به گزارش فوتبالی، تراکتور پس از جنگ سیاست جدیدی اتخاذ کرده که این سیاست به کاهش هزینهها هم منجر شده است. سیاستی بر پایه کاهش وابستگی به نفرات خارجی، آن هم در حالی که پیش از این محمدرضا زنوزی و تراکتور اعتقاد ویژهای به خرید بازیکن از بازار بینالمللی داشتند و حتی معتقد بودند خرید بازیکن غیرایرانی برای باشگاه ارزانتر هم هست.
اما شرایط منطقه و کشور باتوجه به جنگ و ناپایداری دلار باعث شده تا تراکتور این فصل عملکرد متفاوتی داشته باشد. تیتیها برای اولینبار تحت مالکیت محمدرضا زنوزی راهی اردوی خارج از کشور در ترکیه نشدند و این در حالی است که تراکتور در سالیان اخیر همواره در پیش فصل و نیم فصل راهی کمپهایی در ترکیه شده بود.
قرمزها حتی قرارداد هیچ کدام از نفرات خارجی خود که به انتهای مدت قرارداد رسیده بودند را تمدید نکردند و در همین راستا بازیکنانی نظیر الکساندر سدلار و دوماگوی دروژدک باوجود عملکرد خوبشان از جمع تیتیها جدا شدند و فقط خارجیهایی ماندهاند که از مدت قراردادشان باقی مانده بود.
اما خریدهای تراکتور هم طوری است که بازیکن ایرانی جایگزین بازیکن خارجی شده است. شهریار مغانلو به جای دوماگوی دروژدک، محمد دانشگر به جای الکساندر سدلار، هادی حبیبینژاد به جای رگی لوشکیا و پارسا جعفری به جای مارکو یوهانسون به تراکتور پیوستهاند و فقط میلاد زکیپور بوده که خرید جدیدی در پستی است که بازیکن شاخصی از آن پست جدا نشده است.
اما پست هافبک و میانه میدان تراکتوریها شاید تنها منطقهای از زمین باشد که با حضور تیبور حالیلوویچ، اودیلجان خامروبکوف و ایگور پوستونسکی به نوعی در اختیار خارجیهاست که باعث شده قرمزها به دنبال خرید بازیکن در این پست هم باشند و حتی گفته میشود مذاکرات با محمد قربانی هم مثبت پیش رفته تا انحصار در این قسمت از زمین هم برای خارجیهای تراکتور شکسته شود.
در نهایت باید گفت سیاست تراکتور برخلاف همه فصول اخیر است که منجر به کاهش هزینه هم شده و باتوجه به شرایط ناپایدار منطقه شاید اتخاذ چنین سیاستی عاقلانه هم باشد.
