مرتضی رضایی
آرمان امروز :دیروز خبری تلخ در فضای مجازی پیچید؛ خبری که برای هر ایرانی که با سینما و خاطرههای شیرینش زیسته، سنگین بود. اکبر عبدی، یکی از اسطورههای سینمای ایران، دار فانی را وداع گفت. اسطورهای که اگر بخواهیم برایش در دنیای هنر تشبیهی بیابیم، باید به مارادونا در دنیای فوتبال اشاره کنیم. مرتضی رضایی، دبیر سرویس ورزشی خبرآنلاین در یادداشتی نوشته است: «اکبر عبدی برای سینمای ایران مثل مارادونا بود برای آرژانتین در فوتبال.» و راست میگوید. استعدادی از جنسی دیگر؛ دقیقاً شبیه مارادونا. کار را درمیآورد وقتی فیلمنامه معمولی بود! میخنداند وقتی چیزی برای خندیدن نبود و جذب میکرد وقتی چیزی برای جذب شدن نبود. او در ادامه نوشته است:
اسطورهای که با زمان کهنه نشد
همین چند روز پیش، بر حسب اتفاق، نشستم و نیمساعتی از «اجارهنشینها» را دیدم. هنوز هم تازگی داشت. اصلاً بیشتر فیلمهایی که اکبر عبدی بازی کرده، انگار تاریخ انقضا ندارند. شوخیها، ریتم داستان و نقشی که خودش در آن فرو رفته، خروجیاش هنوز هم لبخندی است روی لبان. انگار زمان هیچ تأثیری روی این فیلم و اکبر عبدی نداشته است. این ویژگی فقط سهم عدهای خاص از هنرمندان است؛ نفراتی که هرگز و هرگز آثارشان کهنه نمیشود. عبدی از همان جنس بود؛ بازیگری که با هر نقش، یک خاطره ماندگار در سینمای ایران ثبت کرد.
از مادر تا آدم برفی؛ سفر در میان نقشهای ماندگار
دارم کارهایش را مرور میکنم، نقشها و سبکهای متفاوت؛ مردی که نقش زنها را بهتر از خودشان بازی میکرد! از «مادر» و «اجارهنشینها» چطور میشود عبور کرد؟ «آدم برفی» چطور؟ «دزد عروسکها»، «سفر جادویی» و خیلی فهرست بلندبالایی که خاطراتش به قلب چنگ میزند. پر از دیالوگهای ماندگار، پر از خاطرات بهیادماندنی و پر از هر آنچه که فقط اکبر عبدی میتوانست بازیشان کند. او از معدود بازیگرانی بود که مرز میان کمدی و تراژدی را بارها جابهجا کرد؛ از نقشهای زن تا شخصیتهای سادهدل، فرصتطلب، عاشق یا درمانده، هر بار چهرهای متفاوت از خود به نمایش گذاشت؛ آن هم بدون اینکه امضای بازیگریاش از بین برود.
اکبر عبدی و مارادونا؛ نبوغی که هرگز تکرار نمیشود
اکبر عبدی و مارادونا؛ هر دو زود به اوج و به قله رسیدند، خیلی زود اسطوره شدند و …
