چوپان دروغگو و سربازهای دست نیافتنی

در کشورهای عرب همجوار هم که برخوردهای شدید امنتی و جریمه های سنگین و زندان در انتظار افرادی است که از دستور العمل ها سر پیچی می کنند.

هفته گذشته ایران یک پایگاه نظامی در اردن را هدف قرار داد و تعدادی نیروهای آمریکایی در این پایگاه کشته و زخمی شدند.البته در ابتدا ادعا کردند که همه موشک های ایران سرنگون شده اند و هیچ موشکی به پایگاه اصابت نکرده.بعد هکر های احتمالا ایرانی پیغام های سربازهای آمریکایی برای خانواده هایشان را منتشر کردند که نشان می داد موشک ها دقیقا به جایی که آمریکایی ها حضور داشتند اصابت کرده وتعداد زیادی سربازان وافسران آمریکایی کشته و زخمی شدند و در نهایت پنتاگون مجبور شد که اعتراف کند چند سرباز اش کشته و زخمی شده اند.اما نکته با مزه در این ماجرا این بود که یکی از مقامات اردنی در اظهار نظری ادعا کرده بود این سربازها همراه با چند چوپان اردنی در حال گوسفند چرانی و پیاده روی در طبیعت زیبای اردن بودند که هدف ترکش های موشک های ایرانی که سرنگون شده بودند قرار گرفتند و کشته و زخمی شدند.احتمالا بقیه سربازهای آمریکایی که در منطقه حضور دارند هم یا به شغل چوپانی مشغول می باشند یا اینکه به منطقه آمده اند از هوای گرم لذت ببرند و در صحراهای کشورهای عربی آفتاب بگیرند.نمی دانم براد کوپر فرمانده سنتکام و بقیه فرماندهان آمریکایی در کدام گروه قرار دارند، چوپان ها یا توریست هایی که آمده اند در صحرا آفتاب بگیرند.شاید هم تانک ها و هواپیماهایشان را آورده اند تا از کولر آنها استفاده کنند یا با تانک ها از گوسفند ها در مقابل گرگ ها محافظت کنند یا برای اینکه گوسفند ها گم نشوند با جنگنده های اف 35 پشت زنی کنند مواظب گوسفند ها باشند.یکی از ویژگی های سربازهای آمریکایی و اسرائیلی هم همیشه این است که فقط نهایتا زخمی می شوند.شما در کمتر گزارشی می توانید اعلام کشته شدن آنها را مشاهده کنید.معمولا هم آمریکایی ها و هم اسرائیلی ها سیاست سانسور شدید را اعمال می کنند و بعد از دیگران انتقاد می کنند که آزادی بیان ندارند.در اسرائیل و دیگر کشورهای عرب منطقه شما به هیچ وجه نمی توانید تصویر و یا گزارشی از محل سقوط موشک ها و یا پهباد ها و یا ... منتشر کنید و حتی اگر با گوشی خود از جایی فیلم یاعکس بگیرید چیزی حد اقل شش ماه زندان و جریمه های سنگین حدود معادل یک ملیون دلار منتظرتان خواهد بود.حتی رسانه های خارجی شاغل در اسرائیل بارها اعلام کردند که حق ندارند تصاویر و فیلم هایی غیر از آنچه ارتش اسرائیل در اختیارشان قرار می دهد منتشر کنند.حتی در مواردی برخی خبرنگاران که از دستورات ارتش اسرائیل سرپیچی کردند هدف مستقیم تیر اندازی نیروهای اسرائیلی قرار گرفتند و کشته شدند که شاید یکی از معروف ترین آنها شیرین ابو عقله خبرنگار آمریکایی فلسطینی تبار کانال تلوزیونی الجزیره بود که جلو دوربین ها هدف تیر اندازی مستقیم سربازان اسرائیلی قرار گرفت و آمریکایی ها به هیچ وجه حتی درباره شهروند خود از اسرائیل سوال هم نکردند که چه شد او را کشتند، بماند که وی خبرنگار هم بود.مصاحبه کردن با رسانه های خارجی جای خود دارد.شما اگر در کشورهای همجوار بدون مجوز با رسانه خارجی صحبت کنید بلا فاصله بازداشت می شوید و یک بار که یک کارشناس در حین مصاحبه درب خانه اش را در اسرائیل شکستند و در مقابل دوربین که در حال ضبط کردن بود وی را از طبقه 20 به پایین پرتاب کردند و بعد گفتند که وی در حین فرار از دست نیروهای امنیتی خودکشی کرد.در کشورهای عرب همجوار هم که برخوردهای شدید امنتی و جریمه های سنگین و زندان در انتظار افرادی است که از دستور العمل ها سر پیچی می کنند.البته من نمی گویم که این کارشان درست است یا غلط اما در شرایط جنگی قطعا به نظر بنده این کار صحیح می باشد چون یک عکس یا فیلم و یا... می تواند جان هزاران انسان دیگر را به خطر بیاندازد و تهدید امنیتی برای شهروندان باشد چون دشمن با بررسی همان عکس می تواند متوجه شود که مثلا موشک اش به هدف خورده یا نه و اگر به هدف نخورده باشد اصلاحاتی انجام دهد و دوباره به هدف بزند.حالا ما در ایران.تا دشمن جایی را هدف قرار می دهد قبل از رسانه های رسمی صدها نفر دوربین های گوشی های خود را راه می اندازند و ریز به ریز حادثه را ضبط می کنند و در رسانه های گروهی منتشر می کنند به امید اینکه چند تا لایک یا فلوور بیشتر جذب کنند.آقا این مساله شوخی بردار نیست، این کار جان دیگر شهروندان را به خطر می اندازد و اطلاع رسانی به حساب نمی آید حتی اگر رسانه رسمی و مجوز دار هم باشد نباید چنین چیزهایی را منتشر کنند چون این کار عملا گرا دادن به دشمن به حساب می آید نه اطلاع رسانی.اگر هم بنا است که اخبار و یا مطالبی منتشر شود باید مرجعی باشد که مجوز انتشار این اخبار یا تصاویر را منتشر کند نه اینکه هر که از راه می رسد فیلم و عکس بگیرد و منتشر کند.حتی اگر بخشنامه و یا قانون هم در این باره وجود نداشته باشد خرد جمعی که باید وجود داشته باشد و همه ما باید متوجه شویم که این ماجرا برای خودمان و خانواده هایمان و کشورمان خطر ایجاد می کند و خودمان نباید این کار را بکنیم.کی باید متوجه این ماجرا شویم، وقتی کار از کار گذشته؟

انتقال به متن کامل