عبور قابل مشاهده یک سیارک از کنار زمین در سال ۲۰۲۹/ این نزدیک شدن، هر هزاره یک بار اتفاق می‌افتد

عصرایران- حدود 66 میلیون سال پیش، سیارکی عظیم در منطقه ای که امروزه شبه جزیره یوکاتان مکزیک را تشکیل می دهد، به زمین برخورد کرد؛ رویدادی که دهانه چیکسولوب را به وجود آورد و یکی از بزرگ ترین انقراض های تاریخ زمین را رقم زد.

رخورد این سیارک تنها یک انفجار عظیم در سطح زمین نبود. انرژی حاصل از آن، حجم بزرگی از سنگ ها و مواد موجود در محل برخورد را به ذرات بسیار ریز تبدیل کرد و به جو فرستاد. پژوهش های علمی نشان می دهند دوده، گردوغبار و ترکیبات گوگردی حاصل از این رویداد نقش مهمی در تغییر شدید شرایط آب وهوایی زمین داشتند.

ذرات معلق در جو، نور خورشید را برای مدتی طولانی کاهش دادند و دمای سطح زمین افت کرد. کاهش نور خورشید همچنین فرایند فتوسنتز را مختل کرد و به دنبال آن، تولید مواد غذایی در بسیاری از اکوسیستم ها کاهش یافت. این تغییرات زنجیره های غذایی را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار داد.

نکته مهم در پژوهش های جدید این است که ترکیب زمین شناسی محل برخورد نیز در شدت پیامدهای آن نقش داشت. منطقه چیکسولوب سرشار از موادی بود که بر اثر حرارت و فشار ناشی از برخورد می توانستند وارد جو شوند و شرایط اقلیمی را به شکل چشمگیری تغییر دهند.

به این ترتیب، یک برخورد کیهانی در چند لحظه شرایط سطح زمین را دگرگون کرد و دوره ای از تاریکی و سرمای شدید را به دنبال آورد؛ رویدادی که در نهایت به انقراض حدود 75 درصد گونه های زنده زمین منجر شد.

دایناسورها تنها قربانیان این فاجعه نبودند و گروه های مختلفی از جانوران و گیاهان نیز از بین رفتند. با این حال، دایناسورهای غیرپرنده برای همیشه از تاریخ زمین حذف شدند، در حالی که برخی از گروه های جانوری دیگر توانستند از این بحران عبور کنند.

امروز دهانه چیکسولوب یکی از مهم ترین شواهد زمین شناسی برای بررسی این رویداد است و پژوهش درباره اینکه چگونه یک برخورد فضایی توانست آب وهوا و حیات روی زمین را تغییر دهد، همچنان ادامه دارد. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر ادعای ترامپ: با سپاه ارتباط مستقیم داریم نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : افزایش قیمت سکه در تهران؛ بازار در کانال ۱۸۹ میلیون تومان ماند بیشتر بخوانید: در نزدیکی محل برخورد سیارک قاتل دایناسورها، «گودالی بی‌انتها» وجود دارد تماشاخانه خلبانان ایرانی در اسارت / ببینید روایت‌ها چه می‌گویند؟ خجو؛ زنی میان دو دریا، دور از خانه / روایت یک زن صیاد از جنگ جنوب : «این دریا با آن دریا فرق دارد» فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران

عصرایران- حدود 66 میلیون سال پیش، سیارکی عظیم در منطقه ای که امروزه شبه جزیره یوکاتان مکزیک را تشکیل می دهد، به زمین برخورد کرد؛ رویدادی که دهانه چیکسولوب را به وجود آورد و یکی از بزرگ ترین انقراض های تاریخ زمین را رقم زد.

رخورد این سیارک تنها یک انفجار عظیم در سطح زمین نبود. انرژی حاصل از آن، حجم بزرگی از سنگ ها و مواد موجود در محل برخورد را به ذرات بسیار ریز تبدیل کرد و به جو فرستاد. پژوهش های علمی نشان می دهند دوده، گردوغبار و ترکیبات گوگردی حاصل از این رویداد نقش مهمی در تغییر شدید شرایط آب وهوایی زمین داشتند.

ذرات معلق در جو، نور خورشید را برای مدتی طولانی کاهش دادند و دمای سطح زمین افت کرد. کاهش نور خورشید همچنین فرایند فتوسنتز را مختل کرد و به دنبال آن، تولید مواد غذایی در بسیاری از اکوسیستم ها کاهش یافت. این تغییرات زنجیره های غذایی را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار داد.

نکته مهم در پژوهش های جدید این است که ترکیب زمین شناسی محل برخورد نیز در شدت پیامدهای آن نقش داشت. منطقه چیکسولوب سرشار از موادی بود که بر اثر حرارت و فشار ناشی از برخورد می توانستند وارد جو شوند و شرایط اقلیمی را به شکل چشمگیری تغییر دهند.

به این ترتیب، یک برخورد کیهانی در چند لحظه شرایط سطح زمین را دگرگون کرد و دوره ای از تاریکی و سرمای شدید را به دنبال آورد؛ رویدادی که در نهایت به انقراض حدود 75 درصد گونه های زنده زمین منجر شد.

دایناسورها تنها قربانیان این فاجعه نبودند و گروه های مختلفی از جانوران و گیاهان نیز از بین رفتند. با این حال، دایناسورهای غیرپرنده برای همیشه از تاریخ زمین حذف شدند، در حالی که برخی از گروه های جانوری دیگر توانستند از این بحران عبور کنند.

امروز دهانه چیکسولوب یکی از مهم ترین شواهد زمین شناسی برای بررسی این رویداد است و پژوهش درباره اینکه چگونه یک برخورد فضایی توانست آب وهوا و حیات روی زمین را تغییر دهد، همچنان ادامه دارد. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر ادعای ترامپ: با سپاه ارتباط مستقیم داریم نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : وقتی محل برخورد سیارک، سرنوشت دایناسورها را رقم زد بیشتر بخوانید: در نزدیکی محل برخورد سیارک قاتل دایناسورها، «گودالی بی‌انتها» وجود دارد تماشاخانه خلبانان ایرانی در اسارت / ببینید روایت‌ها چه می‌گویند؟ خجو؛ زنی میان دو دریا، دور از خانه / روایت یک زن صیاد از جنگ جنوب : «این دریا با آن دریا فرق دارد» فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران

 وقتی دانشمندان الماس را در فشار و دمای فوق‌العاده بالا ذوب کردند، برخلاف برخی پیش‌بینی‌ها پیش از ذوب‌شدن به ساختار جدیدی تبدیل نشد. اتم‌های کربن تا آخرین لحظه همان آرایش منظم بلوری الماس را حفظ کردند و سپس مستقیماً وارد حالت مایع شدند.

به گزارش خبرآنلاین، این آزمایش را گروهی از فیزیک‌دانان به رهبری ماریوس میلو از آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور آمریکا انجام دادند. پژوهشگران با استفاده از تأسیسات لیزری OMEGA در دانشگاه روچستر، نمونه‌های بسیار کوچک الماس را با پالس‌های قدرتمند لیزر تحت فشارهایی بین ۶۰۰ گیگاپاسکال تا ۱.۸ تراپاسکال قرار دادند.

 دما نیز به چند هزار کلوین رسید و در برخی شرایط از دمای سطح خورشید بیشتر شد. دانشمندان هم‌زمان سرعت موج شوک، دما، چگالی و بازتاب نور نمونه را اندازه گرفتند و با استفاده از پرتوهای ایکس، تغییرات ساختار اتمی الماس را بررسی کردند. معمای ذوب شدن الماس

این آزمایش برای پاسخ به یک معمای قدیمی انجام شد. پژوهش‌های گذشته نشان داده بودند که الماس در فشارهای بسیار بالا ذوب می‌شود، اما با پیشرفت محاسبات کوانتومی مشخص شد دمای ذوب اندازه‌گیری‌شده با پیش‌بینی‌های نظری حدود ۲۰ درصد اختلاف دارد. حتی شبیه‌سازی‌های پیشرفته رایانه‌ای نیز نمی‌توانستند نتایج آزمایش‌های قدیمی را بازتولید کنند.

اندازه‌گیری‌های جدید این اختلاف را برطرف کرد. پژوهشگران دمای ذوب الماس را در فشار حدود ۱ تراپاسکال، نزدیک به ۷۳۰۰ کلوین به دست آوردند. عددی که با پیش‌بینی‌های نظری سازگاری بسیار بیشتری دارد. در واقع، اندازه‌گیری قدیمی بیش از ۱۰۰۰ درجه با نتیجه جدید اختلاف داشت.

اما معمای بزرگ‌تری هم وجود داشت. مدل‌های نظری پیش‌بینی می‌کردند که کربن در فشار حدود یک تراپاسکال، پیش از ذوب‌شدن، باید برای مدت کوتاهی از ساختار معمول الماس به فاز دیگری به نام BC8 تبدیل شود. برخی آزمایش‌های قبلی نیز نشانه‌هایی از چنین تغییری را نشان داده بودند.

اما پرتوهای ایکس در آزمایش جدید چنین چیزی را نشان ندادند. تا زمانی که ساختار جامد قابل مشاهده بود، اتم‌های کربن همچنان در شبکه مکعبی معمول الماس قرار داشتند. سپس ساختار بلوری از بین رفت و کربن مایع شکل گرفت.

دانشمندان احتمال می‌دهند دلیل آن، سرعت بسیار زیاد آزمایش باشد. تبدیل الماس به BC8 مستلزم شکستن و بازآرایی پیوندهای بسیار قوی کربن است. فرایندی که انرژی زیادی می‌خواهد و در مدت بسیار کوتاه آزمایش فرصت رخ‌دادن پیدا نمی‌کند. در نتیجه، الماس پیش از آنکه بتواند ساختار جدیدی بسازد، ذوب می‌شود. شباهت عجیب الماس و یخ

در این پژوهش نتیجه عجیب دیگری نیز به دست آمد. در این فشارهای فوق‌العاده بالا، الماس جامد چگالی کمتری از کربن مایع دارد. بنابراین از نظر نظری، الماس جامد می‌تواند روی دریایی از کربن مذاب شناور شود، درست مانند یخ که روی آب شناور می‌ماند.

از آنجا که الماس در کپسول‌های سوخت آزمایش‌های همجوشی هسته‌ای با محصورسازی لختی استفاده می‌شود. شناخت دقیق‌تر رفتار کربن هنگام فشرده‌شدن می‌تواند مدل‌های رایانه‌ای این آزمایش‌ها را بهبود دهد.

منبع:‌ sciencealert پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر ترامپ: آغاز جنگ اقتصادی علیه ایران خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : سیر را در یخچال نگذارید؛ قانون طلایی نگهداری سیر بیشتر بخوانید: در دمای اتاق الماس تولید کنید تماشاخانه چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درخت‌ها قبل از مرگ زخمی شده بودند حریق مرموز در قلب گرگان؛ از سیم‌کشی فرسوده تا شایعات داغ / ببینید گرگان چه چیزی را از دست داد؟ فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران