از همان روزهای نخست نمایش «استخر» در جشنواره فیلم فجر تا آغاز اکران عمومی در ۲۴ تیر ۱۴۰۵، یک چیز بیش از هر نکته دیگری در میان صدها نظر کاربران به چشم میآید؛ کمتر کسی درباره این فیلم بدون اشاره به نام سروش صحت حرف میزند. انگار مخاطبان پیش از آنکه بلیت «استخر» را بخرند، تصمیم میگیرند با جهان فکری کارگردانش کنار بیایند یا نه.مرور بیش از هزار نظر ثبتشده درباره فیلم نشان میدهد «استخر» یکی از دوقطبیترین آثار سال است؛ فیلمی که برای عدهای «شاهکار» و برای عدهای دیگر «وقت تلف کردن» است. جالب اینکه فاصله میان این دو نگاه، نه بر سر کیفیت فیلمبرداری یا بازی بازیگران، بلکه بر سر یک پرسش اساسی شکل گرفته است: سروش صحت اصلاً چه جور فیلمی میخواهد بسازد؟ وقتی کارگردان از فیلمش مشهورتر میشود
در کمتر مجموعه نظری میتوان دید که شخصیت کارگردان تا این اندازه بر قضاوت مخاطب سایه انداخته باشد. بخش قابل توجهی از کاربران، «استخر» را نه با فیلمهای روی پرده، بلکه با آثار قبلی سروش صحت مقایسه کردهاند؛ از «جهان با من برقص» و «صبحانه با زرافهها» گرفته تا سریال «مگه تموم عمر چندتا بهاره». حتی کسانی که از فیلم ناراضیاند، معمولاً جملهشان را اینطور شروع میکنند: «من سروش صحت را دوست دارم، اما...» یا «از سروش صحت انتظار بیشتری داشتم.» در سوی دیگر، طرفداران فیلم معتقدند اگر کسی با جهان ذهنی صحت آشنا باشد، از «استخر» هم لذت خواهد برد. یکی از کاربران نوشته است: «آدما کلاً به دو دسته تقسیم میشن؛ کسایی که سبک فیلمهای سروش صحت رو دوست دارن و مفهومگرا هستن و کسایی که دوست ندارن.» همین دو جمله، شاید خلاصه تمام ماجرای «استخر» باشد. این کمدی نیست؛ هست!
پرتکرارترین گلایه کاربران، نه بازی بازیگران است و نه حتی پایانبندی فیلم؛ بلکه فاصله میان انتظار مخاطب و محصول نهایی است. بسیاری از تماشاگران با تصور دیدن یک کمدی وارد سالن شدهاند، اما با درامی تلخ و آرام روبهرو شدهاند. عبارتهایی مانند «اصلاً کمدی نبود»، «دریغ از یک خنده»، «فیلم بیداستان» یا «تبلیغات گمراهکننده بود» بارها در نظرات تکرار شده است. در مقابل، گروهی دیگر دقیقاً همین ویژگی را نقطه قوت فیلم میدانند. از نگاه آنها، طنز سروش صحت از جنس شوخیهای دمدستی نیست؛ طنزی است که قرار است لبخند بزند، …
