شکار خفاش ها در تاریکی توسط مار

پژوهش‌های محققان نشان داده که داشتن ران‌های قوی‌ و عضلانی‌ می‌تواند یکی از عوامل مرتبط با زندگی طولانی‌تر و سالم‌تر باشد. پژوهشگران ارتباطی میان قدرت و اندازه عضلات ران با کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی، دیابت، افت عملکرد شناختی و حتی کاهش خطر مرگ‌ومیر کلی پیدا کرده‌اند.

به گزارش روزیاتو، عضلات ران، به‌ویژه عضلات چهارسر ران، از بزرگ‌ترین و قدرتمندترین عضلات بدن محسوب می‌شوند. این عضلات علاوه بر اینکه نقش مهمی در انجام حرکات روزمره مانند راه رفتن، بالا رفتن از پله‌ها و حفظ تعادل دارند، از مفاصل نیز حمایت کرده و به محافظت از آن‌ها کمک می‌کنند. با این حال، نقش عضلات ران تنها به حرکت فرد محدود نمی‌شود، چراکه داشتن پاهای قوی‌تر می‌تواند نشانه‌ای از سلامت عمومی بهتر بدن و حتی افزایش طول عمر باشد.

 در یک مطالعه پنج‌ساله که آن را در نشریه The American Journal of Medicine منتشر کردند، ارتباط میان قدرت عضلات ران و میزان مرگ‌ومیر در افراد مبتلا به بیماری عروق کرونر قلب مورد بررسی قرار گرفت. این بیماری زمانی رخ می‌دهد که پلاک‌ها در رگ‌هایی که خون را به قلب می‌رسانند تجمع پیدا کرده و جریان خون را مختل می‌سازند.

در این پژوهش، ۱٬۳۱۴ فرد مبتلا به بیماری عروق کرونر شرکت داشتند که بیشتر آن‌ها مردانی با میانگین سنی ۶۵ سال بودند. شایان ذکر است که تمامی این افراد پیش‌تر به دلیل این بیماری در بیمارستان بستری شده یا تحت عمل جراحی قرار گرفته‌اند. برای سنجش قدرت عضلات چهارسر ران، پژوهشگران از دستگاه دینامومتر استفاده کردند، دستگاهی که میزان نیروی تولیدشده توسط عضلات را اندازه‌گیری می‌کند. شرکت‌کنندگان نیز باید با تمام توان خود با پاهایشان به آن فشار بیاورند.

سپس پژوهشگران قدرت عضلات پا را با وزن بدن افراد مقایسه کردند تا مشخص شود هر فرد نسبت به اندازه بدن خود چه میزان قدرت عضلانی دارد. نتایج این بررسی نشان داد افرادی که قدرت عضلات پای بیشتری داشتند، خطر مرگ‌ومیر پایین‌تری را تجربه کردند.

در طول پنج سال پیگیری این افراد، ۱۱۸ نفر به دلایل مختلف جان خود را از دست دادند که ۶۳ مورد آن مربوط به بیماری‌های قلبی‌عروقی بود. محققان دریافتند افرادی که قدرت نسبی عضلات پای آن‌ها ۱۰ درصد بیشتر است، با ۲۳ درصد کاهش خطر مرگ (به هر علت) و ۳۴ درصد کاهش خطر مرگ ناشی از مشکلات قلبی مواجه می‌شوند.

در گزارش این مطالعه آمده است که ضعف عضلات اسکلتی می‌تواند باعث کاهش توانایی انجام فعالیت‌های بدنی و افزایش کم‌تحرکی شود، عواملی که خود به‌عنوان خطرهای مستقل برای بیماری‌های قلبی‌عروقی و ضعف جسمانی در سنین بالاتر به حساب می‌آیند.

پژوهشگران همچنین تأکید کردند تمرینات مقاومتی می‌توانند قدرت عضلات، حجم عضلانی و توانایی انجام فعالیت‌های روزمره را افزایش دهند. علاوه بر قدرت عضلات، اندازه ران نیز ممکن است با برخی شاخص‌های سلامت ارتباط داشته باشد. یک مطالعه در سال ۲۰۲۰ که در مجله Endocrine Connections منتشر شد، نشان داد داشتن دور ران بیشتر می‌تواند با کاهش احتمال ابتلا به فشار خون بالا، به‌خصوص در افراد دارای اضافه‌وزن، مرتبط باشد.

در این تحقیق، ۹٬۵۲۰ فرد بالای ۴۰ سال از یک جامعه بزرگ‌تر در چین مورد بررسی قرار گرفتند. پژوهشگران اندازه هر دو ران را اندازه‌گیری و میانگین آن را به‌عنوان اندازه نهایی لحاظ کردند. فشار خون شرکت‌کنندگان نیز سه بار اندازه‌گیری شد و میانگین این اندازه‌گیری‌ها به ثبت رسید.

 سپس افراد بر اساس اندازه ران در سه گروه ران کوچک، متوسط و بزرگ قرار گرفتند و وضعیت فشار خون آن‌ها با یکدیگر مقایسه شد. نتایج نشان داد هرچه اندازه ران بیشتر باشد، میزان ابتلا به فشار خون بالا کاهش پیدا می‌کند. شایان ذکر است که این ارتباط در افراد دارای اضافه‌وزن و چاقی بیشتر مشاهده می‌شود.

پس از در نظر گرفتن عواملی مانند سن، اندازه دور کمر، سیگار کشیدن و سابقه بیماری‌های مختلف، مشخص شد افرادی که ران‌های بزرگ‌تری داشتند، حدود ۴۹ درصد کمتر از افراد دارای ران‌های کوچک در معرض خطر فشار خون بالا قرار داشتند. مطالعه دیگری در سال ۲۰۱۸ نیز نشان داد قدرت بیشتر عضلات پا در افراد ۶۰ تا ۸۵ ساله می‌تواند با عملکرد بهتر مغز ارتباط داشته باشد.

این پژوهش که آن را در Journal of Lifestyle Medicine منتشر کردند، قدرت عضلات پای ۱٬۵۰۸ نفر با استفاده از دینامومتر اندازه‌گیری شد. سپس شرکت‌کنندگان یک آزمایش دو دقیقه‌ای شناختی در نظر گرفتند که در آن باید نمادهای مشخص را با اعداد مربوط به آن‌ها تطبیق می‌دادند.

مقایسه نتایج نشان می‌دهد افرادی که از پاهای قوی‌تری برخوردار هستند، در آزمون‌های شناختی عملکرد بهتری از خود به نمایش می‌گذارند. برای تقویت عضلات ران و بهبود سلامت عمومی، بهترین روش انجام تمرینات قدرتی است.

 حرکات ترکیبی مانند اسکوات، پرس پا، ددلیفت و لانج، چندین عضله از جمله عضلات چهارسر ران، همسترینگ و باسن را هم‌زمان درگیر کرده و به ساخت عضلات پا کمک می‌کنند. همچنین فعالیت‌های هوازی مانند دوچرخه‌سواری، پیاده‌روی و یوگا می‌توانند انعطاف‌پذیری، توان حرکتی و استقامت بدن را افزایش دهند، عواملی که با افزایش سن مهم‌تر می‌شوند. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر قادر باستانی: نظام اسلامی به يک تصميم و تفاهم بزرگ نياز دارد نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : ایرانیان چگونه صاحب «نام خانوادگی» شدند؟ بیشتر بخوانید: 7 دلیل علمی برای مفید بودن قهوه (+فیلم) این مکمل می‌تواند عمر شما را افزایش دهد و سلامت قلب، کلسترول و پوست را بهبود بخشد تماشاخانه یک جرعه آب برای هدهد؛ یک گودال مرگ برای کل و بزها / دو تصویر از یک ماجرا چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درخت‌ها قبل از مرگ زخمی شده بودند فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران

خبرآنلاین: اللهیار صیادمنش که این فصل از وسترلو بلژیک راهی لخ‌پوزنان لهستان شده، شروع خوبی در تیم جدیدش داشته و خیلی زود در ترکیب قهرمان لهستان جا افتاده است.

او در جریان پیروزی ۷ بر صفر لخ‌پوزنان مقابل تون سوئیس در مقدماتی لیگ اروپا موفق به ثبت یک گل و یک پاس گل شد تا به آمار ۴ گل و ۲ پاس گل در ۵ دیدار اخیر برسد.

صیادمنش طی ۲ فصل اخیر در ترکیب وسترلو هم عملکرد خوبی داشت ولی در نهایت برای جام جهانی ۲۰۲۶ به تیم ملی ایران دعوت نشد.

۵۰ بیمار ای‌بی با خانواده‌های خود به مرکز دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌الله (عج) آمدند و مددکاران خانه ای‌بی در کنار تیم‌های تخصصی، تمام مراحل را همراهی کردند.

ساعت ۸ صبح جمعه، مرکز دندانپزشکی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌الله (عج) کم‌کم شلوغ می‌شود. خانواده‌هایی که از شهرهای مختلف خود را به تهران رسانده‌اند، کنار بیمارانی نشسته‌اند که قرار است امروز دندان‌هایشان معاینه شود، عکس بگیرند یا در صورت امکان درمانی را که مدت‌ها به تعویق افتاده، شروع کنند.

بیمارانی که برای آنها مراجعه به دندانپزشکی، برخلاف بسیاری از افراد، فقط گرفتن یک نوبت و نشستن روی یونیت نیست. بیماری «اپیدرمولیز بولوزا» یا همان ای‌بی، پوست و در برخی موارد مخاط را به‌شدت شکننده می‌کند. همین مسئله می‌تواند یک مراجعه معمولی را به فرایندی نیازمند احتیاط و آمادگی بیشتر تبدیل کند.

این‌بار اما قرار است چند خدمت در یک روز و در یک مرکز به آنها ارائه شود؛ برنامه‌ای که خانه ای‌بی با همکاری وزارت بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌الله (عج)، دانشکده دندانپزشکی و بیمارستان دندانپزشکی شهید شکری ترتیب داده است. دندانپزشکی برای بیماری که حتی تماس ساده هم مهم است

در سالن، بیماران یکی پس از دیگری برای معاینه فراخوانده می‌شوند. دندانپزشک باید پیش از هر اقدامی وضعیت دهان و دندان بیمار را ببیند و در عین حال شرایط جسمی او را هم در نظر داشته باشد. برای بیماری که پوست و مخاط شکننده دارد، نحوه معاینه و درمان اهمیت زیادی دارد. فشار، کشش یا تماس غیرضروری می‌تواند برای بیمار دردسرساز شود. در برخی بیماران نیز باز شدن دهان محدود است و همین موضوع کار دندانپزشک را دشوارتر می‌کند.  

به همین دلیل، قرار نیست همه بیماران در پایان روز یک نسخه مشابه از خدمات دریافت کنند. برای یکی، معاینه و مشخص شدن مشکلات دندان کافی است؛ دیگری به رادیوگرافی نیاز دارد، بیماری ممکن است امکان ترمیم داشته باشد و فرد دیگری برای درمان‌های بعدی ارجاع شود.  

در این میان، خدماتی مانند بررسی پوسیدگی، ارزیابی لثه، جرم‌گیری، پاکسازی، رادیوگرافی و برخی درمان‌های ترمیمی در برنامه قرار گرفته است. اما شاید مهم‌تر از خود خدمات، این باشد که برای هر بیمار مشخص شود بعد از امروز چه اتفاقی باید بیفتد. مشکل فقط پوسیدگی دندان نیست

دندانپزشکی برای بیماران پروانه‌ای سال‌هاست یکی از مسائل کمتر دیده‌شده در مسیر درمان آنهاست. بیماری که برای مراقبت از پوست، زخم‌ها و سایر عوارض ای‌بی ناچار است بخش قابل توجهی از زندگی خود را صرف درمان کند، ممکن است دندانپزشکی را تا زمانی که درد یا مشکل جدی ایجاد شود، عقب بیندازد.  

فاصله جغرافیایی هم مشکل دیگری است. برخی خانواده‌ها برای یک مراجعه درمانی باید از شهر خود به تهران سفر کنند. هزینه رفت‌وآمد و اقامت، دشواری جابه‌جایی بیمار و پیدا کردن دندانپزشکی که با شرایط این بیماران آشنا باشد، می‌تواند مراجعه را دشوارتر کند.

در چنین شرایطی، جمع شدن چند خدمت در یک روز، برای خانواده فقط یک نوبت دندانپزشکی نیست؛ بخشی از هزینه و رفت‌وآمد و زمان مورد نیاز برای درمان را کم می‌کند. اما خانواده‌ها یک دغدغه مهم‌تر دارند: اینکه این مراجعه به همین یک روز ختم نشود. مددکار، بین بیمار و مرکز درمانی

در گوشه‌ای از مرکز، مددکاران خانه ای‌بی در رفت‌وآمدند؛ پرونده‌ها را پیگیری می‌کنند، بیماران را به بخش‌های مختلف هدایت می‌کنند و پرسش‌های خانواده‌ها را به تیم درمان منتقل می‌کنند.

این نقش برای خانواده‌ای که با یک بیماری نادر و پیچیده زندگی می‌کند، فقط کمک برای پیدا کردن اتاق یا بخش درمان نیست. خانواده باید بتواند شرایط خاص بیمار، سابقه درمان و نگرانی‌هایش را به تیمی منتقل کند که شاید او را برای نخستین‌بار می‌بیند.

اگر بیماری به تصویربرداری یا بررسی دیگری نیاز داشته باشد، مسیر او دنبال می‌شود و اگر درمان در همان روز امکان‌پذیر نباشد، قرار است ادامه کار مشخص شود.

در واقع، یکی از مسائل اصلی این برنامه از همین‌جا خودش را نشان می‌دهد: ارائه خدمت یک روزه آسان‌تر از ساختن مسیر درمان است. خانواده‌هایی که برای یک نوبت درمان سفر کرده‌اند

در میان همراهان، خانواده‌هایی هستند که از خارج تهران آمده‌اند. برای آنها، مراجعه امروز از مدت‌ها قبل آغاز شده؛ از هماهنگی و برنامه‌ریزی سفر گرفته تا آماده کردن بیمار برای حضور در مرکز درمانی.

مادران و پدران بیماران اطلاعاتی را که شاید در پرونده پزشکی ثبت نشده باشد، برای دندانپزشک توضیح می‌دهند؛ اینکه بیمار در درمان‌های قبلی چه تجربه‌ای داشته، چه چیزی برایش دردناک بوده یا چه محدودیتی دارد.

این اطلاعات در مورد بیماران مبتلا به بیماری‌های نادر اهمیت بیشتری پیدا می‌کند، چون تجربه روزمره خانواده می‌تواند به اندازه یک سابقه پزشکی در تصمیم‌گیری درمانی مؤثر باشد. برای همین است که خانواده‌ها در این برنامه صرفاً همراه بیمار نیستند؛ بخشی از فرایند درمان‌اند. از یک برنامه یک‌روزه تا یک مسیر درمانی

در حالی که بیماران در بخش‌های مختلف مرکز تحت معاینه و درمان قرار دارند، نشست مسئولان نیز برگزار می‌شود؛ درباره مشکلات دندانپزشکی بیماران ای‌بی و دشواری دسترسی آنها به خدمات تخصصی.

حجت‌الاسلام‌والمسلمین سید حمیدرضا هاشمی گلپایگانی، مؤسس و مدیرعامل خانه ای‌بی، دکتر امیررضا رکن، مشاور وزیر بهداشت در امور دندانپزشکی، دکتر رفیعی، رئیس بیمارستان دندانپزشکی شهید شکری و دکتر یزدانیان، رئیس دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌الله (عج)، از جمله حاضران این نشست هستند. مسئله‌ای که در این جلسه بیشتر از هر چیز اهمیت دارد، تعداد بیماران حاضر در این روز نیست؛ مسئله این است که بیمار بعد از خروج از مرکز چه خواهد کرد. قرار است تفاهم‌نامه‌ای میان خانه ای‌بی و دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌الله (عج) تدوین شود تا همکاری برای ادامه درمان بیماران پروانه‌ای شکل منظم‌تری پیدا کند.

اگر این همکاری به برنامه‌ای مستمر تبدیل شود، پرونده ۵۰ بیماری که امروز معاینه شده‌اند، می‌تواند ادامه پیدا کند و بیماران دیگری نیز در مراحل بعد به این مسیر اضافه شوند. درمانی که نباید با خروج از مرکز تمام شود

درمان دندانپزشکی معمولاً با یک معاینه یا یک ترمیم تمام نمی‌شود. ممکن است بیماری امروز عکس بگیرد و برای درمان مراجعه بعدی نیاز به نوبت داشته باشد؛ ممکن است دندانپزشک مشکل دیگری را شناسایی کند که نیازمند بررسی تخصصی‌تر باشد.

برای بیمار پروانه‌ای، قطع شدن این زنجیره می‌تواند به معنای بازگشت دوباره به همان نقطه اول باشد؛ جست‌وجوی مرکز درمانی، پیدا کردن پزشک آشنا با شرایط بیماری، هماهنگی سفر و دوباره طی کردن مسیر.

به همین دلیل، ارزش این برنامه را نمی‌توان فقط با عدد ۵۰ بیمار یا تعداد خدمات ارائه‌شده در یک روز سنجید. بخش مهم‌تر ماجرا، این است که آیا برای بیماری که امروز روی صندلی دندانپزشکی نشسته، یک مسیر مشخص برای ادامه درمان ایجاد می‌شود یا نه. یک صندلی دندانپزشکی، یک دغدغه قدیمی

برای بسیاری از مردم، مراجعه به دندانپزشک اتفاقی عادی در زندگی روزمره است؛ اما برای خانواده‌ای که با ای‌بی زندگی می‌کند، پیدا کردن دندانپزشکی که بیماری را بشناسد، شرایط جسمی بیمار را درک کند و درمان را با احتیاط پیش ببرد، می‌تواند به یکی از دغدغه‌های جدی تبدیل شود.

برنامه ۳۰ مرداد، دست‌کم برای ۵۰ بیمار، این مسیر را کوتاه‌تر کرده است؛ آنها در یک مرکز تخصصی معاینه شده‌اند و بخشی از خدمات مورد نیازشان را دریافت کرده‌اند.

اما اگر قرار باشد این روز فقط یک اتفاق مناسبتی باقی نماند، مرحله مهم‌تر از امروز تازه شروع می‌شود: پیگیری درمان، حفظ ارتباط با بیمار و ایجاد دسترسی برای خانواده‌هایی که هنوز نتوانسته‌اند به چنین خدماتی برسند.

برای بیماران پروانه‌ای، شاید مهم‌ترین نتیجه این برنامه نه یک ترمیم، یک عکس یا یک جلسه معاینه، بلکه این باشد که بعد از امروز بدانند برای درمان بعدی باید کجا بروند و چه کسی قرار است ادامه مسیر را پیگیری کند. چون برای آنها، رسیدن به صندلی دندانپزشکی پایان راه نیست؛ گاهی تازه آغاز مسیر درمان است.