باشگاه خبرنگاران جوان - محققان گزارش دادند نوجوانانی که صبحانه میخوردند، همچنان به اندازه کسانی که وعده غذایی صبح را حذف میکردند، کالری روزانه مصرف میکردند، اما احتمال کمتری داشت که غذاهای پرقند یا پرچرب انتخاب کنند.
«اِما براون»، محقق ارشد و دانشجوی دکترا در دانشگاه تگزاس، در یک نشست خبری گفت: «یافتههای ما نشان میدهد که اضافه …
ارده یکی از مواد غذایی پرکاربرد در آشپزی خاورمیانه است و در غذاهایی مانند حمص و بابا غنوج استفاده میشود. در ایران نیز بیشتر ارده را به شکل شیرینشده و برای صبحانه مصرف میکنیم. اگر دوست دارید ارده خالص و تازه در خانه تهیه کنید، میتوانید با چند مرحله ساده آن را آماده کنید.
مواد لازم
کنجد خام و سفید: به مقدار دلخواه
روغن کنجد: در صورت نیاز
روش تهیه ارده خانگی
ابتدا کنجدهای خام را داخل یک تابه بریزید و روی حرارت بسیار کم قرار دهید. کنجدها را بهآرامی تفت دهید و مرتب هم بزنید تا نسوزند.
این مرحله ممکن است حدود ۱۰ تا ۱۵ دقیقه زمان ببرد. زمانی که دانههای کنجد کمی حجیمتر شدند، به هم چسبیدند و چند دانه نیز به قاشق چسبید، یعنی کنجدها به اندازه کافی تفت خوردهاند و روغن طبیعی آنها آزاد شده است.
در مرحله بعد، کنجدها را در حالی که هنوز گرم هستند داخل آسیاب بریزید. آسیاب را به صورت مداوم و در چند نوبت روشن کنید و بین هر نوبت به دستگاه استراحت بدهید.
آسیاب کردن را تا زمانی ادامه دهید که کنجدها به شکل یک کرم نرم و غلیظ دربیایند. در این مرحله میتوانید با ادامه آسیاب، میزان روان یا غلیظ بودن ارده را مطابق سلیقه خود تنظیم کنید.
نکات مهم برای تهیه ارده
برای تهیه ارده بهتر است از کنجد خام و سفید استفاده کنید.
اگر ارده را روانتر میپسندید، میتوانید مقدار کمی روغن کنجد به آن اضافه کنید.
پس از خنک شدن، ارده را داخل یک ظرف کاملاً تمیز و خشک بریزید.
پیش از هر بار مصرف، ظرف ارده را به خوبی هم بزنید یا تکان دهید تا روغن و بخش غلیظ آن دوباره با هم ترکیب شوند.
ارده خانگی را میتوانید در تهیه حمص، بابا غنوج، انواع سس و دیگر غذاها و میانوعدهها استفاده کنید.
انتهای پیام/
مواد لازم:
سیب زمینی نگینی
روغن
زردچوبه
رب رقیق شده با آب
نمک و فلفل
تخم مرغ
انتهای پیام/
روزنامه جوان نوشت: همین تصویر ساده، یک سؤال قدیمی را دوباره زنده میکند که چرا بخشی از نوجوانها و جوانها کمتر از گذشته با مسجد ارتباط دارند و اگر قرار باشد دوباره به مسجد برگردند، از آن چه میخواهند. برای پیدا کردن جواب، بهتر است این بار به جای مدیران و مسئولان و کارشناسان، سراغ خود نوجوانها و جوانها برویم. نه اینکه از آنها بپرسیم «چرا مسجد نمیروید» و منتظر فهرستی از جوابهای آماده باشیم، بلکه بپرسیم اگر مسجد محله قرار بود بخشی از زندگی آنها باشد، چه شکلی پیدا میکرد. جوابها شبیه هم نیستند. یکی از کمبود برنامه میگوید و دیگری از زیاد بودن برنامههای رسمی و یکی از رفتار بزرگترها گلایه دارد و یکی دیگر مسجد را دوست دارد، اما میگوید مسجد محلهشان جایی برای نسل او ندارد.
حس میکنم مسجد بیشتر برای بزرگترهاست
سارا، ۱۶ ساله، از آن دسته نوجوانهایی است که گاهی همراه مادرش به مسجد میرود، اما خودش را مسجدی نمیداند. وقتی از او میپرسیم چرا، قبل از جواب دادن کمی فکر میکند و میگوید: «من با خود مسجد مشکلی ندارم، ولی وقتی وارد مسجد میشوم، بیشتر آدمهای بزرگتر را میبینم و برنامهها هم معمولاً برای آنها طراحی شده است. اگر یک نوجوان هم باشد، باید خودش را با همان فضا وفق بدهد.»
او میگوید: اگر قرار باشد بیشتر به مسجد برود، دوست دارد «یک فضای واقعی برای نوجوانها» وجود داشته باشد و توضیح میدهد «نه اینکه یک اتاق بدهند و بگویند این هم فضای نوجوانان و بعد باز هم یک بزرگتر بیاید و بگوید چه کار کنید. دوست دارم خودمان هم در تصمیمگیری نقش داشته باشیم.»
از نظر او مسجد میتواند محلی برای گفتوگو و فعالیتهای مختلف باشد و فقط برنامههای مذهبی نداشته باشد. او میگوید: «مثلاً دوست دارم با چند نفر از بچههای محله یک کار رسانهای انجام بدهیم و از آدمهای قدیمی محله فیلم بگیریم یا برای بچههای کوچکتر برنامه برگزار کنیم. اگر قرار باشد فقط بنشینیم و گوش بدهیم، احتمالاً خیلی زود خسته میشوم.»
مشکل من این است که هر وقت میروم، امر و نهی میشنوم!
امیر، ۱۸ ساله، چند سال قبل بیشتر به مسجد میرفته است، اما حالا به گفته خودش «تقریباً فقط در بعضی مناسبتها» سراغ مسجد میرود.
دلیلش را اینطور توضیح میدهد …
