فیلمسازان دهه شصتی سینمای ایران محصول شرایط اجتماعی و شیوهای خاص از زیست جمعی هستند. دوران کودکی این نسل در سایه جنگ، کمبودها و تحولات پرشتاب سیاسی و اجتماعی شکل گرفت و همین تجربه زیسته، نگاه متفاوتی را به سینمای ایران تزریق کرد. آنان برخلاف بسیاری از فیلمسازان نسلهای پیشین، کمتر به قهرمانان کلاسیک و روایتهای مبتنی بر پیروزی و شکست علاقه نشان دادند و بیشتر به سراغ انسانهای معمولی طبقه متوسط و بحرانهای روزمره رفتند.







