یادداشت‌ بهاره رهنما در بدرقه اکبر عبدی

هفت صبح|  نسل من، نسل خوشبختی بود، نسلی که در سینمای ایران، اکبر عبدی‌ها، عزت‌الله انتظامی‌ها، فریماه فرجامی‌ها، خسرو شکیبایی‌ها و مهدی فتحی‌ها را از نزدیک دید، با آنها دمخور شد و پای خاطراتشان نشست. بی‌شک نام‌های زیادی از قلم می‌افتند، اما این یادداشت را با چشمانی اشک‌بار، مثل بسیاری از شما، می‌نویسم، چون قلب تپنده سینمای کمدی ایران از تپش ایستاد.به گمان من، آقای عبدی از معدود هنرمندانی بود که در سرزمینی که معمولاً هنرمندانش پس از رفتن بیشتر دیده می‌شوند، در زمان حیاتش هم به یک اسطوره تبدیل شد. چنان بی‌بدیل بود و چنان خودش بود که جرات داشت هر حرفی را اگر قرار بود پشت سر کسی، از سر طنز و طنازی بگوید، پیش از آن رودررو به خود آن شخص می‌گفت. این ویژگی، جدا از هنر کم‌نظیرش، در سینمای ایران خصلتی بسیار کمیاب بود. …