هفت صبح| نسل من، نسل خوشبختی بود، نسلی که در سینمای ایران، اکبر عبدیها، عزتالله انتظامیها، فریماه فرجامیها، خسرو شکیباییها و مهدی فتحیها را از نزدیک دید، با آنها دمخور شد و پای خاطراتشان نشست. بیشک نامهای زیادی از قلم میافتند، اما این یادداشت را با چشمانی اشکبار، مثل بسیاری از شما، مینویسم، چون قلب تپنده سینمای کمدی ایران از تپش ایستاد.به گمان من، آقای عبدی از معدود هنرمندانی بود که در سرزمینی که معمولاً هنرمندانش پس از رفتن بیشتر دیده میشوند، در زمان حیاتش هم به یک اسطوره تبدیل شد. چنان بیبدیل بود و چنان خودش بود که جرات داشت هر حرفی را اگر قرار بود پشت سر کسی، از سر طنز و طنازی بگوید، پیش از آن رودررو به خود آن شخص میگفت. این ویژگی، جدا از هنر کمنظیرش، در سینمای ایران خصلتی بسیار کمیاب بود.
از روزهای فیلم «نان، عشق و موتور ۱۰۰۰» و حتی سالها پیش از آن، او را میشناختم. همین نوروز گذشته، افتخار داشتم همراه مادرم مهمان خانهای باشم که آقای عبدی، همسر نازنینشان، دختر، داماد، نوه، مادر و برادرشان نیز حضور داشتند. خانوادهای گرم و صمیمی که مهربانی در تمام رفتارشان موج میزد.
از اکبر عبدی یک درس بزرگ گرفتم؛ اینکه خودت باشی، حتی اگر همه از حرفهایت خوششان نیاید. او برای راضی کردن کسی یا دلخور کردن کسی حرف نمیزد، هر زمان احساس میکرد باید چیزی گفته شود، آن را صادقانه بیان میکرد. او هیچوقت خودش را در فراز و فرود اتفاقات سیاسی به سمتی پرتاب نکرد. استقلالش را حفظ کرد و همان آدمی ماند که بود. به باور من، بداههپردازترین بازیگری بود که سینمای ایران به خود دیده است.اکبر عبدی به سینمای کمدی اعتبار بخشید. اعتباری که نشان داد بازیگر کمدی، اگر استعداد واقعی داشته باشد، میتواند در درام هم به همان اندازه …
