کوروش احمدی در یادداشتی نوشت: «مشکل اساسی برخی از مقامها و کارشناسان ما این است که قضایا را تک بعدی و تک فاکتوری می بینند.»
برخی از مقامات ما و بویژه برخی کارشناسان در اطراف این مقامات از سال ۱۳۹۱ نشسته اند به انتظار که افزایش بهایی نفت موجب ورشکستگی اروپا و آمریکا شود.
در ۱۳۹۱ میگفتند نفت ایران اگر تحریم شود، هر بشکه نفت به ۲۵۰ دلار خواهد رسید در سال ۱۴۰۲ گفتند با جنگ اوکراین، "زمستان سخت" غرب را به زانو در خواهد آورد و با این استدلال مانع بازگشت به برجام شدند. در جریان جنگ ۴۰ روزه نوید فروپاشی اقتصاد جهانی در ماه ژوئیه را می دادند.
هنوز هم مرتبا وعده نفت ۱۵۰ و ۲۵۰ دلاری می دهند؛ و چون می بینند که نمی شود، راه حل را به قول خودشان در تصعید و تنش بیشتر می بینند و توصیه به شدت عمل بیشتر و بردن جنگ به باب المندب، سوئز، جبل الطارق و ... میکنند.
با این حال بهای نفت برنت امروز و برغم بسته بودن تنگه هرمز و نیمه بسته بودن باب المندب و حمله به نقطه ای در مصر در نزدیکی سوئز حدود ۸۸ دلار در هر بشکه است.
اینان گاه مدعی اند که بهایی نفتی که اعلام می شود، قیمت کاغذی است و بهای واقعی نفت که نفت اسپات می نامند، ۱۵۰ بیشتر است. اما نمی گویند که آیا ایران هیچگاه به این قیمتها فروشی داشته است یا خیر. نمی دانند یا نمی گویند که طی ۴ ماه گذشته به گفته سازمان بین المللی انرژی تنها حدود ۱۲ میلیون بشکه نفت به صورت اسپات فروخته شده است.
مشکل اساسی اینان این است که قضایا را تک بعدی و تک فاکتوری می بینند. توجه ندارند که بازار نفت طی ۲۰-۱۰ سال گذشته دستخوش تحولاتی عمیق و ساختاری شده. انقلاب نفتی شیل، انرژی های تجدید پذیر بالفعل و بالقوه، تغییر نقشه جهانی انرژی، واکنش متحول مصرف کنندگان در سطح فرد و جامعه و دولت به بحران های انرژی، تحول در ذخیره سازی استراتژیک و تجاری و ... را در معادلات خود وارد نمی کنند . نتیجه اینکه عرض خود می برند و زحمت ما می دارند.
