حکمت یعنی آگاهی از محدودیتهای خود. از این منظر، مردمِ ایام قدیم پیش از مردم کنونی به محدودیتهای خود واقف بودند. با علم به این محدودیتها با پرتابشدگی به هستی کنار آمده بودند و نیستی برایشان عدم نبود. مرگ، حیات دوباره در جهانی دیگر بود. آنان بهندرت خود را بر لبه مغاک میدیدند.







