آرمان امروز : در جهان امروز، به موازات دنیای حقیقی، دنیای مجازی قرار دارد که همه چیز را همچون سایه ای از حقیقت ایجاد می کند. دنیایی که در آن، انسان هایی وجود دارد که رفتارشان، هویتشان و گفتارشان با واقعی آن، متفاوت است. در این فضا سیاست هم با واقعی آن تفاوت دارد.
آنتون یگر، استاد دانشگاه آکسفورد در کتاب «ابرسیاست» به نکته مهمی اشاره می کند و آن اینکه «چرا با وجود آنکه این روزها همه درباره سیاست حرف میزنند، دعوا میکنند، اعتراض میکنند و مدام توی شبکههای اجتماعی فعالیت دارند، آخرش اتفاق خاصی نمیافتد؟ چرا گویی هر چند وقت یک بار، یک موج بزرگ راه میافتد، ولی بعد از مدتی همهچیز به جای اولش بر می گردد؟ وی در پاسخ می گوید: مردم شاید بیشتر از هر زمان دیگری سیاست رو دنبال میکنند و نسبت به آن واکنش نشان میدهند. اما تا وقتی این انرژی به حزب، اتحادیه، انجمن یا هر نوع سازمان پایدار تبدیل نشود، نتیجهاش فقط موجهای کوتاهمدتی خواهد بود که سر و صدای زیادی ایجاد میکنند، اما بعد از مدتی فروکش کرده و چیز زیادی رو تغییر نمیدهند. به تعبیر خود یگر، در عصر ابرسیاست همهچیز منفجر میشود، اما تقریباً هیچچیز عوض نمیشود.»
ویژگی های دنیای مجازی سیاست شامل موارد ذیل است:
اولا کاملا فردی است یعنی براساس مصالح افراد ساخته می شود. انسان ها در دسته جات و گروه های شبکه های اجتماعی وارد می شوند و مقاصد شخصی خود را پیگیری می کنند و بعضا با مشخصات دروغین (فیک) بدنبال خواسته های خود هستند؛
ثانیا با فوران اطلاعات مواجه ایم به صورتی که قابل انتخاب کردن هستند و می شود از یک واقعه تحلیل های مختلفی را استنتاج کرد؛
ثالثا افراد می توانند از شخصیت ها و صاحب منصبان در دنیای مجازی به خوبی حمایت کنند بدون آنکه خطری آنها را تهدید نماید و به راحتی نیز نظرشان را عوض کنند و از جبهه چپ ها به جناح راست ها بروند و آنها را مورد تایید قرار دهند؛
رابعا در نظریه سنجی ها و حتی انتخابات مجازی می توان با درست کردن ربات ها، نتیجه را به نفع خویش رقم زد و افکار عمومی را فریب داد؛
خامسا می توان به آسانی دروغ گفت و واقعیت ها را وارونه جلوه داد مانند همان کاری که ترامپ تاکنون بارها انجام داده است. او به کرات مدعی شده که ایران را شکست داده، نیروی دریایی آن را از بین برده، موشک هایش را تمام کرده است و الی آخر..
با وجود این ویژگی ها، چرا شبکه های اجتماعی و دنیای مجازی همچنان با قدرت در سیاست به پیش می روند؟! در حالی که به گفته آقای آنتوان یکر، ما شاهد ایجاد احزاب و نهادهای واقعی کمتری نسبت به گذشته هستیم؟!
شاید در پاسخ بتوان گفت که در دنیای گذشته، برنامه دولت ها و سیاستمداران در مراکز واقعی قدرت مانند احزاب، کاخ ها و دفاتر سیاسی تهیه و تنظیم می گردید و توده های مردم به عنوان صاحبان منافع در آن غایب بودند و بی اطلاع .. اما امروز شبکه های اجتماعی و دنیای مجازی (چه خوب و چه بد)، این اجازه را به همگان می دهند تا وارد دعواهای سیاسی و جناحی گردند و نسبت به بسیاری از مطالب اتفاق افتاده، آگاه شوند و موضع بگیرند. هرچند همانطور که آقای یکر گفته است ممکن است این دانستنی ها و حرکت ها سیال و متغییر باشند اما می توانند بر عامه مردم تاثیر گذاشته و آنها را وارد بازی کرده و گاهی سرنوشت ساز گردند.
دنیای مجازی سیاست اکنون آنقدر در حال افزایش قدرت است که دولت ها مجبور شده اند تا به فکر کنترل آن بیفتند و با استفاده از ابزارهای حقیقی خود، مانع از ترویج برخی مطالب در آن گردند. آنها می ترسند رسانه های مجازی که امروز با هوش مصنوعی گره خورده است، حرکت ها و امواجی را به وجود آورند که قابل کنترل نباشد و افکار عمومی را آنگونه که دوست دارند، هدایت نمایند.
دیگر برای کسی پوشیده نیست که فضای مجازی چه خطراتی ( از نظر اجتماعی، سیاسی و … ) دارد اما اکنون بدیلی برای آن وجود ندارد زیرا نفوذ آن بیشتر از سطح قدرت دولت هاست. براین اساس، بهترین راهکار برای مقابله با آن، بیان واقعیت ها از طریق روشنگری و تقویت روابط عمومی دولت هاست که بدلیل داشتن قدرت، همیشه مورد سوء ظن بوده است.
