کونکاکاف نیز که نهاد حاکم بر فوتبال در آمریکای شمالی و مرکزی است و میزبان جام جهانی امسال بود، به یوفا پیوست؛ این نهاد اعلام کرد که ۴۱ فدراسیون عضو آن، پیشنهاد مطرحشده توسط اینفانتینو را «رد کردهاند» که ضربه محکم دیگری به این برنامهها محسوب میشود.
اگرچه نهادی به قدرتمندی یوفا پیش از این هرگز مستقیماً چنین تهدید بزرگی انجام نداده بود، اما تاریخ شامل نمونههای متعددی از کشورها و نهادهای حاکمیتی است که به دلایل ژئوپلیتیکی یا فوتبالی از حضور در جام جهانی صرفنظر کردهاند.
اروگوئه، نخستین قهرمان جام جهانی در سال ۱۹۳۰، چهار سال بعد در اعتراض به عدم حضور تیمهای اروپایی که در تورنمنت اول به آمریکای جنوبی سفر کرده بودند، از دفاع از عنوان قهرمانی خود امتناع ورزید.
در سال ۱۹۳۸، کشور همسایه یعنی آرژانتین که انتظار داشت میزبان تورنمنت باشد نیز به آنها پیوست.
در همین حال، ترکیه، اندونزی، مصر و سودان همگی از بازی در برابر اسرائیل در رقابتهای انتخابی آسیا برای جام جهانی ۱۹۵۸ امتناع کردند که در نهایت ولز تیم اسرائیل را در یک بازی انتخابی تکمسابقهای شکست داد.
در اکتبر ۱۹۶۴، تمامی ۱۵ تیم آفریقایی از رقابتهای انتخابی انصراف دادند، زیرا کنفدراسیون فوتبال آفریقا (کاف) احساس میکرد که اختصاص تنها یک سهمیه به این قاره، آسیا و اقیانوسیه منصفانه نیست – به ویژه در شرایطی که ۱۰ کشور اروپایی راهی تورنمنت ۱۹۶۶ میشدند.
از کودتای شیلی تا حواشی سیاسی جام جهانی
هشت سال بعد، اتحاد جماهیر شوروی در پی کودتای ۱۹۷۳ شیلی که منجر به به قدرت رسیدن آگوستو پینوشه شد، از انجام بازی برگشت مرحله پلیآف انتخابی در سانتیاگو امتناع کرد. با این حال ترکیب ۱۱ نفره بازیکنان شیلی در ورزشگاه ملی به زمین رفتند و فرانسیسکو والدس، کاپیتان تیم، از لحظه سوت آغاز مسابقه توپ را تا داخل تور هدایت کرد و پیش از آنکه پیروزی ۲-۰ به نفع آنها اعلام شود، گل را به ثمر رساند.
حضور ایران در جام جهانی امسال، پس از حملات هوایی ایالات متحده و اسرائیل به این کشور در ماه فوریه، در هالهای از ابهام قرار گرفته بود. همچنین فراخوانهای گستردهتری نیز برای تحریم وجود داشت که عمدتاً به سیاستهای مهاجرتی ایالات متحده در دوران ریاست جمهوری دونالد ترامپ مربوط میشد.
