بانک گردشگری آماده ارائه ارز اربعین به زائران حسینی است | جهان نیوز

صفحه سیاست-

 در پی طرح مجموعه‌ای از دغدغه‌ها و ابهامات از سوی تولیدکنندگان تجهیزات پزشکی درباره نحوه مدیریت بازار، سیاست‌های وارداتی و چگونگی حمایت از ظرفیت‌های تولید داخل، خبرنگار پُرسون این موضوع را از زاویه‌ای فراتر از گلایه یک واحد یا یک صنف بررسی کرده است. آنچه در این میان اهمیت دارد، نه دفاع بی‌قیدوشرط از تولیدکننده و نه مخالفت با واردات است؛ مسئله، نحوه تصمیم‌گیری درباره بازاری است که یک سوی آن سرمایه‌گذاری داخلی و ظرفیت تولید قرار دارد و سوی دیگر آن تأمین نیاز نظام سلامت.

بر همین اساس، پرسش اصلی رسانه پُرسون که سوال تولیدکنندگان هست را باید مستقیماً از رئیس سازمان غذا و دارو پرسید: آیا مدیریت سازمان از آنچه در اداره کل تجهیزات و ملزومات پزشکی در حوزه تنظیم بازار و واردات می‌گذرد، به‌طور کامل در جریان است؟

تولیدکننده تجهیزات پزشکی برای ساخت کارخانه، راه‌اندازی خط تولید و ایجاد اشتغال، سرمایه قابل توجهی وارد این صنعت می‌کند؛ اما آنچه برای ادامه حیات این سرمایه‌گذاری اهمیت بیشتری دارد، اطمینان از آینده بازار و ثبات تصمیم‌های سیاست‌گذار است.

سرمایه‌گذاری زمانی معنا پیدا می‌کند که فعال اقتصادی بداند اگر امروز برای تولید یک محصول پزشکی هزینه می‌کند، فردا با تصمیمی مواجه نخواهد شد که بدون توضیح روشن درباره نیاز واقعی کشور، همان بازار را در اختیار محصولات وارداتی قرار دهد.

این نگرانی زمانی جدی‌تر می‌شود که تولیدکننده داخلی همزمان با افزایش هزینه مواد اولیه، انرژی، دستمزد، مالیات، سرمایه در گردش و هزینه‌های تأمین مالی، با سیاست‌های متغیر در حوزه واردات و تنظیم بازار نیز مواجه باشد.

پرسش اینجاست: اداره کل تجهیزات و ملزومات پزشکی هنگام تصمیم‌گیری درباره واردات، دقیقاً چه تصویری از وضعیت واقعی بازار در اختیار دارد؟

صرف وجود چند کارخانه یا ظرفیت اسمی تولید برای تصمیم‌گیری کافی نیست. آنچه باید مبنای سیاست‌گذاری قرار گیرد، میزان تولید واقعی و قابل عرضه، موجودی بازار، میزان مصرف و در نهایت کسری واقعی کشور است.

اگر این اطلاعات به‌صورت دقیق و مستمر وجود داشته باشد، تصمیم درباره واردات نیز می‌تواند روشن‌تر، قابل دفاع‌تر و قابل پیش‌بینی‌تر باشد.

اما مسئله از جایی آغاز می‌شود که تولیدکننده نمی‌داند چرا در بازاری که برای آن سرمایه‌گذاری کرده، محصول خارجی وارد می‌شود و حجم این واردات بر چه اساسی تعیین شده است؛ به‌ویژه زمانی که خود تولیدکننده با افزایش هزینه‌های تولید و محدودیت‌های مختلف مواجه است.

این گزارش نمی‌گوید واردات نباید انجام شود. اگر تولید داخلی قادر به تأمین نیاز کشور نباشد، واردات برای جبران کمبود، اقدامی طبیعی و قابل دفاع است. نظام سلامت نمی‌تواند به دلیل حمایت از تولید داخل، با کمبود تجهیزات پزشکی مواجه شود. اما سؤال اساسی این است که میزان کمبود چگونه محاسبه می‌شود و چه نسبتی میان کسری واقعی بازار و حجم واردات وجود دارد؟

اگر کشور به ۱۰۰ واحد محصول نیاز دارد و تولید واقعی داخلی ۸۰ واحد است، واردات باید برای جبران همان ۲۰ واحد کسری مدیریت شود. مسئله از جایی نگران‌کننده می‌شود که بدون ارائه تصویر روشنی از تولید واقعی، موجودی بازار و نیاز مصرف، حجم واردات افزایش پیدا کند و فشار آن مستقیماً متوجه تولیدکننده داخلی شود.

در این شرایط، یک تصمیم وارداتی ممکن است در کوتاه‌مدت به تأمین بازار کمک کند، اما در بلندمدت به کاهش تولید، کاهش شیفت کاری، از دست رفتن اشتغال یا حتی خروج سرمایه‌گذار از یک صنعت منجر شود.

کارخانه‌ای که تعطیل یا ظرفیت آن کاهش یافته، با یک بخشنامه به‌سادگی به وضعیت گذشته بازنمی‌گردد.

اینجاست که نقش سیاست‌گذار اهمیت پیدا می‌کند. آقای رئیس سازمان غذا و دارو؛ آیا در تصمیم‌های وارداتی، حفظ ظرفیت تولید داخل نیز به اندازه تأمین نیاز امروز مورد توجه قرار می‌گیرد؟

تولیدکنندگان انتظار دارند یک تراز روشن از عرضه و تقاضای تجهیزات پزشکی وجود داشته باشد؛ مشخص باشد هر محصول چه میزان مصرف دارد، تولید واقعی داخلی چقدر است، چه مقدار موجودی در بازار وجود دارد، کسری واقعی چه میزان است و بر اساس همین اعداد چه مقدار مجوز واردات صادر شده است.

همچنین لازم است معیارهای کلی صدور مجوز واردات و نحوه تعیین حجم واردات، در چارچوب قوانین و بدون خدشه به اطلاعات محرمانه، برای فعالان این حوزه روشن باشد.

اگر فرآیند صدور مجوزها کاملاً کارشناسی و مبتنی بر نیاز واقعی بازار است، شفاف‌سازی نباید مسئله‌ای ایجاد کند؛ برعکس، می‌تواند بسیاری از ابهام‌های موجود را برطرف کند.

از سوی دیگر، حمایت از تولید داخل نباید به معنای نادیده گرفتن کیفیت و قیمت باشد. تولیدکننده ایرانی نیز باید استانداردهای لازم را رعایت کند، محصول باکیفیت ارائه دهد و برای رقابت‌پذیری تلاش کند.

اما این مسئولیت یک‌طرفه نیست. همان‌طور که تولیدکننده باید پاسخگوی کیفیت، قیمت و عملکرد خود باشد، سیاست‌گذار نیز باید درباره منطق تصمیم‌های تنظیم بازار و قابل پیش‌بینی بودن سیاست‌های وارداتی پاسخگو باشد.

نمی‌توان از سرمایه‌گذار انتظار داشت برای ایجاد ظرفیت تولید تجهیزات پزشکی سرمایه‌گذاری بلندمدت کند، اشتغال ایجاد کند و هزینه‌های سنگین تولید را بپذیرد، اما در ادامه با تصمیم‌هایی مواجه شود که بدون مشخص بودن نسبت آن با کسری واقعی بازار، همان ظرفیت تولیدی را تحت فشار قرار دهد.

این موضوع فقط آینده یک کارخانه را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد. اگر سرمایه‌گذار امروز این پیام را دریافت کند که آینده بازار تولید داخلی قابل پیش‌بینی نیست، فردا ممکن است سرمایه‌گذاری جدید در سایر بخش‌های تجهیزات پزشکی نیز با تردید مواجه شود.

سرمایه‌گذار پیش از آنکه فقط درباره میزان سود بپرسد، درباره قواعد بازی و ثبات آنها سؤال می‌کند.

اگر سیاست وارداتی، قیمت‌گذاری و مقررات دائماً تغییر کند و تولیدکننده نتواند آینده بازار خود را پیش‌بینی کند، ریسک سرمایه‌گذاری افزایش پیدا می‌کند؛ و این دقیقاً نقطه‌ای است که سیاست‌گذاری باید با حساسیت بیشتری وارد عمل شود.

بنابراین، انتظار از وزیر بهداشت و به‌ویژه رئیس سازمان غذا و دارو صرفاً حمایت لفظی از تولید نیست؛ انتظار، نظارت بر نحوه اجرای سیاست‌ها و اطمینان از آن است که تصمیم‌های یک اداره، هدف کلان حمایت از تولید و امنیت تأمین کشور را تحت‌الشعاع قرار ندهد. آقای رئیس سازمان غذا و دارو؛ چند سؤال روشن وجود دارد که انتظار می‌رود پاسخ آنها روشن و صریح باشد:

اگر تولید داخل توان تأمین نیاز کشور را دارد، مبنای واردات چیست؟

اگر توان تأمین کامل وجود ندارد، عدد دقیق کسری کجاست؟

اگر واردات برای جبران کسری است، چه سازوکاری مانع ورود بیش از نیاز بازار می‌شود؟

و مهم‌تر از همه، در تصمیم‌های وارداتی چه سهمی برای حفظ ظرفیت تولید داخلی و امنیت تأمین کشور در شرایط بحرانی در نظر گرفته شده است؟

این مطالبه به معنای بستن مرزها یا حمایت بی‌قیدوشرط از تولیدکننده نیست؛ بحث بر سر رقابت منصفانه، شفافیت و حفظ سرمایه‌ای است که برای تولید در کشور ایجاد شده است.

اگر در اداره کل تجهیزات و ملزومات پزشکی همه تصمیم‌ها بر اساس آمار دقیق، نیاز واقعی، ضوابط مشخص و در راستای منافع نظام سلامت اتخاذ می‌شود، شفاف‌سازی آن می‌تواند بهترین پاسخ به نگرانی‌های مطرح‌شده باشد.

اما اگر میان سیاست‌های اعلامی حمایت از تولید و تصمیم‌های اجرایی فاصله‌ای ایجاد شده، این همان جایی است که انتظار می‌رود مدیریت ارشد سازمان غذا و دارو وارد عمل شود و از خود بپرسد: آیا آنچه در سطح اداره کل در حال اجراست، همان سیاستی است که سازمان در سطح کلان دنبال می‌کند؟

تولیدکننده ایرانی حمایت شعاری نمی‌خواهد؛ قاعده روشن، بازار قابل پیش‌بینی و تصمیم شفاف می‌خواهد.

چرا که واردات را می‌توان در مدت کوتاهی انجام داد؛ اما ساختن دوباره یک کارخانه، بازگرداندن سرمایه از دست‌رفته و احیای ظرفیت تولید، سال‌ها زمان و هزینه می‌خواهد.

و این دقیقاً همان نقطه‌ای است که باید درباره آن تصمیم گرفت:

تأمین امروز، نباید به قیمت از دست رفتن توان تولید فردای کشور تمام شود.

اجتماعی

به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری تسنیم، برنامه‌ای تخصصی برای ارائه خدمات رایگان دندانپزشکی به 50 بیمار مبتلا به ای‌بی، با تلاش و هماهنگی مؤسسه خیریه حمایت از بیماران پوستی خاص «خانه ای‌بی» و همکاری وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌الله (عج)، دانشکده دندانپزشکی این دانشگاه و بیمارستان دندانپزشکی شهید شکری برگزار شد. بیماران همراه اعضای خانواده خود از ساعت 8 صبح در مرکز دندانپزشکی دانشکده پذیرش شدند و مراحل ارزیابی و درمان آنان آغاز شد.

در چارچوب 96 دوره خدمات رایگانی که با همت بیمارستان دندانپزشکی شهید شکری به بیماران کم‌برخوردار ارائه شده است، این برنامه نخستین دوره خدمات تخصصی دندانپزشکی ویژه 50 بیمار پروانه‌ای به شمار می‌رود.

این برنامه در پاسخ به یکی از نیازهای مهم بیماران پروانه‌ای شکل گرفت؛ نیازی که برای بسیاری از خانواده‌ها تنها به هزینه درمان محدود نیست و دسترسی به مرکز و دندانپزشکی آشنا با ویژگی‌های بیماری را نیز دربرمی‌گیرد. خانه ای‌بی با شناسایی بیماران، اطلاع‌رسانی، تنظیم نوبت‌ها، هماهنگی حضور خانواده‌ها و ارتباط با مجموعه دانشگاهی، زمینه اجرای برنامه را فراهم کرد و تیم‌های تخصصی نیز ظرفیت علمی و درمانی لازم را در اختیار بیماران قرار دادند.

پذیرش از ساعت 8 و همراهی گام‌به‌گام مددکاران

از نخستین دقایق پذیرش، مددکاران خانه ای‌بی در کنار بیماران و خانواده‌ها حضور داشتند. آنان در تشکیل پرونده، هدایت بیماران میان بخش‌های مختلف، انتقال اطلاعات مورد نیاز به تیم درمان، هماهنگی بررسی‌های تکمیلی و پیگیری روند کار مشارکت کردند. این همراهی سبب شد خانواده‌هایی که برخی از آنان مسیر طولانی تا تهران را پیموده بودند، برای یافتن بخش‌ها یا پیگیری مراحل اداری با سردرگمی کمتری روبه‌رو شوند.

حضور همزمان 50 بیمار و خانواده‌های آنان نیازمند برنامه‌ریزی دقیق بود. پذیرش، معاینه اولیه، تعیین اولویت‌های درمانی و ارجاع به واحدهای مرتبط به صورت مرحله‌بندی‌شده پیش رفت. خانه ای‌بی در این میان نقش حلقه ارتباطی میان بیمار، خانواده و کادر درمان را بر عهده داشت و تلاش کرد نگرانی‌های هر خانواده به تیم مسئول منتقل و امور هر بیمار تا پایان برنامه دنبال شود.

در بخش درمان، خدمات بر اساس وضعیت و نیاز هر بیمار ارائه شد. معاینه تخصصی دهان و دندان، ثبت وضعیت دندان‌ها، بررسی پوسیدگی، ارزیابی لثه و بافت‌های دهانی، رادیوگرافی تشخیصی در موارد لازم، اقدامات ترمیمی برای دندان‌های آسیب‌دیده، جرم‌گیری و پاکسازی، آموزش روش‌های مراقبت از دهان و دندان و برنامه‌ریزی برای درمان‌های بعدی از جمله اقداماتی بود که همزمان در واحدهای مختلف انجام شد.

تیم‌های دندانپزشکی با توجه به شرایط خاص مبتلایان به ای‌بی، روند معاینه و درمان را با ملاحظات لازم پیش بردند. بیماری ای‌بی با شکنندگی پوست و در برخی بیماران با آسیب‌پذیری مخاط همراه است؛ از این رو حتی اقدامات معمول دندانپزشکی نیز ممکن است به دقت، زمان و شناخت بیشتری نیاز داشته باشد. توجه به تحمل بیمار، پرهیز از فشار غیرضروری و انتخاب روش متناسب با وضعیت هر فرد، بخشی از رویکرد تخصصی برنامه بود.

برخی بیماران برای ارزیابی و درمان اولیه مراجعه کرده بودند و گروهی دیگر به پیگیری چند مشکل همزمان نیاز داشتند. هدف برنامه این نبود که برای همه بیماران یک خدمت یکسان تعریف شود؛ بلکه پرونده هر فرد جداگانه بررسی شد تا بر اساس اولویت، اقدام لازم انجام یا مسیر ادامه درمان مشخص شود. این شیوه، امکان داد منابع موجود در طول روز با تمرکز بر نیاز واقعی بیماران به کار گرفته شود.

حضور خانواده‌ها نیز بخش مهمی از اجرای برنامه بود. خانواده‌های بیماران پروانه‌ای معمولاً در کنار مراقبت‌های روزمره پوستی، با هزینه رفت‌وآمد، جست‌وجوی پزشک آشنا با بیماری و هماهنگی چند نوع درمان مواجه‌اند. در چنین شرایطی، فراهم شدن یک روز تخصصی با مجموعه‌ای از خدمات تشخیصی و درمانی می‌تواند بخشی از رفت‌وآمدها و نگرانی‌های آنان را کاهش دهد و اطلاعات روشن‌تری برای ادامه درمان در اختیارشان بگذارد.

نشست دو ساعته برای بررسی مشکلات ساختاری

همزمان با آغاز پذیرش بیماران، از ساعت 8 تا 10 صبح نشستی تخصصی در سالن جلسات همان مجموعه برگزار شد. محور این جلسه، مشکلات دندانپزشکی بیماران پروانه‌ای، محدودیت دسترسی آنان به خدمات مناسب، ضرورت آشنایی بیشتر مراکز درمانی با بیماری ای‌بی و یافتن راهی برای ادامه‌دار شدن همکاری میان خانه ای‌بی و مجموعه دانشگاهی بود.

در این نشست حجت‌الاسلام‌والمسلمین سید حمیدرضا هاشمی گلپایگانی، مؤسس و مدیرعامل خانه ای‌بی، دکتر امیررضا رکن، مشاور وزیر بهداشت در امور دندانپزشکی، دکتر رفیعی، رئیس بیمارستان دندانپزشکی شهید شکری از مجموعه‌های زیرمجموعه دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌الله (عج)، دکتر یزدانیان، رئیس دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌الله (عج)، و جمعی دیگر از مدیران، مسئولان و متخصصان وزارت بهداشت و دانشگاه حضور داشتند.

حاضران در جلسه از منظرهای مدیریتی، دانشگاهی و درمانی درباره نیازهای بیماران سخن گفتند. موضوعاتی مانند دشواری یافتن دندانپزشک آشنا با ای‌بی، هزینه‌های درمان، لزوم ایجاد مسیر ارجاع روشن، اهمیت ثبت و پیگیری وضعیت بیماران و امکان استفاده از ظرفیت اعضای هیئت علمی و دانشکده برای پاسخ منظم‌تر به این نیازها در گفت‌وگوها مورد توجه قرار گرفت.

برگزاری جلسه در همان مکانی که بیماران خدمات دریافت می‌کردند، امکان مشاهده مستقیم فرایند پذیرش و درمان را برای مسئولان فراهم کرد. به این ترتیب بحث‌ها صرفاً در سطح بیان کلی مشکلات باقی نماند و حاضران توانستند نیاز به هماهنگی میان مددکاری، مدیریت، درمان و پیگیری پس از مراجعه را در یک برنامه واقعی ببینند.

مدیرعامل خانه ای‌بی در بخش پایانی نشست، به تفصیل درباره تجربه بیماران و خانواده‌ها و موانعی که هنگام دریافت خدمات دندانپزشکی با آن روبه‌رو می‌شوند سخن گفت. وی تأکید کرد که بسیاری از خدماتی که برای افراد دیگر روزمره محسوب می‌شود، برای بیمار پروانه‌ای نیازمند محیط مناسب، آگاهی تیم درمان و همراهی دقیق است و به همین دلیل یک برنامه یک‌روزه باید به ایجاد مسیری مطمئن و مستمر منتهی شود.

هاشمی گلپایگانی همچنین بر نقش همکاری میان نهادها تأکید کرد. خانه ای‌بی می‌تواند بیماران را شناسایی کند، اطلاعات و نیازهای آنان را سامان دهد و هماهنگی با خانواده‌ها را پیش ببرد؛ اما پاسخ تخصصی و پایدار به مشکلات دهان و دندان نیازمند حضور وزارت بهداشت، دانشگاه، بیمارستان، دانشکده، استادان و دندانپزشکان است. برنامه امروز نمونه‌ای عملی از کنار هم قرار گرفتن این ظرفیت‌ها بود.

تفاهم‌نامه برای ادامه رسیدگی‌ها

در پایان نشست مقرر شد تفاهم‌نامه‌ای میان خانه ای‌بی و دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌الله (عج) تدوین و منعقد شود. هدف از این تفاهم‌نامه، ایجاد چارچوبی برای ادامه رسیدگی به امور دندانپزشکی بیماران، پیگیری پرونده‌های درمانی، برنامه‌ریزی مراجعات بعدی و توسعه همکاری‌های علمی و تخصصی عنوان شد.

تفاهم‌نامه مورد نظر می‌تواند برنامه‌ای را که با پذیرش 50 بیمار آغاز شد، از قالب یک رویداد مناسبتی خارج کند. استمرار درمان در دندانپزشکی اهمیت زیادی دارد؛ زیرا معاینه نخست ممکن است تنها آغاز یک مسیر باشد و برخی بیماران به تکمیل درمان ترمیمی، بررسی‌های بیشتر، مراقبت‌های دوره‌ای یا ارجاع تخصصی نیاز داشته باشند. ایجاد سازوکار مشترک می‌تواند از گسست این مسیر جلوگیری کند.

خانه ای‌بی اعلام کرده است که پیگیری امور بیماران حاضر و برنامه‌ریزی برای بهره‌مندی دیگر بیماران تحت پوشش از این ظرفیت، بخشی از ادامه کار خواهد بود. در این الگو، اولویت‌های درمانی با همکاری متخصصان مشخص می‌شود و هماهنگی با بیمار و خانواده از سوی شبکه مددکاری دنبال خواهد شد تا حضور در مرکز درمانی به یک مراجعه بدون ادامه تبدیل نشود.

قدردانی از مجموعه‌های همکار

خانه ای‌بی از وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌الله (عج)، دانشکده دندانپزشکی این دانشگاه، بیمارستان دندانپزشکی شهید شکری، مدیران، اعضای هیئت علمی، دندانپزشکان، کادر درمان، کارشناسان و عوامل اجرایی که برای برگزاری این برنامه همکاری کردند، قدردانی کرد. از بیمارستان شهید شکری به طور ویژه به سبب همراهی مدیریتی و تخصصی در کنار دیگر نهادهای مشارکت‌کننده تشکر شد.

همچنین تلاش پزشکان و دندانپزشکانی که وقت و تخصص خود را در اختیار بیماران قرار دادند و حضور کارکنانی که امور پذیرش و پشتیبانی را بر عهده داشتند، بخش اساسی موفقیت این روز بود. همکاری آنان با مددکاران خانه ای‌بی امکان داد چند فرایند تشخیصی، درمانی و حمایتی در یک زمان و در یک مکان پیش برود.

از خانواده‌هایی که برای حضور در برنامه از شهرهای مختلف راهی تهران شدند نیز قدردانی شد. همکاری خانواده‌ها در ارائه اطلاعات پزشکی، همراهی در معاینه و دنبال کردن توصیه‌های درمانی، برای تکمیل فرایند ضروری است. تجربه این روز نشان داد که برنامه‌ریزی میان بیمار، نهاد حمایتی و مرکز دانشگاهی می‌تواند دسترسی به خدمت تخصصی را عملی‌تر کند.

گامی در مسیر خدمات جامع‌تر

ای‌بی یا اپیدرمولیز بولوزا یک بیماری ژنتیکی نادر است که زندگی مبتلایان را تنها از نظر پوست تحت تأثیر قرار نمی‌دهد.

نیاز به مراقبت دهان و دندان، تغذیه، حمایت روانی و اجتماعی و پیگیری درمان‌های گوناگون، بخشی از واقعیت زندگی بیماران و خانواده‌های آنان است. به همین دلیل خانه ا ی‌بی در کنار تأمین و پیگیری برخی نیازهای روزمره، توسعه دسترسی به خدمات تخصصی را نیز دنبال می‌کند.

برنامه دندانپزشکی 30 مرداد حاصل تلاش خانه ای‌بی برای تبدیل یکی از مطالبات دیرینه بیماران به اقدام اجرایی بود؛ اقدامی که با همکاری نهادهای مسئول امکان تحقق یافت. حضور 50 بیمار، انجام همزمان خدمات متنوع و گفت‌وگوی مستقیم مدیران حوزه سلامت درباره آینده همکاری، سه بخش مکمل این برنامه را تشکیل داد.

مهم‌ترین دستاورد این روز، علاوه بر خدماتی که به بیماران ارائه شد، شکل‌گیری توافق برای ادامه مسیر بود. اگر تفاهم‌نامه پیش‌بینی‌شده به برنامه منظم ارجاع، درمان و پیگیری تبدیل شود، خانواده‌ها می‌توانند با اطمینان بیشتری برای مراقبت دهان و دندان برنامه‌ریزی کنند و مرکز دانشگاهی نیز تصویر دقیق‌تری از نیازهای این گروه از بیماران به دست آورد.

خانه ای‌بی تأکید دارد که کاهش مشکلات بیماران پروانه‌ای به همکاری مداوم دستگاه‌های مسئول، جامعه پزشکی، دانشگاه‌ها، مراکز درمانی، خیرین و سازمان‌های مردم‌نهاد نیاز دارد. برنامه امروز نشان داد که با تقسیم روشن مسئولیت‌ها، می‌توان حمایت اجتماعی را به خدمت تخصصی پیوند زد و قدمی عملی برای دسترسی عادلانه‌تر بیماران خاص به درمان برداشت.

انتهای پیام/  

آیا جنگ اقتصادی جدید ترامپ علیه ایران کارایی جدی خواهد داشت و  یا اینکه از سر استیصال و کار نکردن رویکردهای قبلی آمریکا علیه ایران، وضع شده است؟

"برند دبوسمن جونیور" خبرنگار حوزه کاخ سفید شبکه جهانی بی بی سی مستقر در واشنگتن در گزارشی، درباره میزان کارایی جنگ اقتصادی وعده داده شده ترامپ علیه ایران نوشت:

تقریبا با گذشت شش ماه پس از آنکه دونالد ترامپ، با آغاز جنگ پیروزی سریع بر ایران را وعده داد، به نظر می‌رسد که این درگیری متوقف شده است و چشم‌انداز پیروزی نظامی یا توافق از طریق مذاکره رو به کاهش است. ترامپ برای شکستن این بن‌بست، "روز قیامت اقتصادی" را وعده داده است که در آن هر کشوری که با ایران تجارت کند، با عواقب اقتصادی "فوق‌العاده‌ای" روبرو خواهد شد.

با این حال، ایران مدت‌هاست که با تحریم‌ها روبرو بوده و تاکنون تمایل خود را برای تحمل درد و ظرفیت سازگاری با فشارهای اقتصادی و نظامی عظیم در طول درگیری نشان داده است.

سوال کلیدی برای ایالات متحده این است که آیا تحریم‌های بیشتر در جایی که سایر استراتژی‌ها شکست خورده‌اند، موثر خواهد بود؟

مکانیسم دقیق کارزار فشار اقتصادی جدید ایالات متحده هنوز مشخص نیست و "اسکات بسنت"، وزیر خزانه‌داری، قول داده است که آنها را در یک کنفرانس خبری در 24 آگوست (دوشنبه این هفته) فاش کند.

اما بسنت در مصاحبه‌ای با CNBC تصریح کرد که ایالات متحده مایل است علیه هر کشوری - دوست یا دشمن - که معتقد است به ایران کمک می‌کند، اقدام کند.

او گفت: "شما یا با ما هستید یا علیه ما. اگر اصرار به تجارت با [ایران] دارید، چه انتقال پول، چه خرید نفت آنها یا انجام نقل و انتقالات دریایی، وزارت خزانه‌داری ایالات متحده و دولت ایالات متحده... تمام توان و نیروی خود را برای اعمال تحریم‌ها علیه شما به کار خواهند گرفت."

جی دی ونس، معاون ترامپ، تحریم‌ها را "مرحله جدیدی" از جنگ توصیف کرده است که در آن فشار اقتصادی "موثرترین" ابزار موجود برای ایالات متحده بوده است.

ونس در مصاحبه ای اینترنتی گفت: "آنها سعی خواهند کرد به ما فشار اقتصادی وارد کنند، اما آنچه در چند هفته گذشته صادق بوده این است که آنها فشار بسیار بیشتری نسبت به ما احساس کرده‌اند..ما این روند را ادامه خواهیم داد زیرا فکر می‌کنیم این بهترین راه برای دستیابی به هدف نهایی است."

ایران تقریبا از آغاز جمهوری اسلامی در سال 1979 با تحریم‌های قابل توجه ایالات متحده روبرو بوده است.

کارزار فشار اقتصادی پس از خروج دولت اول ترامپ از برنامه جامع اقدام مشترک(برجام) - پیمانی در سال 2015 بین قدرت‌های جهانی و ایران برای مهار برنامه هسته‌ای این کشور منعقد شد- تشدید شد.

و در درگیری فعلی، دولت ایالات متحده از قبل عملیات خشم اقتصادی را اعلام کرده است، یک کارزار اقتصادی دو جانبه ایالات متحده که ترکیبی از تحریم‌های هماهنگ شده توسط وزارت خزانه‌داری ایالات متحده علیه جریان‌های مالی و محاصره دریایی علیه بنادر ایران است.

"عمران بیومی"، متخصص ژئواستراتژی در شورای آتلانتیک در واشنگتن دی سی و مشاور سیاسی سابق وزارت دفاع، به بی‌بی‌سی گفت که آخرین اعلامیه احتمالا نتیجه افزایش ناامیدی از این است که گزینه‌های دیگر نتایج مورد نظر ترامپ را به همراه نداشته‌اند.

او گفت: "این واقعا به معنای اذعان به این است که ایالات متحده تقریبا در این جنگ گیر افتاده است. این تلاش دیگری برای اعمال فشار اقتصادی است."

بیومی افزود: "این فقط ابزار دیگری است که ایالات متحده از آن استفاده می‌کند. ما هیچ استراتژی روشنی از سوی دولت با ابزارهای نظامی یا اقتصادی ندیده‌ایم. این سوال که ایالات متحده در تلاش برای دستیابی به چه چیزی است، هنوز بی‌پاسخ مانده است."

"مایکل پارکر"، کارشناس دفتر کنترل دارایی‌های خارجی وزارت خزانه داری آمریکا و متخصص تحریم‌های اقتصادی، گفت که این استراتژی جدید احتمالا نشان‌دهنده‌ی تلاشی برای "گسترش شعاع انفجار اقتصادی" تحریم‌ها با هدف قرار دادن کشورهای ثالثی است که هنوز با ایران معامله می‌کنند اما اقتصادشان به دلار آمریکا وابسته است.

او گفت: "تاکنون، ایالات متحده تا حد زیادی از تهدید این تحریم‌های ثانویه علیه موسسات مالی خارجی برای تشویق به رعایت سیاست‌های تحریم استفاده کرده است."

پارکر افزود: "اما این اهرمی است که تا حدودی ناشناخته مانده است، زیرا هر چیزی را که با دلار آمریکا در ارتباط است و با ایران نیز در ارتباط است، هدف قرار می‌دهد."

به عنوان مثال، پارکر به موسسات مالی خارجی اشاره کرد که به ایران در فرار از تحریم‌ها کمک می‌کنند یا پول را به خزانه ایران هدایت می‌کنند.

نحوه واکنش ایران به این اقدامات هنوز مشخص نیست، اما کارشناسان تحریم می‌گویند که ایران تاکنون در استفاده از کانال‌های نامنظم برای دور زدن تحریم‌ها - مانند کشتی‌های "سایه‌ای" که نفت را حمل می‌کنند یا جبهه‌های تجاری جدیدی که در فهرست تحریم‌های ایالات متحده قرار ندارند - مهارت خود را ثابت کرده است.

"محمد حموده"، مدیر کنترل صادرات و تحریم‌ها در بورس لندن، گفت: "شما مدام شاهد ظهور نام‌های جدید هستید، زیرا ایران واقعا به سرعت در حال تطبیق است. هر تحریمی که اعمال شود، آنها راه جدیدی [در اطراف آن] پیدا می‌کنند."

او افزود که این اقدامات متقابل ایران، اغلب باعث می‌شود که مسئولان اجرای انطباق، عقب بمانند.

حموده گفت: "تحریم‌ها همه روی کاغذ هستند، اما کار سخت در پشت صحنه است. تیم‌هایی در سراسر جهان تلاش می‌کنند تحریم‌ها را اعمال کنند و طرف‌های درگیر را شناسایی کنند، به همین دلیل است که ایران باید سعی کند خود را با شرایط وفق دهد."

میزان اثربخشی این تحریم‌ها تا حد زیادی به واکنش کشورهایی که در نهایت هدف قرار می‌گیرند - که می‌تواند شامل متحدان ایالات متحده مانند ترکیه و عراق و همچنین چین باشد - بستگی دارد.

پارکر گفت: "برخی از این موارد از دست ایران خارج است. توانایی ایران برای فرار یا اجتناب از تحریم‌ها، تا حد زیادی، به تمایل سایر کشورها و موسسات مالی برای دسترسی به سیستم بانکی رسمی آنها [ایران] بستگی دارد."

پارکر معتقد است که این تحریم‌ها "فقط به اندازه تمایل کشورهای هدف برای رعایت اهداف سیاست خارجی ایالات متحده یا مواجهه با تحریم‌های بالقوه دردناک در تجارت با دلار آمریکا قدرتمند بوده‌اند."

برخی از کارشناسان در مورد وجود چنین تمایلی در حال حاضر تردید دارند.

به عنوان مثال، بیومی گفت: "من واقعا نمی‌توانم تصور کنم که چین با این موضوع موافقت کند. این کشورها همگی توانسته‌اند منافع خود را با دولت ترامپ هدایت کنند."

او افزود: "نکته اساسی این است که این فقط یک ابزار دیگر است. اما سوال کلی‌تر در مورد استراتژی همچنان پابرجاست. بدون آن، مطمئن نیستم که این موضوع در درازمدت چیزی را تغییر دهد."