به گزارش جماران، بخش انگلیسیزبان شبکه خبری الجزیره در گزارشی با بررسی آمارها به بررسی این پرداخته که کشتیها هنگام عبور از تنگه هرمز بیشتر فرامین کدام کشور (ایران یا آمریکا) را رعایت میکنند.
طبق این گزارش، دادههای شرکت تحلیل اطلاعات دریانوردی «کِپلِر» نشان میدهد که بین ۱ تا ۱۹ اوت، ۱۱۲ فروند شناور حامل نفت خام، گاز مایع و گاز طبیعی مایع از تنگه هرمز عبور کردهاند.
از میان این نفتکشها و شناورها، ۲۱ فروند به طور آشکار از مسیر ایرانی در تنگه هرمز عبور کردهاند و تنها دو فروند به طور رسمی از مسیر عمانی استفاده کردهاند.
همچنین دادههای شرکت کپلر نشان میدهد که در مجموع ۲۳۶ فروند کشتی بین ۱ تا ۱۹ اوت از تنگه هرمز عبور کردهاند. این آمار علاوه بر شناورهای نفتی و گازی، شامل کشتیهای حامل کالاهای فله و مواد شیمیایی نیز میشود.
از این تعداد، ۸۳ فروند به طور آشکار از مسیر ایرانی، تنها ۳ فروند از مسیر عمانی و ۲ فروند از مسیر پیش از جنگ (از مرکز تنگه) استفاده کردهاند.
با وجود محاصره دریایی آمریکا که توسط قدرتمندترین نیروی دریایی جهان پشتیبانی میشود، یک پنجم تمام کشتیهای حامل انرژی با بیتوجهی به تهدیدات ترامپ، به طور آشکار از مسیر ایرانی از هرمز عبور کردهاند. این رقم با احتساب کشتیهای حامل کالاهای فله و مواد شیمیایی، به ۳۵ درصد از کل شناورها میرسد.
در مقابل، تنها دو کشتی نفتی و گازی، و در مجموع چهار شناور، به طور علنی از مسیری غیر از مسیر تعیینشده توسط ایران استفاده کردهاند.
الجزیره نوشته این دادهها و واقعیتها به ما نشان میدهند که شناورها بیشتر تمایل به سرپیچی از دستورات کدام قدرت دارند و از خشم کدام طرف بیشتر میترسند.
فضاسازی آکسیوس و سیانان
با وجود این، بعد از انتشار آمارهای جدید شرکت کپلر در هفته گذشته دو رسانه جریان اصلی آمریکا تلاش کردند با استناد به آمارهای مبهم شکست دولت ایالات متحده مقابل ایران در تنگه هرمز را پنهان کنند.
آکسیوس که از رسانههای نزدیک به منابع اطلاعاتی و نظامی آمریکا و اسرائیل است روز گذشته در گزارشی مدعی شده بود که ارتش آمریکا با ایجاد یک کریدور جنوبی مخفی در تنگه هرمز روزانه حدود 10 میلیون بشکه نفت خام از این آبراه صادر میکند.
سیانان هم در مجموعه گزارشهایی ادعا کرد ایران «کنترل تنگه را از دست داده» و بیش از ۸۰ درصد کشتیها مسیر عمان را انتخاب میکنند اما در همان گزارش پذیرفت که روزانه تنها ۲ تا ۳ فروند نفتکش فوقسنگین (VLCC) از این مسیر عبور میکند.
خبرگزاری فارس در گزارشی به بررسی ادعای این دو رسانه پرداخته و نوشته که آمارهای ارائهشده توسط سیانان و آکسیوس با یکدیگر تناقض دارند.
اکسیوس میگوید هر شب ۱۵ تا ۲۰ نفتکش از کریدور جنوبی عبور میکنند، اما سیانان در همان بازه زمانی میگوید روزانه فقط ۲ تا ۳ فروند VLCC تردد دارند.
این اختلاف ۵ تا ۱۰ برابری در یک بازه زمانی و یک منطقه جغرافیایی، نشان از تناقض جدی دارد. اگر آمار اکسیوس درست باشد، گزارش سیانان قابل قبول نیست و برعکس.
این درحالیست که تصاویر ماهوارهای سار هیچگاه عبور کشتی بزرگ از مریدور عمانی در سه هفته گذشته را تایید نمیکند.
فارس در بخش دیگری از این گزارش نوشته که طبق دادههای مورد اشاره، هماکنون مجموع عبور نفت از هر دو مسیر شمالی (ایران) و جنوبی (عمان) حدود ۵ میلیون بشکه در روز است اما اکسیوس ادعا میکند تنها کریدور جنوبی روزانه ۱۰ میلیون بشکه صادرات دارد.
این رقم یعنی کریدور جنوبی به تنهایی معادل ۵۰ تا ۱۰۰ درصد کل صادرات نفت منطقه در دوران پیش از تنش است.
این ادعا با دادههای شرکت رهگیری کشتیها نظیر Kpler که خود سیانان نیز به آن استناد کرده، همخوانی ندارد.
صفحه سیاست-
به گزارش رویترز، بهای نفت خام برنت در معاملات روز جمعه با ۲۳ سنت کاهش، معادل ۰.۳ درصد، به ۹۳ دلار و ۵۵ سنت در هر بشکه رسید. نفت خام وستتگزاس اینترمدیت آمریکا نیز ۳۳ سنت، معادل ۰.۴ درصد، کاهش یافت و در سطح ۸۶ دلار و ۵۰ سنت معامله شد. با وجود کاهش قیمتها در معاملات روز جمعه، هر دو شاخص نفتی در مسیر ثبت دومین رشد هفتگی متوالی قرار دارند. برنت طی پنج روز گذشته بیش از ۷ درصد و وستتگزاس بیش از ۸ درصد افزایش یافتهاند و هر دو به بالاترین سطح خود رسیدهاند.
افزایش قیمت نفت عمدتاً ناشی از نگرانیها درباره تداوم اختلال در عرضه نفت از سوی تولیدکنندگان بزرگ منطقه، از جمله عربستان سعودی، عراق، امارات متحده عربی و کویت است.
تونی سایکامور، تحلیلگر موسسه IG، با اشاره به شرایط موجود گفت دو طرف همچنان بر مواضع خود پافشاری میکنند، اما افزایش مستمر قیمت نفت نشان میدهد که فرصت چندانی برای ادامه رویکرد انتظار و فرسایشی باقی نمانده است.
موسسه BMI نیز اعلام کرده است که پیشبینی خود درباره قیمت نفت برنت را در ماه جاری مورد بازبینی قرار خواهد داد. این موسسه، ریسکهای موجود در چشمانداز قیمت نفت را عمدتاً صعودی ارزیابی کرده است.
بر اساس ارزیابی BMI، صادرات نفت در حال حاضر تحت تاثیر دو اختلال عمده قرار دارد؛ نخست، محدودیتهای ایجادشده در تنگه هرمز و محاصره دریایی ایران از سوی آمریکا و دوم، اختلال در مسیر کشتیرانی دریای سرخ از سوی یمنیها.
تنگه هرمز یکی از مهمترین مسیرهای انتقال انرژی در جهان به شمار میرود و پیش از آغاز جنگ متجاوزانه علیه ایران، حدود یکپنجم مصرف جهانی نفت از طریق این آبراه منتقل میشد. با این حال، دادههای شرکت ردیابی کشتیها (Kpler)، نشان میدهد روز پنجشنبه تنها هفت کشتی حامل کالا از تنگه هرمز عبور کردهاند.
در مجموع، تداوم درگیریها، کاهش رفتوآمد کشتیها در تنگه هرمز و جنگ اقتصادی علیه ایران، چشمانداز عرضه نفت در بازارهای جهانی را با ابهام بیشتری مواجه کرده و احتمال تداوم روند صعودی قیمتها را افزایش داده است.
به گزارش جماران، پامپئو در پیامی در حساب کاربری خود در شبکه «ایکس» نوشت: «خبر رسیدن بدهی ملی ما به ۴۰ تریلیون دلار، یک رویداد تعیینکننده تیره برای هر کسی است که به آینده کشورمان اهمیت میدهد. این فقط یک بحران مالی نیست، بلکه تهدیدی علیه امنیت ملی ماست. وظیفه ما در قبال نسل آینده این است که این وضعیت را اصلاح کنیم.»
اظهارات پامپئو پس از آن مطرح شد که وزارت خزانهداری آمریکا روز سهشنبه، ۱۸ اوت ۲۰۲۶ اعلام کرد مجموع بدهی فدرال برای نخستین بار در تاریخ از آستانه ۴۰ تریلیون دلار فراتر رفته و به ۴۰٫۰۴۷ تریلیون دلار رسیده است. این بدهی شامل ۳۲٫۲۷ تریلیون دلار بدهی در اختیار عموم و ۷٫۷۸ تریلیون دلار بدهی در اختیار نهادهای دولتی است.
بدهی ملی آمریکا در دهه گذشته شتابی بیسابقه گرفته است؛ بهگونهای که از زمان آغاز به کار دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۷، زمانی که بدهی حدود ۱۹٫۹۵ تریلیون دلار بود، دو برابر شده است. مرز ۳۹ تریلیون دلار در مارس گذشته شکسته شد؛ به این معنا که بدهی تنها طی پنج ماه، یک تریلیون دلار افزایش یافته است.
برآوردها نشان میدهد هزینه خدمت بدهی به سطحی سنگین رسیده است؛ بهطوریکه پرداخت سالانه بهره از ۱٫۱۷ تریلیون دلار فراتر میرود. این بدان معناست که دولت آمریکا برای بهره بدهیها بیش از هزینهای که صرف دفاع ملی میکند، بودجه اختصاص میدهد.
کارشناسان اقتصادی هشدار دادهاند که این مسیر مالی ناپایدار، اقتصاد آمریکا و آینده این کشور را تهدید میکند. رئیس کمیته فدرال بودجه نیز اظهار داشته است که «سطح سوءمدیریت مالی فاجعهبار است» و هشدار داده که بدهی، بار سنگینی بر دوش هر خانواده آمریکایی میگذارد و بدهی بیشتری را بر نسلهای آینده تحمیل میکند.
این افزایش چشمگیر بدهی به عوامل متعددی نسبت داده شده است؛ از جمله «جنگ با ایران و افزایش هزینههای دفاعی ناشی از آن، افزایش هزینه بهره بدهیهای موجود، کاهشهای گسترده مالیاتی مصوب سال ۲۰۲۵، و نیز هزینه غرامتهای تجاری که در پی احکام قضایی مربوط به تعرفههای گمرکی، از ۱۶۰ میلیارد دلار فراتر رفته است».
