تنها چند هفته از وعده مسئولان برای عبور بدون خاموشی از تابستان ۱۴۰۵ میگذرد؛ وعدهای شکننده و بیپشتوانه که پوچ بودنش با نخستین جبهه هوای گرم افشا شد. با آغاز تابستان، شعارهایی مثل «تلاش شبانهروزی مسئولین برای رفع کسری برق»، «سرمایهگذاری گسترده در انرژیهای تجدیدپذیر» و «پایان قطعیهای تابستانی» دود هوا شد و بار دیگر تبعات سالها انگشت اتهام گرفتن به سمت مردم، به جای سرمایهگذاری و بهینهسازی اصولی، یقه اقتصاد کشور را گرفت. این بار اما ماجرا متفاوت است، چرا که واحدهای صنعتی هنوز کاملا از تبعات جنگ، افت و فرار سرمایه و رکود تولید نجات پیدا نکردند و معلوم نیست بازگشت قطعیهای چند روزه برقشان چه قرار است بر سر تولید کشور و اشتغال میلیونها ایرانی بیاورد.