ژاپن، دوست قدیمی ایران

جهان در حال گذار از نظم تک‌قطبی و هژمونی غرب به نظمی چندمرکزی، چندنظمی و منطقه‌ای است؛ روندی که با پراکندگی قدرت، افول جهانی‌شدن و افزایش استقلال قدرت‌های نوظهور شتاب گرفته است. در این الگو، مناطق نقش بیشتری در تأمین امنیت و تنظیم تجارت خواهند داشت، اما برای جلوگیری از پراکندگی بیش از حد، به هماهنگی جهانی نیاز است. «نظام کنسرتی» می‌تواند میان قدرت‌های بزرگ و نهادهای منطقه‌ای توازن ایجاد کرده و از بازگشت حوزه‌های نفوذ مبتنی بر سلطه جلوگیری کند.

آسیب‌پذیری پایگاه‌های آمریکا علیه ایران این کشور را به فکر انتقال پایگاه‌هایش به زیر زمین انداخته است.

جهان پس از جنگ سرد که قرار بود به سوی نظمی مبتنی بر قواعد، همکاری و نهادهای بین‌المللی حرکت کند، اکنون با افول همان قواعد روبه‌روست. تغییر توازن قدرت، دلسردی آمریکا، رقابت چین و روسیه، گسترش حمایت‌گرایی، تضعیف حقوق بین‌الملل و افزایش منازعات سرزمینی، نظم پیشین را فرسوده کرده است. در نتیجه، جهان به‌سوی نظمی چندمرکزی و شبیه عصر نوامپراتوری حرکت می‌کند.

پیش نویس رسمی قطعنامه ضد ایرانی از مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی می خواهد به گزارش‌دهی در مورد اجرای موافقتنامه پادمانی ایران ادامه دهد.

شاید حملات ایران به اردن، فراتر از ملاحظات نظامی صرف، با هدف بهره‌برداری از شکاف‌های ساختاری، جمعیتی و سیاسی در این کشور طراحی شده‌اند.

زاخارووا: میراث گوترش، دبیرکل در حال خروج سازمان ملل، استانداردهای دوگانه خواهد بودماریا زاخارووا، سخنگوی وزارت امور خارجه روسیه، گفت که نمونه فاحش آن، موضع او درباره تحریک‌آمیز بوچا است.او تصریح کرد: گوترش آگاهانه و با نقض اصل بی‌طرفی که...