فیتنس کیک بوکسینگ ورزشی برای سلامتی و تناسب اندام

همشهری آنلاین: تابستان، زمانی پر از آفتاب و گرما، فصلی سرشار از میوه‌های خوشمزه و رنگارنگ است. یکی از این میوه‌های محبوب، طالبی است که علاوه بر طعم شیرینش، دارای فواید فراوانی برای سلامتی، به ویژه برای افرادی که می‌خواهند لاغر شوند و تناسب اندام داشته باشند، می‌باشد.

طالبی یکی از میوه‌های محبوب تابستانی است که به دلیل آب فراوان، کالری نسبتاً کم و داشتن فیبر می‌تواند گزینه مناسبی برای یک میان‌وعده سبک باشد. اما آیا خوردن طالبی واقعاً به لاغری کمک می‌کند؟ پاسخ به این سؤال به مقدار مصرف و الگوی کلی تغذیه بستگی دارد. فیبر، کلید اصلی لاغری با طالبی

طالبی آب و فیبر قابل‌توجهی دارد و همین ویژگی می‌تواند به ایجاد احساس سیری کمک کند. فیبر همچنین برای عملکرد مناسب دستگاه گوارش مفید است.

یک وعده طالبی می‌تواند جایگزین خوراکی‌های پرکالری‌تر مانند شیرینی‌ها و تنقلات شود و از این طریق به کاهش دریافت کالری روزانه کمک کند.

با این حال، طالبی به‌تنهایی باعث کاهش وزن نمی‌شود و نتیجه نهایی به مجموع رژیم غذایی و میزان فعالیت بدنی بستگی دارد. طالبی چقدر کالری دارد؟

طالبی در مقایسه با بسیاری از خوراکی‌های شیرین، کالری نسبتاً کمی دارد. هر ۱۰۰ گرم طالبی حدود ۳۶ کالری دارد و بخش زیادی از وزن آن را آب تشکیل می‌دهد.

به همین دلیل می‌توان آن را در حد متعادل به عنوان میان‌وعده مصرف کرد؛ به‌خصوص زمانی که جایگزین خوراکی‌های پرکالری شود. آیا خوردن طالبی اشتها را کم می‌کند؟

وجود آب و فیبر در طالبی می‌تواند باعث شود فرد برای مدتی احساس سیری بیشتری داشته باشد. به همین دلیل برخی افراد ترجیح می‌دهند آن را به عنوان میان‌وعده یا بخشی از وعده غذایی مصرف کنند.

اما شواهد درباره اینکه خوردن طالبی در زمان خاصی از روز، به‌طور مستقیم باعث لاغری شود کافی نیست. مهم‌تر از زمان مصرف، مقدار طالبی و مجموع غذایی است که در طول روز دریافت می‌کنید. طالبی را با چه چیزی بخوریم؟

اگر می‌خواهید طالبی را به یک میان‌وعده سیرکننده‌تر تبدیل کنید، می‌توانید آن را در کنار یک منبع پروتئین یا چربی سالم مصرف کنید. برای مثال: طالبی همراه با ماست ساده طالبی در کنار مقدار کمی مغزها ترکیب طالبی با دانه‌ها …

طرز تهیه پودر پروتئین خانگی برای عضله سازی سریع

امروزه ورزش و بدنسازی به یکی از ارکان اصلی سبک زندگی سالم و تناسب اندام تبدیل شده است و تغذیه مناسب، نقشی بی بدیل در رسیدن به نتیجه مطلوب ایفا میکند. عضله سازی و افزایش حجم بدون دریافت پروتئین و کالری باکیفیت و کافی، عملا غیر ممکن است. بسیاری از ورزشکاران و علاقه مندان به تناسب اندام، برای تامین پروتئین روزانه خود به سراغ مکمل های ورزشی تجاری میروند. با این حال، افزایش سرسام آور قیمت مکملها، وجود نمونه های تقلبی و غیراستاندارد در بازار و همچنین نگرانی از افزودنی های شیمیایی، افراد زیادی را به سمت ساخت مکمل خانگی برای افزایش حجم و عضله سازی سوق داده است. پودر پروتئین خانگی نه تنها اقتصادی و بسیار مقرون ب هصرفه است، بلکه به شما اجازه میدهد تا صفر تا صد مواد اولیه را با دست خود انتخاب کنید و محصولی کاملا ارگانیک، تازه و متناسب با نیاز بدنتان بسازید.

امروز در آلامتو مقاله ی تحت عنوان طرز تهیه پودر پروتئین خانگی برای عضله سازی | ساخت مکمل خانگی برای افزایش حجم را می توانید مشاهده کنید.همچنین بخوانید: بهترین زمان مصرف ماکارونی در بدنسازی | قبل تمرین یا بعد تمرینچرا باید پودر پروتئین خانگی درست کنیم؟

ساخت مکمل خانگی مزایای بی شماری دارد که مهمترین آن، کنترل کامل بر محتویات مصرفی است. در پودرهای تجاری معمولا از شیرین کننده های مصنوعی، طعم دهنده های شیمیایی، نگهدارنده ها و مواد غلیظ کننده استفاده میشود که مصرف مداوم آنها ممکن است برای دستگاه گوارش، کبد و کلیه مشکلاتی ایجاد کند.

در مقابل، پودر پروتئین خانگی از دانه ها، مغزها، غلات کامل و منابع طبیعی غنی از آمینواسیدها تشکیل میشود. این ترکیب غنی علاوه بر پروتئین، حاوی مقادیر فراوانی فیبر، چربی های مفید امگا ۳ و ویتامین های گروه B و مواد معدنی نظیر منیزیم، زینک و آهن است. علاوه براین، هزینه نهایی یک ظرف مکمل خانگی باکیفیت، گاهی کمتر از یک چهارم قیمت نمونه های شرکتی خواهد بود و به راحتی با دستگاه های ساده خانگی قابل آماده سازی است.مواد اولیه مورد نیاز برای ساخت پودر پروتئین عضله ساز

برای تهیه یک مکمل قدرتمند و چند منظوره که هم در ریکاوری و عضله سازی و هم در افزایش حجم به شما کمک کند، به منابعی نیاز داریم که پروفایل آمینواسیدی …

ورزش های استقامتی چیست ؟

در دنیای پرهیاهوی تناسب اندام، همواره تیپ های بدنی متفاوتی وجود دارند؛ برخی به دنبال عضلات حجیم و قدرت آنی هستند و برخی دیگر در جستجوی توانایی دویدن بی وقفه، شنا کردن در مسافت های طولانی و عبور از مرزهای خستگی.

این گروه دوم، دنیای ورزش های استقامتی را تجربه می کنند. اما ورزش های استقامتی دقیقاً به چه رشته هایی گفته میشود و چه تفاوت بنیادینی با سایر ورزش ها دارند؟

ورزش های استقامتی به مجموعه فعالیت های جسمانی اطلاق می شود که در آن، عضلات بدن برای مدت زمان طولانی و بدون کاهش محسوس کیفیت، به فعالیت خود ادامه میدهند. در این نوع فعالیتها، سیستم هوازی بدن (سیستم تولید انرژی با مصرف اکسیژن) نقش اصلی را ایفا میکند.

برخلاف ورزش های قدرتی که به انفجار کوتاه مدت انرژی (سیستم بی هوازی) متکی هستند، استقامت بر ظرفیت قلب، ریه و سیستم گردش خون برای انتقال اکسیژن به عضلات تأکید دارد. در این مقاله جامع، به تعریف علمی، انواع، مزایا، اصول تمرینی و استراتژی های تغذیه ای ورزش های استقامتی خواهیم پرداخت تا با دیدی روشن، وارد این مسیر هیجان انگیز شوید.

علم ورزش های استقامتی؛ بیشتر از یک دویدن ساده

برای درک بهتر این مفهوم، باید با دو واژه کلیدی آشنا شویم: "ظرفیت هوازی" (VO2 Max) و "آستانه لاکتات". ظرفیت هوازی، حداکثر مقدار اکسیژنی است که بدن شما میتواند در طول فعالیتهای شدید استفاده کند.

هرچه این عدد بالاتر باشد، قلب شما قویتر و کارآمدتر است. آستانه لاکتات نیز نقطه ای است که در آن، اسید لاکتیک سریعتر از آنچه از عضلات خارج میشود، تجمع پیدا میکند. یک ورزشکار استقامتی حرفه ای، با تمرینات مستمر، این آستانه را به تعویق می اندازد تا بتواند شدت بیشتری را برای مدت طولانی تری تحمل کند.

در تمرینات استقامتی، ضربان قلب در محدوده ۶۰ تا ۸۰ درصد حداکثر ضربان قلب باقی میماند. این شدت، به بدن اجازه میدهد تا از چربی ها به عنوان منبع اصلی انرژی استفاده کند و ذخایر گلیکوژن (قند ذخیره شده در عضلات) را برای لحظات بحرانی نگه دارد.

به عبارت دیگر، استقامت یک شاخصه حیاتی است که علاوه بر سلامت جسمی، به معنی برنامه ریزی مغز و بدن برای غلبه بر درد و ناتوانی نیز هست.