پهپادی ایران طی دو دهه گذشته مسیر متفاوتی را نسبت به بسیاری از کشورهای منطقه طی کرده است. اگر در سالهای ابتدایی تمرکز بیشتر بر ساخت پهپادهای شناسایی بود، امروز بخش قابل توجهی از توان تحقیق و توسعه به تولید مهمات سرگردان و پهپادهای انتحاری اختصاص یافته است؛ تجهیزاتی که به دلیل هزینه کمتر نسبت به موشکهای کروز، تولید سادهتر و انعطافپذیری عملیاتی، به یکی از مهمترین ابزارهای جنگهای مدرن تبدیل شدهاند.
به گزارش روز نو، در این میان، رونمایی از نسخه ارتقا یافته پهپاد «حدید ۱۱۰» در نبرهای اخیر با آمریکا توجه بسیاری از رسانهها و تحلیلگران نظامی را جلب کرد. دلیل این توجه تنها معرفی یک پهپاد جدید نبود، بلکه تغییر رویکردی بود که در طراحی آن دیده میشود. برخلاف بیشتر پهپادهای انتحاری شناختهشده ایران که از موتورهای پیستونی و ملخی استفاده میکنند، حدید ۱۱۰ به یک موتور جت کوچک مجهز شده و به همین دلیل در رده متفاوتی از مهمات سرگردان قرار میگیرد.
هرچند هنوز بخش زیادی از مشخصات این پهپاد محرمانه باقی مانده، اما اطلاعات رسمی منتشرشده در کنار تحلیلهای مراکز مطالعاتی خارجی، تصویری نسبتاً روشن از جایگاه آن در برنامه پهپادی ایران ارائه میدهد.
حدید ۱۱۰ چه تفاوتی با نسلهای قبلی دارد؟
مهمترین ویژگی حدید ۱۱۰، استفاده از پیشران توربوجت است؛ موضوعی که آن را از پهپادهایی مانند شاهد ۱۳۶، شاهد ۲۳۸ و دیگر مهمات سرگردان ایرانی متمایز میکند.
در پهپادهای ملخی، سرعت معمولاً بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت است، اما استفاده از موتور جت باعث شده سرعت حدید ۱۱۰ بنا بر برآورد منابع مختلف به حدود ۵۱۰ کیلومتر بر ساعت برسد.
این افزایش سرعت صرفاً یک عدد نیست، بلکه نشاندهنده تغییر فلسفه طراحی است. پهپادهای کندتر معمولاً برای پروازهای طولانی و بردهای زیاد مناسب هستند، اما نمونههای جتمحور برای رسیدن سریعتر به هدف و انجام مأموریت در بازه زمانی کوتاهتر طراحی میشوند.
علاوه بر این، حدید میتواند در ارتفاع پایینتری نیز پرواز کند که این مورد نیز مزیتی متفاوت برای نسل جدید این پهپاد انتحاری است.
از نظر ظاهری نیز حدید ۱۱۰ تفاوتهایی با نسلهای پیشین دارد. تصاویر منتشرشده نشان میدهد بدنه این …
