بانک جهانی همچنین پیشبینی کرد تا سال ۲۰۵۰، تعداد ۲۸۰ میلیون نفر به جمعیت در سن کار جنوب آسیا - منطقهای شامل بنگلادش، بوتان، هند، مالدیو، نپال و سریلانکا- افزوده شود.
نتایج این گزارش نشان میدهد تا سال ۲۰۷۰، حدود ۵۲۰ میلیون نفر در جنوب آسیا ممکن است هر سال دستکم یک ماه با گرمای خطرناک مواجه شوند که چهار برابر میزان فعلی محسوب میشود.
گرمای شدید هماکنون نیز بهرهوری نیروی کار را کاهش داده، فعالیت کسبوکارها را مختل کرده و رقابتپذیری شهرهای جنوب آسیا را تحت فشار قرار داده است. همزمان، نظامهای سلامت و زیرساختهای حیاتی این منطقه با فشار فزایندهای مواجه هستند.
خانوارهای کمدرآمد، کارگران بخش غیررسمی، زنان، سالمندان و کودکان از جمله گروههایی هستند که بیشترین آسیب را از افزایش دما متحمل میشوند.
یوهانس زوت، معاون بانک جهانی در امور جنوب آسیا گفت: شهرهای این منطقه نقشی محوری در آینده آن دارند و افزایش دما، اشتغال، معیشت و رشد اقتصادی را در معرض خطر قرار داده است.
بانک جهانی برای مقابله با این تهدید، سرمایهگذاری در زیرساختهای مقاوم در برابر گرما، تقویت برنامههای اقدام در برابر گرما، حفاظت از کارگران آسیبپذیر، گسترش سرمایش پایدار، بهبود سیستمهای هشدار سریع و جذب سرمایهگذاری دولتی و خصوصی را توصیه کرده است.
خبرگزاری آناتولی گزارش کرد، برخی شهرهای جنوب آسیا هماکنون نشان دادهاند که برنامههای مقابله با گرما، زیرساختهای مقاوم، توسعه فضای سبز شهری، سیستمهای هشدار سریع و سرمایش کارآمد میتوانند جان انسانها را نجات دهند، از کارگران محافظت کنند و خسارتهای اقتصادی را کاهش دهند. با این حال، گسترش این اقدامات به نهادهای قویتر، هماهنگی بیشتر و افزایش سرمایهگذاری دولتی و خصوصی نیاز دارد.
