آرمان امروز : ثبت جهانی مجموعه تاریخی الموت در فهرست میراث جهانی یونسکو، تنها یک موفقیت اداری یا دیپلماتیک نبود؛ این اتفاق، حاصل بیش از دو دهه پژوهش، کاوش و تلاش مستمر گروهی از باستانشناسان، کارشناسان و پژوهشگرانی بود که سالها از عمر خود را در دل کوهستانهای الموت سپری کردند تا ارزشهای تاریخی و فرهنگی این منطقه را به جهان معرفی کنند.
در میان اعضای هیأت ایرانی حاضر در اجلاس یونسکو در کره جنوبی، چهرهای بیش از دیگران بار سنگین این سالها را بر دوش داشت؛ حمیده چوبک، باستانشناس و سرپرست سالها پژوهش در الموت، که به نمایندگی از جامعه باستانشناسی ایران و همه پژوهشگرانی که نزدیک به ۲۵ سال برای شناسایی، کاوش و حفاظت از این مجموعه تلاش کردهاند، در نشست کمیته میراث جهانی حضور یافت. حضور او در ردیف دوم سالن اجلاس، پشت سر مسئولان دولتی، بیش از آنکه یک جایگاه تشریفاتی باشد، نمادی از سالها تلاش میدانی، پژوهشهای علمی و پیگیریهای مستمر برای ثبت جهانی الموت بود؛ تلاشی که سرانجام با رأی مثبت اعضای یونسکو به ثمر نشست.
الموت، منطقهای که در شمال استان قزوین و در میان رشتهکوههای البرز قرار گرفته، سالهاست مقصد پژوهشگران و باستانشناسانی است که برای مطالعه یکی از مهمترین پایگاههای تاریخی ایران، مسیرهای سخت و جادههای پرپیچوخم آن را بارها طی کردهاند. راهی که از قزوین آغاز میشود و پس از عبور از درهها، روستاها و طبیعت چشمنواز منطقه، به قلعه تاریخی الموت میرسد؛ قلعهای که روزگاری مرکز حکومت اسماعیلیان بود و امروز به عنوان یکی از ارزشمندترین آثار تاریخی کشور شناخته میشود. این منطقه تنها به دلیل پیشینه تاریخی خود اهمیت ندارد؛ طبیعت منحصربهفرد، روستاهای تاریخی، دریاچه اوان و چشماندازهای چهارفصل الموت نیز بخشی از ویژگیهایی هستند که در کنار ارزشهای فرهنگی، جایگاه این منطقه را در سطح جهانی تثبیت کردهاند. در تمام این سالها، خبرنگاران حوزه میراث فرهنگی نیز همگام با گروههای باستانشناسی، بارها راهی الموت شدند تا روند کاوشها، یافتههای جدید و فعالیتهای پژوهشی را از نزدیک دنبال و برای افکار عمومی روایت کنند. گزارشهایی که بخشی از مسیر معرفی این میراث ارزشمند به جامعه و زمینهساز توجه بیشتر به اهمیت حفاظت از آن بود. اکنون با ثبت جهانی الموت، تلاش چندین نسل از پژوهشگران، کارشناسان و فعالان میراث فرهنگی به نتیجه رسیده است؛ دستاوردی که نه تنها افتخاری برای میراث فرهنگی ایران، بلکه گامی مهم برای حفاظت، معرفی و شناساندن یکی از ارزشمندترین محوطههای تاریخی کشور در سطح بینالمللی به شمار میرود.
