گروه محیط زیست| مطالعات جهانی نشان میدهد که کیفیت آب در جهان رو به کاهش است و سهم آب دارای کیفیت جهان از سال 2017 تا 2023، دو درصد افت داشته است. این یعنی آب با کیفیت کمتری در اختیار بشر قرار دارد تا نیازهای شرب خود را تامین کند. وضعیت منابع آب ایران هم از این قاعده کلی پیروی میکند و کارشناسان بر این باورند که برداشت بیشتر از منابع آب سطحی و زیرزمینی، کیفیت آب را تحت تاثیر قرار داده و در چنین روندی، تامین نیازهای آب شرب با صرف هزینههای بیشتری همراه خواهد بود. روند تغییرات اقلیمی و افزایش تقاضا برای مصرف آب، جهان را به سوی مرزهای خطرناکی هدایت میکند.
گزارش «پیشرفت کیفیت آب» سازمان ملل در سال 2024 نشان میدهد که سهم آبهای دارای کیفیت مطلوب در جهان از 57 درصد در سال 2017 به 56 درصد در سال 2023 کاهش یافته است. این افت دو درصدی شاید کم به نظر برسد اما در مقیاس جهانی به مفهوم وخیمتر شدن وضعیت میلیونها کیلومتر رودخانه، دریاچه و آبخوان است. در چنین شرایطی نه تنها تامین آب شیرین باکیفیت برای تامین نیازهای انسانی به خطر میافتد بلکه بر اساس پژوهشهای جهانی، 24 درصد گونههای ساکن آب شیرین دنیا هم در معرض خطر انقراض قرار میگیرند.
خطر در کمین 4.8 میلیارد نفر از مردم جهان
طبق گزارش اهداف توسعه پایدار سازمان ملل، اگر روند فعلی کاهش کیفیت آب ادامه یابد، تا سال 2030 ممکن است سلامت و معیشت حدود 4.8 میلیارد نفر از مردم جهان تحت تاثیر ضعف کیفیت آب و نبود پایش مناسب منابع آبی قرار گیرد. در حالی که دنیا درگیر تبعات ناشی از کاهش کیفیت آب است، اما در ایران خشک شرایط چگونه است؟ کوشیار اعظم واقفی مدیرکل اسبق دفتر نظارت بر کیفیت شرکت مهندسی آب و فاضلاب و صاحبنظر در موضوع کیفیت آب در گفتوگو با هفت صبح تایید میکند که کاهش میزان بارشها در تامین آب باکیفیت اختلال ایجاد میکند. او میگوید که افت بارندگی ابتدا سبب میشود که از نظر کمی برای تامین نیازهای جامعه با مشکل مواجه شویم و به برداشت بیش از حد از منابع سطحی و زیرزمینی روی بیاوریم.
افزایش برداشت از منابع زیرزمینی، زمینه فرونشست را فراهم میکند و باعث میشود که کل منبع آب زیرزمینی از دست برود. واقفی توضیح میدهد که در شرایط از دست رفتن منبع ذخیره آب، دیگر موضوع کیفیت مطرح نیست؛ …
