جان مرشایمر، نظریهپرداز برجسته روابط بینالملل و بنیانگذار نظریه «رئالیسم تهاجمی»، بر این باور است که قدرتهای بزرگ بیش از آنکه در اندیشه پیروزی در یک جنگ باشند، در پی افزایش قدرت نسبی خود در نظام بینالملل هستند.
برنده خاموش
از این منظر، گاه بهترین فرصت برای افزایش قدرت، نه آغاز یک جنگ، بلکه بهرهبرداری از جنگی است که دیگران در آن گرفتار شدهاند. اگر این منطق را بر تحولات یک سال اخیر غرب آسیا، از جنگ ۱۲ روزه تاکنون، تطبیق دهیم، روسیه را میتوان یکی از مهمترین برندگان خاموش این دوره از تنش میان ایران و آمریکا دانست؛ کشوری که نه در خط مقدم نبرد حضور داشت و نه هزینه مستقیمی پرداخت، اما از پیامدهای اقتصادی و ژئوپلیتیکی آن بیش از بازیگران دیگر بهره برد. سیاست خارجی روسیه از دیرباز بر پایه محاسبهای دقیق از منافع ملی استوار بوده است. تجربه تاریخی نشان میدهد که کرملین هرگاه میان تعهدات سیاسی و منافع ملی تعارضی احساس کرده، بیدرنگ دومی را برگزیده است.
منافع ملی …
