در سال ۱۹۸۲، بنیامین نتانیاهو مدیر بازاریابی یک تولیدکننده مبلمان مستقر در اورشلیم بود که سفیر اسرائیل در واشنگتن تشخیص داد این مرد ۳۲ ساله کالای اشتباهی را عرضه میکند. بهجای فروش کمد به اسرائیلیها، او باید اسرائیل را به آمریکاییها میفروخت. سفیر، که چند سال پیشتر در یک کنفرانس با نتانیاهو آشنا شده بود، او را بهعنوان معاون خود به واشنگتن آورد. تقریباً بلافاصله، نتانیاهو به چهره اسرائیل در تلویزیون آمریکا بدل شد؛ حضوری ثابت در برنامههایی، چون *Nightline* و *Larry King Live*، جدلی، بلیغ، و مسلط به انگلیسیِ بیلهجهای که در کودکی در حومه فیلادلفیا آموخته بود.
در چهار دهه بعد، در تقریباً هر سمتی که بر عهده داشت، حوزه مأموریت نتانیاهو هرگز تغییر نکرد: او نگهبان جایگاه اسرائیل در آمریکا بود؛ کاری که هرگز آن را واگذار نکرد، زیرا باور داشت هیچکس بهتر از او آن را درک نمیکند؛ و این همان کاری است که نتانیاهو، بهعنوان طولانیترین نخستوزیر تاریخ اسرائیل، در آن بهشکلی فاحش شکست خورده است.
کمی بیش از یک دهه پیش، حمایت از اسرائیل یکی از آخرین واکنشهای غریزیِ دوحزبیِ باقیمانده در سیاست آمریکا بود. تندترین حرفی که بیشتر دموکراتهای جریان اصلی درباره این کشور میزدند این بود که دولت نتانیاهو مانع توافق دوکشوری با فلسطینیها میشود. اما در سالهای پس از کشتار اسرائیلیها به رهبری حماس در ۷ اکتبر و تهاجم بعدی اسرائیل به غزه، آن اجماع، که پیشتر هم در میان بدنه حزب دموکرات در حال تضعیف بود، فروپاشید. دو سال پیش، ۱۹ سناتور از فراکسیون دموکراتها به منع فروش سلاح به اسرائیل رأی دادند؛ امسال در ماه آوریل، ۴۰ نفر از ۴۷ نفر چنین کردند، از جمله بیشتر چهرههای مدعی نامزدی ریاستجمهوری در آن فراکسیون. اکنون شهردار شهری که بزرگترین جمعیت یهودی جهان را در خود دارد، یک ضدصهیونیستِ آشکار است که با وعده بازداشت نتانیاهو کارزار انتخاباتیاش را پیش برد؛ و یک فعال دانشگاه کلمبیا که در تجمع ۸ اکتبر ۲۰۲۳ برای جشن گرفتن حملات حماس شرکت کرده بود، تقریباً بهطور قطع به کنگره بعدی راه خواهد یافت. سناتورهای برجسته لیبرال، از جمله کریس مورفی از کنتیکت و کریس ون هولن از مریلند، انتقاد از اسرائیل را به بخش مرکزی پیام خود تبدیل کردهاند؛ و این فروپاشی، دوحزبی است. همین ماه، معاون رئیسجمهور، …
