بازدارندگی یا تکمیل روایت تل‌آویو؟

بمباران بیوت السیاد در جنوب لبنان توسط جنگنده‌های اسرائیل

دود غلیظی از فاصله چند کیلومتری قابل مشاهده است.

Sputnik Iran | Rubika | Bale | Web

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو، به نوشته این رسانه، اوایل ماه جاری میلادی، «رومان گوفمن» رئیس جدید موساد روسای اداره اطلاعات و بخش ایران این سازمان را که به‌ترتیب تنها با نام‌های مختصر «K» و «Y» شناخته می‌شوند، برکنار کرد. 

اگرچه برکناری کارکنان پس از روی کار آمدن رئیس جدید موساد بی‌سابقه نیست اما چنین برکناری‌های علنی که توسط رسانه‌های جریان اسرائیل گزارش می‌شوند، تقریبا بی‌سابقه‌اند.

آخرین مورد شناخته‌شده برکناری به دلیل بی‌کفایتی به سال ۱۹۹۷ بازمی‌گردد؛ زمانی که تلاش نافرجام برای ترور «خالد مشعل» رئیس وقت دفتر سیاسی حماس به بازداشت چند مامور موساد در اردن و یک فاجعه روابط عمومی برای اسرائیل منجر شد. 

اینترسپت در گزارش خود نوشت که اسرائیل اکنون با پیامدهای بزرگ‌ترین اشتباه تاریخ خود مواجه است؛ اشتباهی که خودش مرتکب شد یعنی جنگ شکست‌خورده‌اش علیه ایران. اسرائیل این جنگ را به آمریکا به‌عنوان جنگی آسان فروخته بود که قرار بود خیلی سریع ایران و برنامه هسته‌ای ادعایی این کشور را سرنگون کند اما هیچ‌یک از اهدافی که اسرائیل دنبال می‌کرد محقق نشد.

اسرائیل مدعی شده بود که هرگونه بسته‌شدن احتمالی تنگه هرمز از نظر نظامی بی‌اثر خواهد بود اما اکنون توانایی ایران برای اعمال فشار به اقتصاد جهان - علی‌رغم ادعاهای مداوم آمریکا مبنی بر اینکه این آبراه «باز» است - به ارزشمندترین سلاح این کشور تبدیل شده است.

جاه‌طلبی‌های موساد که در تضعیف ساختار امنیتی جمهوری اسلامی ایران و تغییر نظام خلاصه می‌شد، شکست خوردند.

موساد در آغاز آن جنگ تصمیم گرفت وجهه خود را تغییر دهد و خود را حامی مردم ایران نشان دهد اما این تلاش نتیجه چندانی نداشت. مقام‌های ایرانی از همان ابتدا آشکارا این کارزار را در فضای مجازی به تمسخر گرفتند و با گذر زمان، این کارزار هرچه بیشتر حالت استیصال پیدا کرد. ویدئوهای تولیدشده با هوش مصنوعی اسرائیل تقریبا هیچ تاثیری نداشتند. موساد پس از برقراری آتش‌بس نیز به انتشار ویدئوهای تولیدشده با هوش مصنوعی با استفاده از «گروک» ادامه داده است.

به نوشته اینترسپت، پس‌ از آنکه طرح مسلح کردن گروه‌های کرد با همکاری سیا ازهم پاشید، موساد ظاهرا به‌سرعت «طرح ب» را مطرح کرد. ایده جدید این بود که با انجام یک کارزار حملات هوایی علیه پاسگاه‌های پلیس و ایست‌های بازرسی به تضعیف نظام ایران بپردازد کنند اما این طرح نیز به نتیجه ننشست.

خبر برکناری مقام‌های موساد در رسانه‌های اسرائیلی و میان نیروهای باسابقه این سازمان با ناباوری روبه‌رو شد. برخی از آن‌ها گوفمن را متهم کردند که توانایی سازمان برای انجام ماموریت‌هایش را سرکوب کرده است. تحلیلگران امنیتی نیز پس از برکناری دو معاون او، وی را متهم کردند که شکست سازمان را به گردن زیردستان خود می‌اندازد تا تصمیم‌های اتخاذشده در بالاترین سطوح دولت از بررسی و انتقاد مصون بماند.

تهدید ترامپ علیه عمان، در شرایطی مطرح شده که مسقط عملاً یکی از مهم‌ترین کانال‌های میانجیگری میان تهران و واشنگتن بوده و مذاکرات بر سر وضعیت تردد کشتی‌ها در تنگه هرمز نیز از مسیر ایران و عمان دنبال شده است.

با پایان مهلت مقرر شده تفاهم تهران و واشنگتن، بدون دستیابی به توافق نهایی، فشار ترامپ بر میانجی‌ها افزایش یافته و به‌جای آنکه اختلافات فقط میان ایران و آمریکا باقی بماند، اکنون به درون اردوگاه متحدان واشنگتن نیز سرایت کرده است.

این وضعیت نشان می‌دهد مسائل و اختلاف نظرها تا تضاد منافع میان واشنگتن و کشورهای منطقه کشیده شده است. به هرحال، برای عمان، اولویت اصلی جلوگیری از گسترش جنگ و باز نگه داشتن مسیرهای تجاری در خلیج فارس است، درحالی‌که دولت ترامپ خواهان توافقی است که از منظر آمریکا، کنترل و نفوذ ایران بر تنگه هرمز را محدود کند. حتی گزارش‌های اخیر از پیشرفت مذاکرات ایران و عمان نشان می‌دهد دو طرف به سازوکاری برای بازگشت تدریجی کشتیرانی نزدیک شده بودند، زیرا این موضوع با خواسته واشنگتن برای اعمال حداکثر فشار بر تهران اصطکاک پیدا کرده است.

به همین دلیل نیز تهدید یک متحد قدیمی مانند عمان را می‌توان نشانه‌ای از آن دانست که واشنگتن برای تحمیل راه‌حل موردنظر خود، حتی حاضر است بر شرکای منطقه‌ای‌اش نیز فشار مستقیم وارد کند.

از سویی، عامل مهم دیگر نزدیک شدن انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکاست. با باقی‌ماندن حدود ۷۵ روز تا انتخابات نوامبر، طولانی‌شدن جنگ و تداوم اختلال در تردد نفتکش‌ها از هرمز برای دولت ترامپ می‌تواند به یک مسئله سیاسی داخلی تبدیل شود. به‌ویژه آنکه جنگ اکنون به آستانه شش‌ماهگی رسیده و واشنگتن در حال انتقال بخش مهمی از فشار از حوزه نظامی به جنگ اقتصادی علیه ایران است.

در چنین شرایطی، ترامپ برای نشان دادن دستاورد پیش از انتخابات به یک نتیجه ملموس نیاز دارد، اما هرچه فشار را بیشتر می‌کند، اختلاف میان آمریکا و میانجی‌ها و متحدان منطقه‌ای نیز بیشتر نمایان می‌شود.

بنابراین، شکاف کنونی می‌تواند به نقطه‌ضعف راهبرد آمریکا تبدیل شود. واشنگتن برای پایان دادن به جنگ به همکاری عمان، قطر، پاکستان و کشورهای منطقه نیاز دارد، اما فشار فزاینده بر همین شرکا ممکن است فضای دیپلماتیک لازم برای رسیدن به توافق را محدودتر کند.