سهشنبه ۹ تیرماه ۱۴۰۵، حوالی ظهر. رفته بودم دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی ایران، کاری پزشکی داشتم. در انتظار نشسته بودم در فضای غرغر درونی ناشی از وقتهای تلفشده که ناگهان چشمانم گرد شد! استاد میانسالی، لاغر و بلند و گرداگردش جمعی از دانشجویان دختر و پسر و چند نفر افراد معمولی (که اطرافیان فرد مورد بحث ما بودند).
