بررسی شعر شماره ۴۷ سهراب سپهری، با محوریت نگاه عمیق و در عین حال سادهی او به زندگی و مرگ. این شعر در سیر فکری شاعر، همچون پلی میان اندوه آغازین و آرامش متعالی است.