جزئیات بازداشت‌ ۴۰۰ ایرانی در امارات از بازداشت بی‌دلیل فعالان اقتصادی تا عدم پاسخ‌گویی به بستگان بازداشتی‌ها شیوخ امارات را وادار به پاسخ‌ کنید | جهان نیوز

صفحه سیاست-

در میانه هفته گذشته، ارتش امارات مدعی شد دو موشک بالستیک را شناسایی و رهگیری کرده و این موشک‌ها از سوی ایران شلیک شده‌اند. ابوظبی بدون ارائه جزئیات روشن درباره مسیر پرواز یا اهداف احتمالی موشک‌ها، در ادامه اعلام کرد روابط تجاری و مالی خود با ایران را متوقف خواهد کرد.

این ادعا با واکنش فوری تهران مواجه شد. اسماعیل بقائی، سخنگوی وزارت امور خارجه، اتهام امارات را کاملاً مردود دانست و آن را اقدامی خلاف حسن همجواری و تلاش‌های جاری برای تقویت اعتماد میان کشورهای منطقه عنوان کرد.

نکته مهم در این میان، فاصله کوتاه میان طرح ادعای حمله موشکی و اعلام تصمیم اقتصادی امارات است؛ فاصله‌ای که از نگاه منتقدان می‌تواند نشانه‌ای از پیوند میان یک روایت امنیتی و تصمیم سیاسی و اقتصادی باشد. آمریکا و سناریوی تخریب روابط ایران با همسایگان

رضا میرابیان، سفیر پیشین ایران در کویت و تحلیلگر مسائل غرب آسیا، معتقد است تحولات اخیر امارات را نمی‌توان جدا از فضای منطقه‌ای پس از جنگ اخیر بررسی کرد.

از نگاه او، آمریکا پس از آنکه در جنگ نتوانست به اهداف موردنظر خود دست پیدا کند، به سمت ایجاد آشفتگی در روابط ایران با کشورهای همسایه حرکت کرده است. در این چارچوب، طرح اتهامات علیه ایران می‌تواند با هدف کاهش اعتماد میان تهران و پایتخت‌های عربی و ایجاد زمینه برای فشارهای بیشتر انجام شود.

میرابیان همچنین حوادثی را که به گفته او در اقلیم کردستان عراق و امارات رخ داده، در چارچوب عملیات موسوم به «پرچم دروغین» تحلیل می‌کند؛ ادعایی که البته نیازمند بررسی مستقل شواهد و اطلاعات موجود است و نباید صرفاً بر مبنای اظهارات طرف‌های درگیر درباره آن قضاوت کرد. تصمیم امارات چقدر مستقل از واشنگتن است؟

یکی از پرسش‌های اصلی درباره رفتار ابوظبی این است که آیا توقف روابط اقتصادی با ایران تصمیمی مستقل بوده یا تحت تأثیر فشارهای آمریکا و ملاحظات امنیتی واشنگتن اتخاذ شده است.

میرابیان معتقد است امارات در تصمیمات راهبردی منطقه‌ای نمی‌تواند کاملاً جدا از آمریکا عمل کند و اقدامات اخیر را بخشی از یک طراحی بزرگ‌تر می‌داند. از منظر این تحلیل، واشنگتن تلاش می‌کند کشورهای عربی منطقه را در موقعیتی قرار دهد که در صورت افزایش تنش با ایران، از سیاست‌های آمریکا تبعیت کنند.

در مقابل، واقعیت روابط کشورهای عربی با ایران پیچیده‌تر از یک دوگانه ساده «ایران ـ آمریکا» است. کشورهای حوزه خلیج فارس از یک سو به همکاری‌های امنیتی با آمریکا وابسته‌اند و از سوی دیگر، ایران را به عنوان یک همسایه دائمی و بازیگری مهم در معادلات منطقه‌ای نمی‌توانند نادیده بگیرند. چرا کشورهای منطقه میان ایران و آمریکا گرفتار شده‌اند؟

این وضعیت یک تناقض اساسی برای کشورهای منطقه ایجاد کرده است. آنها از یک طرف نمی‌خواهند روابط امنیتی و نظامی خود با آمریکا را از دست بدهند و از طرف دیگر، می‌دانند که جغرافیای سیاسی منطقه قابل تغییر نیست و ایران همچنان یکی از بازیگران اصلی خلیج فارس و غرب آسیا خواهد بود.

میرابیان با اشاره به همین مسئله می‌گوید کشورهای منطقه به این واقعیت واقف‌اند که «ایران ماندنی و آمریکا رفتنی است»، اما کاهش وابستگی به واشنگتن فرآیندی زمان‌بر خواهد بود.

این نگاه را می‌توان یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های سیاست خارجی کشورهای عربی در سال‌های اخیر دانست؛ سیاستی که در آن تلاش برای حفظ رابطه با آمریکا، همزمان با گسترش مناسبات با قدرت‌های دیگری مانند چین و روسیه و مدیریت روابط با ایران دنبال می‌شود. کاهش نقش اقتصادی امارات در تعاملات ایران

در بخش اقتصادی نیز میرابیان معتقد است نقش امارات در مناسبات مالی ایران نسبت به گذشته کاهش یافته و تهران در ماه‌های اخیر تلاش کرده بخشی از مسیرهای تجاری و مالی خود را به دیگر کشورهای همسایه منتقل کند.

اگر چنین روندی ادامه پیدا کند، فشار اقتصادی ناشی از تصمیم‌های ابوظبی الزاماً به معنای توقف کامل تجارت منطقه‌ای ایران نخواهد بود؛ بلکه می‌تواند به بازآرایی مسیرهای تجاری و افزایش نقش سایر همسایگان منجر شود.

به همین دلیل، تصمیم امارات را باید همزمان از دو زاویه بررسی کرد؛ نخست به عنوان یک اقدام سیاسی در واکنش به ادعای امنیتی اخیر و دوم به عنوان بخشی از روند تغییر مسیرهای اقتصادی ایران در منطقه. آیا عملیات «پرچم دروغین» به ابزار جنگ روایت‌ها تبدیل شده است؟

یکی از مهم‌ترین ابعاد تحولات اخیر، جنگ روایت‌هاست. در شرایطی که یک حادثه امنیتی می‌تواند در مدت کوتاهی به بحران سیاسی تبدیل شود، نحوه روایت حادثه گاهی به اندازه خود حادثه اهمیت پیدا می‌کند.

ایران با رد اتهام امارات، از کشورهای منطقه خواسته است از اتهام‌زنی بدون ارائه شواهد خودداری کنند. در مقابل، ابوظبی نیز ادعای خود را در چارچوب ملاحظات امنیتی مطرح کرده است.

در چنین شرایطی، هرگونه نسبت دادن یک حمله یا حادثه امنیتی به یک کشور، بدون انتشار شواهد قابل بررسی، می‌تواند به افزایش سوءظن و تشدید فضای بی‌اعتمادی منجر شود؛ همان عاملی که در نهایت می‌تواند روابط میان کشورهای منطقه را تحت تأثیر قرار دهد. آیا حضور آمریکا در منطقه در حال تغییر است؟

میرابیان در بخش دیگری از تحلیل خود بر کاهش توان و نفوذ آمریکا در منطقه تأکید کرده و معتقد است کشورهای خلیج فارس باید در ارزیابی خود از کارآمدی حضور نظامی آمریکا تجدیدنظر کنند.

او همچنین به خرید تجهیزات دفاعی از کشورهای آسیایی توسط برخی کشورهای منطقه اشاره می‌کند و آن را نشانه‌ای از تلاش برای متنوع کردن منابع تسلیحاتی می‌داند.

با این حال، حتی اگر کشورهای منطقه به سمت تنوع‌بخشی به شرکای امنیتی خود حرکت کنند، به نظر می‌رسد خروج کامل آمریکا از معادلات امنیتی خلیج فارس در کوتاه‌مدت اتفاقی محتمل نیست. پایگاه‌های نظامی، همکاری‌های اطلاعاتی، قراردادهای تسلیحاتی و روابط سیاسی چند دهه‌ای، شبکه‌ای از وابستگی ایجاد کرده که تغییر آن به زمان نیاز دارد. فرافکنی؛ تلاش برای حفظ تصویر قدرت آمریکا

از نگاه میرابیان، فشارهای رسانه‌ای و امنیتی اخیر بخشی از تلاش واشنگتن برای حفظ تصویر قدرت خود در منطقه است؛ به‌ویژه در شرایطی که هزینه‌های نظامی و سیاسی حضور آمریکا افزایش یافته و توانایی این کشور برای تحمیل اراده خود با چالش‌هایی مواجه شده است.

در این چارچوب، ایجاد نگرانی درباره تهدید ایران، برجسته کردن حوادث امنیتی و متهم کردن تهران می‌تواند به آمریکا امکان دهد نقش خود را به عنوان تأمین‌کننده امنیت منطقه توجیه کند.

اما مسئله مهم‌تر این است که چنین رویکردی اگر با افزایش بی‌اعتمادی میان کشورهای منطقه همراه شود، می‌تواند دقیقاً برخلاف روندی باشد که در سال‌های اخیر برای کاهش تنش و توسعه روابط همسایگی شکل گرفته است. آینده روابط ایران و کشورهای خلیج فارس چه خواهد شد؟

تحولات اخیر نشان می‌دهد روابط ایران با کشورهای عربی منطقه همچنان در معرض فشارهای خارجی قرار دارد. از یک سو، تهران تلاش می‌کند روابط همسایگی و اقتصادی خود را حفظ کند و از سوی دیگر، آمریکا و متحدانش همچنان از ابزارهای امنیتی و سیاسی برای اثرگذاری بر معادلات منطقه استفاده می‌کنند.

در این شرایط، مهم‌ترین چالش برای کشورهای منطقه جلوگیری از تبدیل حوادث امنیتی به بحران‌های سیاسی و اقتصادی است. هر اندازه تصمیم‌های راهبردی بر اساس شواهد روشن، گفت‌وگو و سازوکارهای منطقه‌ای اتخاذ شود، امکان سوءاستفاده بازیگران خارجی از اختلافات میان همسایگان کاهش خواهد یافت.

ادعای اخیر امارات، صرف‌نظر از صحت یا نادرستی روایت‌های مطرح‌شده درباره منشأ موشک‌ها، یک واقعیت مهم را دوباره آشکار کرده است: خلیج فارس همچنان صحنه رقابت میان بازیگران منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای است و هر حادثه امنیتی می‌تواند به ابزاری برای بازتعریف موازنه سیاسی تبدیل شود. از همین رو، حفظ کانال‌های ارتباطی میان ایران و همسایگان و جلوگیری از شکل‌گیری روایت‌های شتاب‌زده، می‌تواند یکی از مهم‌ترین عوامل جلوگیری از بازگشت منطقه به چرخه تازه‌ای از تنش باشد.

عصر ایران - شرکت هواپیمایی امارات با عملیاتی کردن نخستین هواپیمای مسافربری تبدیل شده به باربری از مدل «بوئینگ 777ERSF-300»، گام بزرگی در جهت توسعه ظرفیت های لجستیکی خود برداشت. این هواپیما با شناسه ثبت A6-EBK، نخستین پرواز تجاری خود را در مسیر هنگ کنگ به دبی انجام داد و بیش از 100 تن محموله باری را منتقل کرد. ظرفیت بیشتر برای بازار پررونق تجارت الکترونیک

مدل تبدیل شده بوئینگ 777ERSF-300 با ظرفیت حمل 100 تن بار و حجم بارگیری 811 متر مکعب، حدود 25 درصد حجم بارگیری بیشتری نسبت به هواپیمای باربری کارخانه ای بوئینگ F-777 ارائه می دهد. این هواپیما گنجایش 47 پالت باری را دارد که 10 پالت بیشتر از نسخه استاندارد F-777 است.

این افزایش گنجایش، بوئینگ 777ERSF-300 را به گزینه ای ایده آل برای حمل محموله های حجیم مانند کالاهای تجارت الکترونیک تبدیل می کند؛ بازاری که در حال حاضر حدود 20 درصد از کل حجم حمل و نقل هوایی جهان را به خود اختصاص داده و پیش بینی می شود طی سال های آینده نیز رشد چشمگیری داشته باشد.

بهینه سازی ناوگان و افزایش انعطاف پذیری عملیاتی

بدر عباس، معاون ارشد بخش امارات اسکای کارگو (Emirates SkyCargo)، در خصوص ورود این هواپیما به خطوط پروازی اعلام کرد که تغییر کاربری هواپیماهای مسافربری قدیمی تر بوئینگ 777ER-300، راهکاری راهبردی برای پاسخگویی به تقاضای روزافزون بازار جهانی حمل و نقل سریع کالا است.

وی خاطرنشان کرد که حضور این هواپیمای جدید در ناوگان موجود بوئینگ های F-777، به امارات اسکای کارگو اجازه داده تا شبکه مقصد پروازهای باربری خود را از 40 مقصد در ابتدای سال جاری میلادی، به 62 مقصد در حال حاضر افزایش دهد و اتصال تجاری به مرکز عملیاتی دبی را بیش از پیش تقویت کند.

برنامه های فشرده برای توسعه ناوگان تا سال 2027

با ورود بوئینگ 777ERSF-300 به ناوگان امارات، این ششمین فروند هواپیمای باربری جدیدی است که از مارس 2026 به این شرکت تحویل داده شده است. طبق برنامه ریزی های اعلام شده، امارات اسکای کارگو قصد دارد تا دسامبر 2026 پنج فروند هواپیمای بوئینگ F-777 دیگر و یک فروند 777ERSF-300 تبدیل شده را تحویل بگیرد. همچنین اضافه شدن سه فروند دیگر از این مدل تبدیل شده برای سال 2027 برنامه ریزی شده است.

توسعه شبکه پروازی و افزایش ظرفیت ناوگان امارات، نشان دهنده تعهد این ناوگان هوایی به تقویت مبادلات تجاری بین المللی و اتصال نقاط کلیدی تولید و مصرف در سراسر جهان است.

تنظیم و ترجمه: محمدمهدی حیدرپور پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر حرف‌های جنجالی شاکی پژمان جمشیدی پس از صدور حکم خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : 12 راهکار برای مدیریت کلسترول بالا بیشتر بخوانید: مقایسه بزرگی ناوگان خطوط هوایی امارات، اتحاد و قطر ایرویز و نوع هواپیماهای هر کدام تماشاخانه چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درخت‌ها قبل از مرگ زخمی شده بودند حریق مرموز در قلب گرگان؛ از سیم‌کشی فرسوده تا شایعات داغ / ببینید گرگان چه چیزی را از دست داد؟ فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران

به گزارش مشرق، این اظهارات ایتامار بن گویر، وزیر امنیت داخلی در جریان گزارشی که توسط کانال ۱۴ عبری از داخل زندان دیمون، محل نگهداری اسیران زن فلسطینی که رژیم صهیونیستی آنها را «زندانیان امنیتی» می‌نامد، پخش شد.

در طول گزارش، وزیر تندرو در مورد شرایط بازداشت آنها و قانون اعدام زندانیان که مارس گذشته توسط کنست تصویب شد، صحبت کرد.

در این گزارش، بن گویر از یکی از اسیران در مورد شرایط بازداشتش پرسید. او گفت: «رفتار و شرایط اینجا بسیار دشوار است.»

وزیر پاسخ داد که این در یک «دولت دموکراتیک» طبیعی است! وی بدون اشاره به جنایات رژیم صهیونیستی در منطقه افزود: «تروریست‌ها باید رنج بکشند و تروریست‌ها نباید خوشحال باشند.»

بن گویر: آنها انتظار داشتند زندان‌ها مانند هتل باشند

بن گویر گفت که از گزارش دریافتی در مورد شرایط اسیران در داخل زندان، علیرغم شکایات اسیران زن از شرایط نامناسب بازداشتشان، راضی است.

وزیر اسرائیلی در مورد قانونی که اعدام اسیران را مجاز می‌داند، گفت که این قانون به عنوان یک عامل بازدارنده عمل می‌کند و ادعا کرد که اسیران فلسطینی «از رفتن به زندان می‌ترسند و از اعمال مجازات اعدام می‌ترسند».

وی افزود که نظرش در مورد تمایل اسرای فلسطینی به مرگ پس از بازدید قبلی از زندان دو سال پیش، زمانی که شنید یکی از اسیران زن می‌گوید که به عطرش نیاز دارد، تغییر کرد.

بن گویر گفت که این امر او را به این نتیجه رساند که - به قول خودش - «اکثریت قریب به اتفاق» اسیران نمی‌خواهند بمیرند، بلکه انتظار شرایط راحت بازداشت در داخل زندان‌های اسرائیل را دارند.

وی در اظهاراتی افراطی افزود: «آنها انتظار هتل در اسرائیل را داشتند، انتظار داشتند زندان‌ها آسان و راحت باشند، و اکنون بسیار متعجب هستند که چنین نیست.»

قانون اعدام اسیران

در طول مصاحبه، از بن گویر پرسیده شد که قانون اعدام اسیران چه زمانی اجرا خواهد شد. او پاسخ داد که این قانون «قبلاً تصویب شده است»، اما اذعان کرد که هنوز هیچ موردی ثبت نشده است که به نظر او اجرای آن را توجیه کند.

کنست (پارلمان اسرائیل) این قانون را در ماه مارس گذشته، در بحبوحه جنجال‌های گسترده در مورد پیامدهای آن بر اسیران فلسطینی، تصویب کرد.

بن گویر معتقد است که این مجازات می‌تواند به عنوان یک «عامل بازدارنده» عمل کند و اظهار داشت که اسیران «از مجازات اعدام می‌ترسند» و این - به گفته او - به این معنی است که قانون به هدف خود دست می‌یابد.

وزیر اسرائیلی همچنین گفت که در سال‌های اخیر هدف ۱۰ سوء قصد قرار گرفته است و آنها را به موضع سختگیرانه خود نسبت به اسیران فلسطینی مرتبط دانست و گفت: «آنها می‌دانند که من با آنها سختگیر هستم.»

زندان دیمون

زندان دیمون، واقع در نزدیکی حیفا در شمال اسرائیل، یکی از زندان‌هایی است که اسرائیل زنان فلسطینی را به اتهامات امنیتی در آنجا بازداشت می‌کند.

گزارش پخش شده توسط کانال ۱۴ شامل تصاویری از داخل این مرکز و ملاقات‌های بن گویر با چند تن از کارکنان و اسیران زن بود.

اظهارات وزیر اسرائیلی در بحبوحه تشدید محدودیت‌های اعمال شده بر اسیران فلسطینی و در حالی صورت می‌گیرد که انتقادات در مورد شرایط بازداشت آنها و نحوه برخورد با بازداشت‌شدگان در زندان‌های اسرائیل همچنان ادامه دارد.

بن گویر افزایش شرایط بازداشت را بخشی از سیاست «بازدارندگی» معرفی می‌کند.

بازدید او از سلول‌های اسیران زن و اظهاراتش در مقابل دوربین، به ویژه با توجه به تلاش او برای مجازات اعدام برای برخی از بازداشت‌شدگان فلسطینی، نشان دهنده ادامه اتخاذ لفاظی‌های افراطی او نسبت به اسیران فلسطینی است.