیشتری از پارلمان ایران را نسبت به کنگره آمریکا تشکیل میدهند. او بمباران یک کنیسه در تهران توسط اسرائیل را به عنوان یک اقدام عمدی توصیف کرد؛ به گفته بلومنتال، حضور یک جامعه یهودی در ایران «صهیونیسم را بیآبرو میکند.» او گفت شبکه خبری «ایران اینترنشنال» که توسط تبعیدیها اداره میشود، «توسط اطلاعات اسرائیل اداره میشود» و «در حال حاضر آنقدر قدرت هوایی آمریکا در اسرائیل متمرکز شده است که اسرائیل اجازه نمیدهد هواپیماهای آمریکایی در فرودگاه بینالمللی بن گوریون مستقر شوند.» در واقعیت، فرودگاه تلآویو تمام تلاش خود را برای جا دادن نیروی هوایی آمریکا انجام داده است و در برههای ظرفیت پروازهای غیرنظامی خود را به حدود یکسوم حالت عادی کاهش داد.
بلومنتال بیشترین تحقیر را نثار ایرانیانی کرد که به آیتالله خامنهای همسو نیستند. او مسیح علینژاد، تبعیدی ایرانی را «اساساً مهره سیا» و «آن زنِ مو دار» توصیف کرد. او گفت گلِ او «باید غرق در خون باشد.» بلومنتال برای ایرانیانی که ملاقات کرده بود و سوءمدیریت اقتصادی دولتشان را مسئول مشکلاتشان میدانستند و نه آمریکا، هیچ صبری نشان نداد. او شکایت کرد: «منظورم این است که هر چقدر فکر کنید آمریکاییها درباره تحریمها نادان هستند، ایرانیهای زیادی وجود دارند که واقعاً نقش تحریمها را در بدبختی اقتصادی خود نمیبینند.»
