چاوشی پس از دریافت دیپلم حسابداری، دوران سربازی خود را در «یگان تشریفات موزیک دژبان» گذراند. همین دوران نقطه عطفی در زندگی هنری او بود؛ جایی که برای نخستین بار با ساز ساکسیفون آلتو آشنا شد و ارتباطاتی با فعالان حوزه موسیقی پیدا کرد که او را به سمت فعالیت جدیتر سوق داد.
اولین اثر چاوشی، آلبوم «نفرین» بود که اشعاری از مریم حیدرزاده و حمید مصدق را در خود داشت. این آلبوم ابتدا برای دریافت مجوز رسمی به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ارائه شد، اما رد شد. با این حال، این اثر بهطور اتفاقی در فضای اینترنت منتشر شد و توانست بهسرعت جای خود را میان مخاطبان موسیقی پاپ باز کند. قطعات «نفرین» و «کفتر چاهی» از جمله مشهورترین قطعات این آلبوم بودند.
چاوشی پس از «نفرین»، فعالیت خود را بهصورت زیرزمینی ادامه داد و در این دوره پنج ساله، آلبومهای دیگری مانند «خودکشی ممنوع» (۱۳۸۴) و «لنگه کفش» را تولید کرد. سرانجام در سال ۱۳۸۷، با آلبوم «یه شاخه نیلوفر» توانست مجوز رسمی دریافت کند و مسیر جدیدی را در موسیقی ایران آغاز نماید.
