هفت صبح، شهلا رضایی| تهران در یکسال اخیر، روزهای سختی را پشت سر گذاشته است. صدای آژیرهای ممتد و آسمانی که هر لحظه احتمال سقوط چیزی از آن میرفت، مردم را به سوی زیرزمینها راند. اما در میانه این اضطراب، یک واقعیت تلخ برملا شد: بسیاری از پناهگاههایی که تصور میکردیم ایمن هستند، یا وجود نداشتند یا سالها بود که کاربریشان تغییر کرده بود. تجربه جنگ ۱۲روزه و بعد از آن جنگ رمضان، لرزه بر اندام زیرساختهای شهری انداخت و نشان داد که فاصله میان «تصور امنیت» و «واقعیت پدافندی» در پایتخت، بسیار زیاد است. میراث جنگ تحمیلی و بیداری دیرهنگام
داستان پناهگاههای تهران را باید از دهه ۶۰ و دوران جنگ تحمیلی شروع کرد. در آن سالها، بسیاری از مدارس و ادارات شهر با عجله پناهگاههایی ساختند تا در برابر بمبارانها سدی باشند. اما سالهای طولانی صلح، این فضاهای بتنی را به فراموشی سپرد. بسیاری از این پناهگاهها تبدیل به انبار شدند، برخی در اثر رطوبت و فرسایش تخریب شدند و برخی دیگر با تغییر کاربری ساختمانها، کلاً از نقشه شهر پاک شدند. …
