ورزشگاه تختی از میزبانی لیگ برتر بازماند

ورزشی

به گزارش خبرگزاری تسنیم، پرسپولیس فصل جدید لیگ برتر را با دو پیروزی برابر شمس‌آذر و استقلال خوزستان آغاز کرده؛ شروعی که علاوه بر ثبت 6 امتیاز، نشانه‌هایی امیدوارکننده از شکل و ساختار فنی این تیم را به نمایش گذاشته است.

سرخ‌پوشان در دو هفته نخست 6 گل به ثمر رسانده‌ و تنها یک گل دریافت کرده‌اند؛ آماری که برای آغاز فصل قابل توجه است، اما به‌تنهایی نمی‌تواند معیار دقیقی برای سنجش توانایی‌های واقعی تیم مهدی تارتار باشد. پرسپولیس در این دو مسابقه نشان داده که از نظر تاکتیکی، ایده مشخصی برای بازی دارد. پرس از جلو، بازی عمودی، انتقال سریع، حضور بازیکنان بیشتر در فاز هجومی و واکنش مناسب پس از از دست دادن توپ، پنج مؤلفه‌ای هستند که در نمایش دو هفته نخست سرخ‌پوشان قابل مشاهده بوده‌اند.

با این حال، یک نکته مهم را نباید نادیده گرفت؛ شمس‌آذر و استقلال خوزستان، دست‌کم در شرایط فعلی، از جمله تیم‌هایی نیستند که بتوانند تمام ظرفیت یک مدعی قهرمانی را محک بزنند. بنابراین آنچه تاکنون از پرسپولیس دیده‌ایم، بیشتر نشان‌دهنده پتانسیل و نشانه‌های اولیه یک تیم مدعی است تا اثبات قطعی این ادعا.

6 امتیاز ابتدایی؛ ساده اما بسیار مهم

ممکن است از نظر فنی، پیروزی مقابل تیم‌هایی مانند شمس‌آذر و استقلال خوزستان به اندازه یک مسابقه برابر مدعیان قهرمانی ارزش تحلیلی نداشته باشد، اما در جدول لیگ برتر هر سه امتیاز دقیقاً همان ارزشی را دارد که سه امتیاز یک بازی بزرگ دارد. تیمی که هدفش قهرمانی است، ابتدا باید مسابقاتی را که روی کاغذ شانس بیشتری برای پیروزی در آنها دارد، با موفقیت پشت سر بگذارد. قهرمانی فقط با شکست دادن رقبای مستقیم به دست نمی‌آید؛ بخش مهمی از آن به جمع‌آوری امتیازات مقابل تیم‌هایی مربوط می‌شود که در سطح پایین‌تری قرار دارند.

به همین دلیل، 6 امتیاز ابتدایی پرسپولیس را نباید دست‌کم گرفت. شاید این امتیازات در هفته دوم چندان تعیین‌کننده به نظر نرسند، اما در هفته‌های پایانی می‌توانند همان فاصله‌ای باشند که یک تیم را در کورس قهرمانی نگه می‌دارد یا از آن خارج می‌کند. پرسپولیس فعلاً وظیفه اول خود را انجام داده است؛ حریفانی را که باید شکست می‌داد، شکست داده است. حالا آزمون دشوارتر آغاز می‌شود؛ جایی که تیم باید مقابل رقبایی قرار بگیرد که خودشان توانایی کنترل بازی، پرس، مالکیت و ایجاد موقعیت دارند.

پرس از جلو؛ اولین نشانه از هویت تاکتیکی

یکی از ویژگی‌های قابل توجه پرسپولیس در دو هفته نخست، تلاش برای بازپس‌گیری توپ در مناطق بالای زمین بوده است. پرس از جلو صرفاً یک تاکتیک دفاعی نیست. هدف این است که تیم، محل شروع حمله حریف را به مناطق نزدیک‌تر به دروازه او منتقل کند. اگر پرس موفق باشد، پرسپولیس می‌تواند توپ را در زمین حریف پس بگیرد و پیش از آنکه حریف فرصت سازماندهی مجدد پیدا کند، حمله دیگری را آغاز کند. این موضوع در فوتبال امروز اهمیت زیادی دارد؛ چرا که لحظه پس از از دست رفتن توپ، یکی از آسیب‌پذیرترین لحظات هر تیم است. اگر پرسپولیس بتواند در همان چند ثانیه نخست توپ را دوباره به دست بیاورد، حریف هنوز ساختار دفاعی خود را کامل نکرده و احتمال ایجاد موقعیت افزایش پیدا می‌کند.

با این حال، پرس از جلو یک شمشیر دو لبه است. اگر حریف بتواند خط نخست فشار پرسپولیس را بشکند، فضای بیشتری پشت سر بازیکنان پرس‌کننده ایجاد خواهد شد. بنابراین یکی از مهم‌ترین سؤالات درباره پرسپولیس این است که مقابل تیم‌هایی با کیفیت بالاتر در خروج از پرس، چه واکنشی خواهد داشت.

بازی عمودی؛ مالکیت برای رسیدن به دروازه

پرسپولیس در دو بازی نخست نشان نداده که مالکیت توپ را صرفاً برای بالا بردن آمار مالکیت می‌خواهد. هر زمان مسیر مناسبی برای بازی رو به جلو وجود داشته، بازیکنان تلاش کرده‌اند توپ را با سرعت بیشتری به خطوط بالاتر منتقل کنند. این همان چیزی است که می‌توان از آن به عنوان بازی عمودی یاد کرد؛ یعنی تیم به جای گردش طولانی و بی‌هدف توپ، در صورت وجود مسیر مناسب، سریعاً بازی را به سمت دروازه حریف پیش می‌برد.

عمودی بازی کردن البته به معنای عجله کردن نیست. یک تیم خوب باید بداند چه زمانی پاس رو به جلو بدهد و چه زمانی توپ را به عقب برگرداند تا زاویه جدیدی برای حمله ایجاد کند. پرسپولیس در دو هفته ابتدایی، به‌ویژه هنگام بازپس‌گیری توپ در میانه زمین، از این ویژگی استفاده کرده است. چنین مدلی مقابل تیم‌هایی که عقب می‌نشینند می‌تواند زمان رسیدن به یک‌سوم هجومی را کاهش دهد، اما برابر تیم‌های قدرتمندتر، کیفیت تصمیم‌گیری در پاس‌های عمودی اهمیت بیشتری پیدا خواهد کرد.

انتقال سریع؛ تبدیل توپ‌گیری به موقعیت

یکی دیگر از نکات مثبت پرسپولیس، سرعت انتقال از دفاع به حمله است. در فوتبال، لحظه‌ای که توپ از یک تیم به تیم دیگر منتقل می‌شود، می‌تواند بهترین زمان برای حمله باشد؛ زیرا ساختار دفاعی تیمی که توپ را از دست داده، هنوز کامل شکل نگرفته است. پرسپولیس در این دو بازی تلاش کرده بلافاصله پس از توپ‌گیری، بازیکنان هجومی خود را وارد فضا کند. در چنین شرایطی، بازیکنی مانند بیفوما اهمیت زیادی پیدا می‌کند؛ چرا که علاوه بر پاس دادن، توانایی حمل توپ و پیشروی با آن را دارد.

این ویژگی می‌تواند به پرسپولیس کمک کند تا فقط به پاس‌های سریع وابسته نباشد. وقتی بازیکنی بتواند با توپ چند متر پیشروی کند و یک مدافع را مجبور به واکنش کند، ساختار دفاعی حریف نیز دچار تغییر می‌شود. از این منظر، بیفوما می‌تواند یکی از ابزارهای مهم پرسپولیس برای تغییر ریتم مسابقه باشد.

حضور بیشتر بازیکنان در فاز هجومی

پرسپولیس در دو هفته نخست تمایل داشته با تعداد بیشتری از بازیکنان وارد فاز حمله شود. این موضوع باعث می‌شود بازیکن صاحب توپ گزینه‌های بیشتری در اختیار داشته باشد و مدافعان حریف نیز با تصمیم‌های بیشتری مواجه شوند.

در این میان، حضور ایگور سرگیف به عنوان مهاجم نوک می‌تواند یک تغییر مهم در ساختار هجومی پرسپولیس ایجاد کند. حضور مهاجم نوک تخصصی این امکان را به علی علیپور می‌دهد که از فضای اطراف او استفاده کند و دیگر مجبور نباشد تمام وظایف یک مهاجم مرکزی را به تنهایی انجام دهد.

علیپور می‌تواند بیشتر به عمق بزند، در کانال‌های کناری حرکت کند و حتی در برخی صحنه‌ها نقش سازنده حمله را بر عهده بگیرد.گل سوم پرسپولیس برابر استقلال خوزستان نمونه خوبی از این موضوع بود؛ جایی که علیپور با پاس در عمق، سرگیف را در موقعیت گل قرار داد. این همکاری اگر در ادامه فصل نیز تداوم پیدا کند، می‌تواند یکی از نکات مهم ترکیب تارتار باشد.

در واقع حضور سرگیف فقط به معنای اضافه شدن یک مهاجم دیگر نیست؛ این بازیکن می‌تواند باعث شود علیپور نیز در نقش متفاوت و مؤثرتری ظاهر شود.

بیفوما؛ ابزاری برای تغییر ریتم

با وجود شروع قدرتمند پرسپولیس برابر استقلال خوزستان، ضرب‌آهنگ تیم در بخش‌هایی از اواخر نیمه اول کاهش پیدا کرد. فشار اولیه کمتر شد و حملات نسبت به دقایق ابتدایی، از سرعت و تنوع کمتری برخوردار بود. اینجاست که بازیکنی مانند بیفوما اهمیت پیدا می‌کند.او با توانایی حمل توپ و بازی مستقیم، می‌تواند شرایطی را ایجاد کند که پرسپولیس برای شکستن خطوط دفاعی حریف فقط به پاس‌های کوتاه و گردش توپ متکی نباشد.یک تیم مدعی قهرمانی به چند راه برای ایجاد موقعیت نیاز دارد. اگر بازی ترکیبی جواب نداد، باید بتواند از کناره‌ها استفاده کند؛ اگر حریف فضا را بست، باید بازیکنی برای برتری فردی وجود داشته باشد و اگر دفاع حریف بیش از حد فشرده شد، توانایی تغییر ریتم ضروری است. بیفوما می‌تواند بخشی از این نیاز را برطرف کند.

واکنش پس از از دست دادن توپ

پنجمین ویژگی قابل توجه، رفتار پرسپولیس بلافاصله پس از از دست دادن توپ است. فوتبال تهاجمی بدون واکنش مناسب پس از لو دادن توپ، می‌تواند خطرناک باشد. اگر بازیکنان پس از از دست دادن توپ بلافاصله عقب‌نشینی کنند، فضای زیادی برای انتقال حریف ایجاد می‌شود.پرسپولیس در دو هفته نخست در بسیاری از صحنه‌ها تلاش کرده در همان منطقه توپ‌ از‌ دست‌رفته فشار وارد کند و مانع شکل‌گیری حمله حریف شود. این رفتار از نظر تاکتیکی اهمیت زیادی دارد؛ زیرا بازپس‌گیری سریع توپ، هم یک اقدام دفاعی است و هم می‌تواند مقدمه یک حمله جدید باشد.

این بخش نیز مانند پرس از جلو باید در برابر تیم‌های قدرتمندتر آزمایش شود. هرچه کیفیت حریف در عبور از فشار بیشتر باشد، خطر ایجاد فضای پشت سر بازیکنان پرسپولیس نیز افزایش خواهد یافت.

یک سؤال بزرگ درباره فاز دفاعی  

آمار یک گل خورده در دو بازی، برای شروع فصل امیدوارکننده است، اما هنوز نمی‌توان بر اساس آن درباره استحکام کامل ساختار دفاعی پرسپولیس قضاوت کرد. مسئله اصلی زمانی مشخص خواهد شد که پرسپولیس مقابل تیمی قرار بگیرد که خودش بتواند مالکیت توپ داشته باشد، پرس کند و بازیکنان بیشتری را به مناطق هجومی بفرستد. اگر خط اول پرس پرسپولیس شکسته شود، فاصله میان خطوط چقدر خواهد شد؟ آیا هافبک‌ها می‌توانند فضای مقابل مدافعان را به‌خوبی پوشش دهند؟ آیا تیم در زمان عقب‌نشینی می‌تواند همان نظم زمان مالکیت را حفظ کند؟

عیار واقعی در بازی‌های سخت‌تر مشخص می‌شود

پرسپولیس دو وظیفه مهم را در دو هفته ابتدایی انجام داده است؛ امتیاز کامل گرفته و در کنار آن، نشانه‌هایی از یک مدل بازی مشخص ارائه کرده است. پرس از جلو، بازی عمودی، انتقال سریع، حضور مؤثر بازیکنان در فاز هجومی و واکنش مناسب پس از از دست دادن توپ، پنج مؤلفه‌ای هستند که اگر در طول فصل تثبیت شوند، می‌توانند پایه‌های یک تیم مدعی را تشکیل دهند.

سرگیف نیز می‌تواند با حضور در نوک حمله، فضای بیشتری برای علیپور ایجاد کند و بیفوما این امکان را دارد که در مواقع افت ریتم، کیفیت و تنوع بیشتری به حملات بدهد. با این حال، هنوز برای اعلام اینکه پرسپولیس مدعی قطعی قهرمانی است، زود است. شمس‌آذر و استقلال خوزستان حریفانی نبودند که بتوانند همه نقاط قوت و ضعف پرسپولیس را آشکار کنند. بنابراین این دو پیروزی باید به عنوان یک شروع خوب دیده شوند، نه یک حکم نهایی.

برای تیمی که هدفش قهرمانی است، بردن این مسابقات ضروری است؛ اما قهرمانی زمانی معنا پیدا می‌کند که همین کیفیت برابر مدعیان و تیم‌های قدرتمندتر نیز حفظ شود. در نهایت، پرسپولیس پس از دو هفته یک تصویر امیدوارکننده از خود ارائه کرده است؛ 6 امتیاز گرفته، فوتبال هجومی قابل قبولی ارائه داده و نشانه‌هایی از یک هویت تاکتیکی مشخص دارد. عیار واقعی این تیم اما زمانی مشخص خواهد شد که حریف بتواند بازی را از پرسپولیس بگیرد، پرس آن را بشکند و تیم تارتار را مجبور کند خارج از منطقه امن تاکتیکی خود تصمیم بگیرد. آن زمان است که می‌توان فهمید پرسپولیس فقط شروع خوبی داشته یا واقعاً برای یک فصل طولانی و فرسایشی در مسیر قهرمانی آماده است.

انتهای پیام/  

ایران در تابستان ۱۴۰۵ با یکی از شدیدترین چالش‌های انرژی تاریخ خود مواجه است. گرمای بی‌سابقه و آسیب‌های واردشده به زیرساخت‌های انرژی، کشور را در شرایطی قرار داده که خاموشی‌های برنامه‌ریزی‌شده و اضطراری به بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی روزمره مردم تبدیل شده است. در چنین شرایطی، برگزاری مسابقات لیگ برتر فوتبال ایران در ساعات پایانی شب، آن هم با مصرف هزاران وات انرژی برای روشنایی ورزشگاه‌ها، پرسش‌های جدی و قابل تأملی را به وجود آورده است؛ پرسشی که این یادداشت تلاش می‌کند به آن پاسخ دهد: چرا در بحبوحه ناترازی شدید برق، مسابقات لیگ برتر همچنان در شب برگزار می‌شود، در حالی که تیم‌ها تمرینات خود را در ساعات بعدازظهر انجام می‌دهند و از نور طبیعی خورشید بهره می‌برند؟

چالش برق؛ ابعاد و واقعیت‌ها

واقعیت تلخ این است که شبکه برق ایران در تابستان ۱۴۰۵ با کسری تاریخی مواجه است. مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی هشدار داده است که شکاف میان تولید و مصرف برق در ساعات اوج مصرف به ۱۳ هزار و ۶۴۰ مگاوات خواهد رسید؛ رقمی معادل حدود ۱۷ درصد از حداکثر تقاضای پیش‌بینی‌شده و تقریباً یک‌سوم میانگین بار برق کشور در سال ۱۴۰۳.

بر اساس این گزارش، حداکثر تأمین همزمان برق حدود ۶۸ هزار و ۴۲۰ مگاوات برآورد شده، در حالی که تقاضای شبکه از ۸۱ هزار مگاوات فراتر خواهد رفت. این ارقام به معنای کسری نزدیک به یک‌پنجم ظرفیت مورد نیاز در حساس‌ترین ساعات شبکه است.

اما این تنها بخشی از ماجراست. رئیس انجمن نیروگاه‌داران ایران برآورد کرده است که کسری برق در سال ۱۴۰۵ به ۲۵ هزار مگاوات، معادل یک‌سوم کل مصرف ملی، برسد. حملات دشمن متجاوز نیز آسیب جدی بر زیرساخت‌های انرژی وارد کرده است. در چنین شرایطی، زندگی روزمره میلیون‌ها ایرانی با اختلال جدی مواجه شده و صنایع نیز با محدودیت‌های گسترده‌ای روبه‌رو هستند.

تمرین عصر، مسابقه شب

در شرایطی که مردم با خاموشی‌های چندساعته دست‌وپنجه نرم می‌کنند و صنایع با محدودیت‌های شدید مواجه‌اند، فوتبال ایران الگوی عجیبی را دنبال می‌کند. تیم‌های لیگ برتری، از پرسپولیس و استقلال در تهران گرفته تا سپاهان در اصفهان و تراکتور در تبریز، تمرینات خود را در ساعات بعدازظهر برگزار می‌کنند و از نور طبیعی خورشید بهره می‌برند؛ اما مسابقات رسمی لیگ برتر عمدتاً از ساعت ۱۹:۳۰ به بعد برگزار می‌شود.

این تناقض، دست‌کم در نگاه نخست، قابل تأمل است. اگر تمرینات تیم‌ها در ساعات بعدازظهر امکان‌پذیر است و بازیکنان می‌توانند در گرمای هوا تمرین کنند، چرا مسابقات رسمی را نمی‌توان به ساعات روز یا عصر منتقل کرد؟

در شهرهایی مانند تهران، اصفهان و تبریز که در مقایسه با شهرهای جنوبی مانند اهواز و آبادان شرایط آب‌وهوای نسبتاً معتدل‌تری دارند، برگزاری مسابقات در ساعات عصر، زمانی که هنوز نور کافی برای دست‌کم یک نیمه بازی وجود دارد، می‌تواند گزینه‌ای عملی باشد.

البته استدلال مخالفان ممکن است بر گرمای هوا و دشواری برگزاری مسابقات در ساعات روز استوار باشد؛ استدلالی که نمی‌توان آن را به‌طور کامل نادیده گرفت. با این حال، وقتی تیم‌ها در همان ساعات، تمرینات روزانه خود را انجام می‌دهند، این پرسش همچنان پابرجاست که آیا نمی‌توان دست‌کم بخشی از مسابقات را با برنامه‌ریزی دقیق‌تر در ساعات عصر برگزار کرد؟ به‌ویژه در شهرهایی مانند تهران، اصفهان و تبریز که دمای هوا در ساعات عصر، در مقایسه با مناطق گرمسیر کشور، قابل‌تحمل‌تر است، می‌توان این گزینه را جدی‌تر بررسی کرد.

قرار نیست یک نسخه واحد برای تمام شهرهای ایران پیچیده شود؛ بحث بر سر استفاده از ظرفیت‌های موجود و متناسب‌سازی زمان برگزاری مسابقات با شرایط هر منطقه است.

برق مصرفی روشنایی ورزشگاه‌ها

روشنایی یک ورزشگاه فوتبال در شب، مصرف انرژی قابل توجهی دارد. هر پایه نورافکن ورزشگاه آزادی با توانی در حدود ۲ هزاروات کار می‌کند و با در نظر گرفتن ده‌ها پایه نورافکن در اطراف زمین، مصرف برق سیستم روشنایی یک مسابقه شبانه می‌تواند به ده‌ها مگاوات‌ساعت برسد.

در شرایطی که شبکه برق کشور با کسری ۱۳ تا ۲۵ هزار مگاواتی مواجه است، هر میزان صرفه‌جویی، هرچند در مقیاس یک مسابقه، اهمیت پیدا می‌کند. در چنین شرایطی، حتی کاهش بخشی از مصرف در ساعات حساس می‌تواند به مدیریت بهتر بار شبکه کمک کند.

تغییر زمان آغاز مسابقات و برگزاری آنها در ساعاتی که نور خورشید همچنان کافی است، یکی از راه‌های ساده برای کاهش مصرف روشنایی ورزشگاه‌هاست. اگر مسابقات از ساعت ۱۸ آغاز شوند، در بسیاری از شهرها دست‌کم نیمه نخست مسابقه، یعنی ۴۵ دقیقه به علاوه وقت‌های تلف‌شده، می‌تواند با نور طبیعی خورشید برگزار شود و تنها نیمه دوم به روشنایی مصنوعی نیاز داشته باشد.

این تغییر، در صورت تحقق شرایط مناسب، می‌تواند مصرف برق مربوط به روشنایی مسابقه را به شکل قابل توجهی کاهش دهد. اگر فرض کنیم تنها نیمی از زمان بازی بدون نیاز به نورافکن سپری شود، در سطح هر مسابقه صرفه‌جویی قابل ملاحظه‌ای حاصل خواهد شد. با توجه به اینکه لیگ برتر ۱۸ تیم دارد و هر هفته ۹ مسابقه برگزار می‌شود، مجموع این صرفه‌جویی در طول یک فصل می‌تواند به رقمی چشمگیر تبدیل شود.

البته میزان دقیق صرفه‌جویی به نوع تجهیزات روشنایی، تعداد نورافکن‌ها، توان واقعی مصرفی، مدت زمان روشن بودن آنها و شرایط نوری هر ورزشگاه بستگی دارد؛ اما اصل موضوع روشن است: استفاده بیشتر از نور طبیعی می‌تواند یکی از گزینه‌های کم‌هزینه برای کاهش مصرف برق در فوتبال باشد.

استفاده از نور روز برای صرفه‌جویی

در سطح جهانی نیز نمونه‌های متعددی از تلاش برای کاهش مصرف انرژی در ورزش وجود دارد. در آلمان، در پی بحران انرژی ناشی از جنگ روسیه و اوکراین، باشگاه‌های بوندس‌لیگا اقدامات مختلفی برای کاهش مصرف برق انجام دادند. در اشتوتگارت و برخی دیگر از ورزشگاه‌های بوندس‌لیگا، در مسابقات بعدازظهر نورافکن‌ها خاموش می‌مانند تا از مصرف غیرضروری انرژی جلوگیری شود.

بایرن مونیخ نیز مدت زمان نورپردازی خارجی ورزشگاه آلیانتس آره‌نا را از شش ساعت به سه ساعت در شب کاهش داد. باشگاه‌های اروپایی همچنین به سراغ راهکارهایی مانند محدود کردن نورپردازی‌های تزئینی، استفاده از لامپ‌های LED با بازدهی بالاتر و حتی برگزاری مسابقات در ساعات روز رفته‌اند.

نمونه جالب‌تر، پدیده‌ای است که در جریان تورنمنت‌های بزرگ جهانی در کشورهایی مانند آرژانتین و برزیل مشاهده شد. زمانی که تیم‌های ملی این کشورها مسابقه داشتند، مصرف برق کشور به شکل محسوسی کاهش می‌یافت؛ زیرا میلیون‌ها نفر فعالیت‌های روزمره خود را متوقف کرده و پای تلویزیون می‌نشستند.

در بازی آرژانتین مقابل مصر، تقاضای برق از بیش از ۲۲ هزار مگاوات پیش از سوت آغاز مسابقه به حدود ۲۰ هزار مگاوات در نیمه نخست کاهش یافت. مصرف برق در نیمه دوم حتی بیشتر کاهش پیدا کرد و به سطحی رسید که معمولاً در ساعات اولیه صبح مشاهده می‌شود. در برزیل نیز مصرف برق در جریان مسابقات تیم ملی ۱۶.۷ درصد کاهش یافت.

این پدیده نشان می‌دهد که مسابقات ورزشی لزوماً به معنای افزایش مصرف برق نیست و در شرایط خاص حتی می‌تواند با متوقف شدن بخشی از فعالیت‌های صنعتی و خانگی، به کاهش مصرف کمک کند. البته در ایران، با توجه به اینکه مسابقات لیگ برتر معمولاً با حضور تماشاگران در ورزشگاه برگزار می‌شود، این اثر نمی‌تواند دقیقاً به همان شکل تکرار شود؛ اما اصل ماجرا، یعنی امکان‌پذیری و فواید استفاده بیشتر از ساعات روشن روز، همچنان قابل بررسی است.

ضرورت تغییر رویکرد

با توجه به ابعاد چالش برق، ضرورت بازنگری در شیوه و زمان‌بندی برگزاری مسابقات لیگ برتر بیش از پیش احساس می‌شود. پیشنهاد مشخص می‌تواند این باشد که ساعت آغاز بخشی از مسابقات لیگ برتر به ساعات عصر، حدود ۱۷ تا ۱۸ منتقل شود تا دست‌کم یک نیمه از بازی با استفاده از نور طبیعی خورشید برگزار شود.

این تغییر، به‌ویژه در شهرهایی مانند تهران، اصفهان، تبریز، کرج و شیراز که شرایط آب‌وهوایی آنها در بسیاری از روزها امکان برگزاری مسابقه عصرگاهی را فراهم می‌کند، می‌تواند عملی باشد. در مقابل، برای شهرهای گرمسیر مانند اهواز و آبادان، با توجه به گرمای شدید، می‌توان همچنان برگزاری مسابقات در ساعات شب را در نظر گرفت. اما این استثنا نباید به قاعده‌ای برای تمام کشور تبدیل شود.

همچنین فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ می‌توانند با همکاری وزارت نیرو، برنامه‌ریزی دقیق‌تری برای تعیین ساعت مسابقات انجام دهند؛ به‌گونه‌ای که بازی‌ها در ساعاتی برگزار شوند که فشار بر شبکه برق کمتر است. ساعات عصر، زمانی که از شدت گرمای هوا تا حدودی کاسته شده و الگوی مصرف نیز در حال تغییر است، می‌تواند یکی از گزینه‌های قابل بررسی باشد.

روزهای تعطیل نیز ظرفیت دیگری در اختیار برنامه‌ریزان قرار می‌دهد. در روزهایی که فعالیت‌های صنعتی کمتر است، می‌توان بخشی از مسابقات را در ساعات روز برگزار کرد تا هم فشار کمتری به شبکه وارد شود و هم نیاز به استفاده طولانی‌مدت از نورافکن‌های ورزشگاه کاهش یابد.

از سوی دیگر، باشگاه‌ها و ورزشگاه‌ها باید به سمت استفاده گسترده‌تر از سیستم‌های روشنایی LED با بازدهی بالا حرکت کنند. این لامپ‌ها می‌توانند تا ۸۰ درصد مصرف برق کمتری نسبت به برخی سیستم‌های روشنایی سنتی داشته باشند. نصب پنل‌های خورشیدی روی سقف ورزشگاه‌ها نیز می‌تواند در میان‌مدت بخشی از برق مورد نیاز مجموعه‌های ورزشی را در ساعات روز تأمین کند.

البته این اقدامات به تنهایی بحران برق را حل نخواهند کرد؛ اما در شرایطی که مدیریت مصرف به یک ضرورت ملی تبدیل شده است، مجموعه‌ای از همین تصمیم‌های کوچک و کم‌هزینه می‌تواند در مجموع اثرگذار باشد.

فوتبال و مسئولیت اجتماعی

چالش کمبود برق ایران یک واقعیت تلخ و انکارناپذیر است. با کسری ۱۳ تا ۲۵ هزار مگاواتی برق در تابستان ۱۴۰۵، هر اقدامی برای کاهش مصرف می‌تواند به مدیریت بهتر شبکه، تأمین برق خانوارها و جلوگیری از تشدید محدودیت‌های صنایع کمک کند.

در چنین شرایطی، برگزاری مسابقات لیگ برتر در ساعات شب، آن هم در حالی که بسیاری از تیم‌ها تمرینات خود را در بعدازظهر برگزار می‌کنند، دست‌کم این پرسش را ایجاد می‌کند که آیا فوتبال ایران می‌تواند بخشی از برنامه خود را با شرایط اضطراری کشور هماهنگ کند یا خیر.

تغییر ساعت برگزاری مسابقات از شب به عصر، در مواردی که شرایط اقلیمی و امکانات ورزشگاه اجازه می‌دهد، اقدامی نسبتاً ساده و کم‌هزینه است. این تغییر به سرمایه‌گذاری گسترده یا تأسیسات پیچیده نیاز ندارد و می‌تواند با یک تصمیم مدیریتی و برنامه‌ریزی مناسب اجرایی شود.

همان‌طور که در آلمان و دیگر کشورهای اروپایی، باشگاه‌های فوتبال در مواجهه با بحران انرژی تلاش کردند سهم خود را در کاهش مصرف ایفا کنند، در ایران نیز فوتبال به‌عنوان یکی از محبوب‌ترین ورزش‌های کشور، می‌تواند در برابر یک بحران ملی، رویکردی مسئولانه‌تر داشته باشد.

فوتبال همواره نماد شور، نشاط و همبستگی ملی بوده است؛ اما این شور و نشاط نباید به بهای تحمیل فشار بیشتر بر شبکه برق و زندگی روزمره مردم تمام شود. وقت آن رسیده است که سازمان لیگ، فدراسیون فوتبال و باشگاه‌ها با نگاهی مسئولانه‌تر به شرایط موجود نگاه کنند و امکان تغییر ساعت برگزاری مسابقات را، دست‌کم در شهرها و روزهایی که چنین تغییری عملی است، جدی بگیرند.

برگزاری بازی‌ها در ساعات عصر و استفاده حداکثری از نور طبیعی، نه‌تنها می‌تواند به کاهش مصرف برق ورزشگاه‌ها کمک کند، بلکه فرصتی برای بازنگری در شیوه مدیریت مسابقات و هماهنگ کردن ورزش حرفه‌ای با شرایط عمومی کشور است.

این تصمیم شاید به‌تنهایی بحران انرژی ایران را حل نکند، اما در روزهایی که هر مگاوات اهمیت دارد، گامی کوچک، کم‌هزینه و قابل اجرا در مسیر مدیریت مصرف و عبور از بحران خواهد بود.

انتهای پیام/

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی  اندیشه معاصر ؛ با اعلام باشگاه سپاهان دو بازیکن این تیم نمی توانند در دیدار با استقلال این تیم را همراهی کنند اما خرید جدید زردها مشکلی نخواهد داشت.

تیم فوتبال سپاهان در حالی خود را برای دیدار هفته دوم لیگ برتر برابر استقلال آماده می‌کند که دو بازیکن این تیم به دلیل مصدومیت قادر به همراهی طلایی‌پوشان نخواهند بود و کارت بازی خرید جدید این تیم نیز صادر شده است.

با اعلام باشگاه سپاهان؛ پس از بررسی نتایج تصویربرداری MRI امید نورافکن توسط پزشکان تیم، مشخص شد این بازیکن به دلیل مصدومیت از ناحیه کشاله ران به حدود دو هفته زمان برای پشت سر گذاشتن دوره درمان نیاز دارد و به این ترتیب در دیدار پیش‌روی سپاهان برابر استقلال غایب خواهد بود.

همچنین سعید واسعی در تمرین قبلی سپاهان از ناحیه همسترینگ دچار مصدومیت شد و طبق نظر پزشکان، این بازیکن نیز به مدت دو هفته قادر به همراهی تیم نخواهد بود.

در سوی دیگر، کارت بازی عباس حبیبی، خرید جدید سپاهان، صادر شده و این بازیکن از نظر قانونی مشکلی برای حضور در ترکیب طلایی‌پوشان ندارد و در صورت صلاحدید کادر فنی می‌تواند تیمش را در دیدار برابر استقلال همراهی کند.

سپاهان روز یکشنبه اول شهریور در ورزشگاه شهدای شهر قدس از ساعت ۱۹:۳۰ میهمان استقلال خواهد بود.