اعلام اولویت‌های جدید ثبت‌نام حج ۱۴۰۶ | جهان نیوز

روزنامه کیهان نوشت: مطهری در این نامه با اشاره به ایستادگی اکثر بانوان کشور در برابر طراحی‌های دشمن، یادآور شد: «برخلاف توقع دشمن که انتظار داشت بعد از حوادث سال ۱۴۰۱ اکثر بانوان ما پوشش اسلامی را کنار بگذارند، امروز اکثریت قاطع بانوان کشور پوشش اسلامی را رعایت می‌کنند.» وی با تفکیک میان رفتار عامه مردم و برخی رفتارهای ساختارشکنانه، تاکید کرد که این ناهنجاری‌ها بخشی «سازمان‌یافته»، بخشی «ناشی از غرب‌زدگی و خودباختگی» و بخشی حاصل «هوا و هوس» است.

این موضع‌گیری اصولی که مبتنی بر آموزه‌های قطعی اسلام است، با واکنش تامل‌برانگیز و معترضانه فردی روحانی‌نما [احمد عابدینی]مواجه شد. وی در نامه‌ای سرگشاده خطاب به مطهری، به‌جای مواجهه علمی و حمایت از احکام مسلم الهی، دست به حاشیه‌سازی و فرار به جلو زد و با طرح مسائل معیشتی، سعی کرد وجوب شرعی حجاب را حاشیه‌ای جلوه دهد.

وی با مغالطه‌ای آشکار، مسئله عفاف و حجاب را حاصل نابرابری و حوادث سیاسی دانست و برای تقلیل جایگاه این حکم الهی، به داستان نازلی توسل جست و مدعی شد توجه به حجاب مانند داستان کسانی است که «کشمش دزدیده بودند و هنگام خوردن، درباره چوب کوچک انتهای آن دچار تردید شدند»!

نقد جدی و اساسی دقیقا متوجه همین نگاه سطحی و تفکیک‌گرایانه است. حامیان این تفکر التقاطی در حالی حکم صریح قرآن را با «چوب کشمش» مقایسه می‌کنند که حجاب نه یک امر حاشیه‌ای یا ذوقی، بلکه از ضروریات دین مبین اسلام است.

تقلیل دادن دستور صریح الهی به مسئله‌ای کم‌اهمیت و گره زدن آن به ناکارآمدی‌های اقتصادی، شانه خالی کردن از مسئولیت شرعی و بسترسازی برای ولنگاری فرهنگی است.

از سوی دیگر، وظیفه حاکمیت اسلامی تنها منحصر به تامین «آب و نان» نیست؛ رفاه مادی را حکومت‌های سکولار نیز ادعا می‌کنند. فلسفه وجودی و تمایز اصلی حکومت اسلامی در این است که علاوه‌بر معیشت، بسترساز رشد معنوی و سعادتمندی جامعه باشد و احکام الهی را در سطح اجتماع جاری سازد.

نسخه رهاسازی عرصه فرهنگ به بهانه مشکلات اقتصادی، دقیقا همان سناریویی است که جریان‌های ضد دینی سال‌هاست دنبال می‌کنند. نمی‌توان به اسم «عدالت» و «معیشت»، چشم را بر تضعیف عفاف و بنیان خانواده بست. کسانی که با ادعای روشنفکری، احکام قطعی دین را در مقابل کرامت انسانی یا مسائل معیشتی قرار می‌دهند، در حقیقت دچار مغالطه آشکار شده و از درک جامعیت اسلام عاجزند.

به گزارش خبرنگار جماران،  آیت الله میرزا جواد آقا ملکی تبریزی(۱) در کتاب المراقبات به وفاداری در زمان غیبت حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف اشاره کرده و اینگونه فرموده اند:

افراد بزرگوار، عملشان این گونه است که وفاداری خود را در زمان غیبت بیشتر نشان می دهند تا زمانی که امام(ع) حاضر باشند. هدف از آرزوی ظهور او نباید خارج از ظهور حضرت باشد.

زیرا این بالاترین هدف است و هدف های دیگر باید مقدمه رسیدن به این هدف باشد.

شناخت، نزدیکی و خوشنودی او پایان کارها و آرزوهاست.

۱. میرزا جواد آقا ملکی تبریزی عارف، حکیم، استاد اخلاق و فقیه بزرگ شیعه و اسلام فرزند میرزا شفیع در شهر تبریز متولد شد. تاریخ دقیق ولادت وی مشخص نیست، اما با توجه به کتابی در فقه که یکی از فضلای معاصر به آن دست یافته است معلوم می شود که به سال 1312 هجری قمری ایشان در عنفوان جوانی بوده است. دلیل نامگذاری او به ملکی، نسبت فامیلی با خاندان ملک‌التجار تبریزی است.

علوم صرف، نحو،‌ معانی و بیان و دروس مقدماتی دیگر را در تبریز فرا گرفت و پس از مدتی سطح را به پایان رساند و برای ادامه تحصیل به نجف سفر کرد. وی در درس‌ میرزا حسین نوری، حاج آقا رضا همدانی و آخوند خراسانی شرکت کرد اما مهم‌ترین استادش، حسینقلی همدانی بود که به سبب علاقه وافر به استادش نام فرزندش را حسینقلی گذاشت. ملکی تبریزی مدت ۱۴ سال همیشه همراه او بود و ارادت ویژه‌ای به وی داشت.

آیت الله میرزا جواد آقا ملکی تبریزی در سال 1321 قمری / 1270 شمسی به ایران بازگشت و به زادگاهش تبریز رفت.

در این سال ها بود که واقعه مشروطه پدید آمد و ارتش روسیه بخشی از آذربایجان را اشغال کرد، مردم بی‌‎‌پناه آن خطه به خاک و خون کشیده شدند و شهر تبریز محاصره شد.

راهی غیر از ترک دیار باقی نماند. از این رو حاج میرزا جواد آقا به دور از چشم متجاوزان رو به سوی تهران گذارد و از آنجا به زیارت حضرت عبدالعظیم(س) شتافت. سپس به قم مهاجرت کرد و این شهر را وطن خویش قرار داد.

در سال 1329 ق و در ابتدای ورود به قم و پیش از ملاقات با شیخ عبدالکریم حائری و تأسیس حوزه علمیه قم، ملکی کتاب مفاتیح الشرایع فی الفقه را تدریس می‌ کرد. دو مجلس اخلاق داشت، یکی در منزل برای خواص و دیگری در مدرسه فیضیه برای عموم که جمعی از بازاریان قم نیز در آن درس شرکت داشتند. نماز جماعت را در بالای سر حضرت معصومه(س) اقامه می‌ کرد که امام خمینی و آیت الله بهاء‌‌الدینی از جمله افرادی بودند که در نماز ایشان شرکت می‌ ‎‌کردند.

سرانجام خورشید عرفان و مناجات، روز یازدهم ذی‌حجه سال 1343 قمری از دنیا رفت و به لقای محبوبش رسید.