پهپادهای انتحاری و موشکهای کروز طوری طراحی شدهاند که کار را برای سیستمهای دفاع هوایی مدرن دشوار کنند، اما این کار را به روشهای بسیار متفاوتی انجام میدهند.
موشکهای کروز به برد بلند، دقت، پرواز در ارتفاع پایین و کلاهکهای قدرتمند متکی هستند. در عین حال، پهپادها، قابلیتهای فردی را با تعداد، هماهنگی و توانایی اشباع پدافندها معاوضه میکنند.
واقعاً چگونه میتوان آنها را با هم مقایسه کرد؟ ۱. برد
موشکهای کروز در حملات دوربرد، برتری آشکاری دارند. به عنوان مثال، موشک تاماهاوک نیروی دریایی ایالات متحده بسته به نوع آن میتواند تقریباً ۹۰۰ مایل دریایی یا حدود ۱۶۰۰ کیلومتر را طی کند. این توانایی به آن اجازه میدهد تا بدون نیاز به نزدیک شدن سکوی پرتاب به پدافندهای دشمن، به اهدافی در اعماق خاک دشمن حمله کند.
در طرف مقابل، پهپادهای کوچک مورد استفاده در حملات گروهی عموماً برد بسیار کمتری دارند. مقاومت آنها به شدت به ظرفیت باتری، نیروی محرکه، بار مفید و ارتباطات بستگی دارد.
پهپادها یا هواپیماهای بدون سرنشین بزرگتر میتوانند مسافت بیشتری را طی کنند، اما همچنین گرانتر میشوند و از مفهوم کم هزینه حملات گروهی فاصله میگیرند.
برنده در این شاخصه، موشکهای کروز هستند. ۲. توانایی حمل بار مفید و قدرت تخریب
موشکهای کروز قدرت تخریب قابل توجه و بیشتری دارند. یک موشک کروز تاماهاوک میتواند کلاهکی تقریباً ۱۰۰۰ پوندی(۴۵۰ کیلوگرمی) حمل کند که آن را برای حمله به تأسیسات نظامی مستحکم، مراکز فرماندهی، سایتهای دفاع هوایی و زیرساختهای مهم مناسب میکند.
در مقابل، اغلب پهپادهای گروهی بار مفید بسیار کمتری حمل میکنند و در عوض، قدرت آنها از توزیع سلاح در بین پهپادهای متعدد ناشی میشود. یک پهپاد ممکن است خسارت محدودی ایجاد کند، اما دهها پهپاد که به طور همزمان حمله میکنند، میتوانند چندین هدف را تهدید کنند یا بارها به یک منطقه حمله کنند.
برنده در این شاخصه نیز موشکهای کروز هستند. ۳. هزینه و مقیاسپذیری
این جایی است که حملات گروهی پهپادها به طور خاص جذاب میشود. موشکهای کروز مدرن میتوانند سلاحهای پیچیده و گرانقیمتی باشند که شامل پیشرانه، ناوبری، هدایت، حسگرها و کلاهکهای پیشرفته میشوند.
در عوض، پهپادهای دستهجمعی …
