برابوس با جا دادن پیشرانه V12 توئین توربو در سینه مرسدس کلاس C، سدان فوقالعاده قدرتمندی خلق کرد که حتی قویترین سوپراسپرتهای جهان را به چالش میکشید

بامو M5 نسل E39 که در سال ۱۹۹۸ با پیشرانه ۴.۹ لیتری V8 و توان ۴۰۰ اسب بخار معرفی شد، سریعترین سدان چهاردر جهان بود و جنگ قدرت میان آلمانیها را آغاز کرد اما کمتر کسی فکر میکرد که طی چند سال، این ارقام تنها به یک استاندارد پایه تبدیل شوند و تیونرها قدرت خودروها را به نزدیک دو برابر برسانند. با ورود بامو M3 نسل E90 و آئودی RS4 با موتورهای V8 و قدرتی فراتر از ۴۰۰ اسب بخار، رقابت شدیدتر شد اما مرسدس بنز C63 AMG با موتور ۶.۲ لیتری هشت سیلندر و توان ۴۵۱ اسب بخار، قویترین خودروی این رده بود. بااینحال، تیونر نامآشنای برابوس به این ارقام قانع نشد و تصمیمی ماندگار گرفت؛ ساخت نسخهای از کلاس C که نهتنها رقبا، بلکه سوپراسپرتهای مطرح جهان را خجل میکرد.
