اظهارات محمدرضا میری لواسانی، مدیرعامل بیمه تعاون، در مجمع عمومی شرکت، نه تنها گرهای از ابهامات باز نکرد، بلکه با زیر سؤال بردن عملکرد مدیریت پیشین و ارائه تصویری بحرانزده از گذشته شرکت، پرسشهایی جدیتر را در برابر سهامداران، بیمهگذاران، شبکه فروش و نهادهای ناظر قرار داد.
مدیرعامل بیمه تعاون کوشید آغاز دوره مدیریتی خود را مقارن با بحران شدید نقدینگی، تأخیر چندماهه در پرداخت خسارتها و نابسامانی مالی معرفی کند. روایتی که اگر صحیح باشد، باید با اسناد مالی، گردش حسابها، صورت جریان وجوه نقد و گزارشهای رسمی همراه شود، نه با جملات کلی و اتهامزنی به مدیران پیشین.
مسئله روشن است؛ نمیتوان از یکسو گذشته را ویرانه توصیف کرد و از سوی دیگر، درباره تصمیمات پرهزینه دوره جدید سکوت کرد.
اگر بیمه تعاون واقعاً در آغاز مدیریت جدید با بحران شدید نقدینگی مواجه بوده و حتی پرداخت خسارتها تا شش ماه تأخیر داشته است، منابع پرداخت نزدیک به یک همت خسارت از کجا تأمین شد؟
یک همت، عددی نیست که بتوان با ادبیات کلی از کنار آن عبور کرد. مدیرعامل باید به طور شفاف اعلام کند این منابع از کدام حساب، با چه مجوزی و در چه بازهای تأمین شده است.
اگر خزانه شرکت خالی بوده، خرید چندین دستگاه خودرو برای برخی مشاوران و اعضای هیئتمدیره با هزینهای در حدود ۲۵۰ میلیارد ریال چه معنایی دارد؟
آیا شرکتی که به گفته مدیرعامل برای پرداخت خسارت بیمهگذاران با مشکل مواجه بوده، اولویتی مهمتر از تأمین خودرو برای مدیران نداشته است؟
بحران نقدینگی زمانی قابل باور است که آثار آن ابتدا در هزینههای مدیریتی و تشریفاتی دیده شود، نه فقط در پرداخت خسارت مردم.
نمیتوان بیمهگذار را ماهها در انتظار نگه داشت و همزمان برای بخشی از مدیران و مشاوران، امکانات و مزایای تازه تدارک دید.
برگزاری همایشی پرهزینه در هتل اسپیناس پالاس و اهدای هدایای چند ده میلیونی به مدیران داخلی، بخش دیگری از تناقض موجود میان گفتار و عملکرد مدیریت بیمه تعاون است.
اگر شرکت در وضعیت بحرانی قرار داشته، چرا برگزاری یک برنامه تشریفاتی در یکی از گرانترین هتلهای تهران در اولویت قرار گرفته است؟
مدیری که از بحران نقدینگی سخن میگوید، باید پیش از هر چیز، پاسخگوی هزینههایی باشد که نشانی …
