باباحاجی جات خالیه

ماه مهر زمانی برای خانواده‌ها یادآور بوی بازار، دفتر نو، مدادهای تراشیده و لباس و کفش نو و هیجان بازگشت کودکان به مدرسه بود. امروز اما برای بسیاری از والدین، ماه مهر یعنی دلهره؛ یعنی نشستن پشت میز و جمع‌زدن ارقامی که هر بار پرداختشان از توان خانواده بیشتر خارج‌ شده است؛ یعنی حساب‌کردن اینکه کدام هزینه را می‌توان عقب انداخت تا فرزند با حداقل امکانات راهی مدرسه شود.

روز شنبه، اول هفته، گوش‌های حرفه خبرنگاری با این خبر تیز شد و بعد چشم‌هایش را تنگ کرد تا مشکوک هم بشود؛ آخر سر هم بو کشید و فهمید این خبر کمی بودار است. خبر، آغاز به‌ کار کارگروه تدوین «سازمان نظام خبرنگاری» در کمیسیون اجتماعی مجلس بود؛ سازمانی که قرار است با همکاری مرکز پژوهش‌های مجلس و با هدف ایجاد چارچوبی قانونی و تخصصی برای حمایت از خبرنگاران و پیگیری مطالبات صنفی و حرفه‌ای آنان شکل بگیرد. در نگاه اول، خبر خوشایند است. چه کسی می‌تواند با حمایت از حقوق صنفی خبرنگاران، بیمه، امنیت شغلی، پیگیری …

باید این را صریح گفت که خاموشی‌های تابستانی ایران، بلای طبیعی نیستند؛ نتیجه یک تصمیم چنددهه‌ای‌ هستند که هیچ دولتی، از هر جناحی، جرئت لمس واقعی‌اش را نداشته است. مطلقا قصد آن نیست یک وزارتخانه یا یک مقام مشخص ‌نشانه گرفته شود؛

حادثه مرگبار سیل اخیر در نپال، نمونه قابل تأملی است از مواجهه یک سیستم با شرایطی متفاوت از آن چیزی که برایش آماده شده بود. زیرساخت‌هایی که طی سال‌ها برای حفاظت از مناطق شهری در برابر بارش‌های سنگین و طغیان رودخانه‌های هیمالیا ایجاد شده بودند، با رخدادی مواجه شدند که شدت و ابعاد آن فراتر از هرگونه پیش‌بینی بود.

بنابر گفته جلیلی؛ «ابتکاری که سایه جنگ را برای همیشه از سر کشور بردارد، سرآغاز حرکت به سوی اهداف بزرگ است؛ مثل آنچه پیامبر (ص) در احزاب و حدیبیه کردند، مثل آنچه امروز نیاز داریم.»