هفت صبح| اعلام دادستان تهران مبنی بر تشکیل ۵۹ پرونده برای مدیران شرکتهای تراستی، معرفی ۲۲ نفر به زندان و صدور اعلان قرمز اینترپل برای ۱۵ متهم، موضوع بااهمیتی است. چون این خبر نکات مهمی را درباره نحوه مدیریت منابع ملی، سازوکارهای نظارتی و مسئولیتپذیری در اقتصاد کشور پیش روی افکار عمومی قرار میدهد.شرایط تحریم، سالهاست اقتصاد ایران را با محدودیتهای پیچیدهای روبهرو کرده است. خب طبیعی است که دولت برای اداره امور کشور، حفظ تجارت خارجی، انتقال منابع مالی و دور زدن محدودیتها از روشها و ساختارهای ویژه استفاده کند که البته در طول سالهای گذشته امتحان خودش را پس داده است. اصلا بسیاری از شرکتهای تراستی در همین فضا شکل گرفتند و مأموریتهایی را برعهده گرفتند که در شرایط عادی شاید هرگز به این شرکتها واگذار نمیشد.
تحریم، هرچقدر هم دشوار باشد، نمیتواند جایگزین شفافیت و نظارت شود. به همین دلیل است که هرچه مسیرهای اقتصادی پیچیدهتر و محرمانهتر شود، ضرورت نظارت دقیق، حسابرسی مستمر و پاسخگویی نیز افزایش مییابد. تجربه اختلاسها و تخلفهای کلان اقتصادی درکشورمان طی همه این سالهایی که درگیر تحریم و مشکلات اقتصادی هستیم بارها ثابت کرده در این شرایط که مسیرهای اقتصادی متفاوت میشوند، ضرورت نظارت دقیق، حسابرسی مستمر و پاسخگویی بسیار بیشتر از شرایط شفافیت اقتصادی است. چون در همین شرایط پیچیده تحریمی است که بزرگترین فسادهای اقتصادی شکل میگیرد. شرایط کشور که عادی باشد، فضای چندانی برای فسادهای بزرگ وجود نخواهد داشت.
حالا درباره این افراد نیز افکار عمومی قاعدتا و صدالبته رسانههای مستقل میخواهند بدانند این افراد چه کسانی هستند؟ چگونه انتخاب شدند؟ چه معیارهایی برای سپردن چنین مسئولیتهای حساسی به آنان وجود داشت؟ چه نهادهایی بر عملکردشان نظارت میکردند؟ آیا گزارشهای دورهای از فعالیت این شرکتها تهیه میشد؟ درصورتی که نشانههایی از تخلف وجود داشته، چرا زودتر شناسایی نشده است؟البته هدف ما از طرح این مسائل به معنای زیر سوال بردن اصل استفاده از سازوکارهای ویژه در دوران تحریم نیست. واقعیت این است که اقتصاد ایران در سالهای گذشته ناچار بوده در شرایطی متفاوت از اقتصادهای عادی فعالیت کند. اما همین شرایط خاص، مسئولیت نهادهای …
