ما در دورانی زندگی میکنیم که روزانه میلیاردها عکس در شبکههای اجتماعی به اشتراک گذاشته میشود و مفهوم «ثبت لحظه» به یک عادت ناخودآگاه تبدیل شده است. اما برای درک عظمت این پدیده، باید ماشین زمان را روشن کنیم و به روزگاری برگردیم که تلفنهای همراه صرفاً برای تماس صوتی و ارسال پیامکهای متنی کوتاه استفاده میشدند.
باید به پاییز سال ۲۰۰۰ میلادی سفر کنیم؛ به ژاپن، مهد نوآوریهای متهورانه و عجیب. در آن زمان، ایده قرار دادن یک دوربین عکاسی در پشت یک تلفن همراه، برای بسیاری از غولهای فناوری غربی یک رویای احمقانه و غیرضروری به نظر میرسید. «چرا کسی باید بخواهد با تلفن خود عکس بگیرد وقتی دوربینهای کداک و نیکون وجود دارند؟»
این سوالی بود که مدیران ارشد شرکتهای بزرگ از خود میپرسیدند. اما مهندسان شرکت شارپ (Sharp) و اپراتور مخابراتی جی-فون (J-Phone) در ژاپن پاسخ متفاوتی داشتند. آنها دستگاهی را خلق کردند که اگرچه در زمان خود بیشتر شبیه یک اسباببازی به نظر میرسید، اما جرقهای بود که صنعت چندین میلیارد دلاری دوربینهای دیجیتال خانگی را به خاکستر تبدیل کرد. این داستان تولد J-SH۰۴ است؛ اولین تلفن همراه تجاری جهان که به یک دوربین عکاسی یکپارچه مجهز بود. فصل اول: دنیای پیش از لنز؛ عصر ماربازی و آنتنهای بلند
برای درک اهمیت تاریخی J-SH۰۴، باید حال و هوای تکنولوژی در اواخر دهه ۱۹۹۰ و سال ۲۰۰۰ را به خاطر بیاوریم. در آن زمان، نوکیا با مدلهای افسانهای خود مانند ۳۳۱۰ بر بازار جهانی حکومت میکرد. اوج سرگرمی با یک تلفن همراه، بازی مار (Snake) یا ساختن زنگهای مونوفونیک بود. تلفنها سنگین، ضخیم و دارای صفحات نمایش کوچک، سیاه و سفید یا نهایتاً تکرنگ (Monochrome) سبز و نارنجی بودند.در این میان، بازار ژاپن همیشه یک اکوسیستم ایزوله و به شدت پیشرفتهتر از بقیه جهان بود؛ پدیدهای که بعدها به «سندرم گالاپاگوس» (Galapagos Syndrome) شهرت یافت. جوانان ژاپنی به شدت درگیر فرهنگ ارتباطات متنی پیشرفته و استفاده از پیجرها بودند. اپراتور بزرگ ژاپنی NTT DoCoMo پلتفرم اینترنت موبایلی i-mode را راهاندازی کرده بود و اینترنت روی موبایل، هرچند به صورت متنی و ابتدایی، در ژاپن در حال رونق بود.
اما جای یک چیز خالی بود: تصویر. انسانها موجوداتی بصری هستند. کلمات …
