هرچی بدی چند برابر میشه

احمد مسجدجامعی، وزیر اسبق وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نوشت: سینمای ایران هنگامی در جهان صاحب صدا شد که بیش از آنکه بکوشد شبیه دیگران باشد، توانست خودش باشد. روستا، کویر، دریا، کوه، دشت، تهران قدیم، جنوب، شمال، زبان‌ها و لهجه‌ها، کودکان، خانواده‌ها، آیین‌ها، شعرها، فقر و فساد و خشونت، امید و اخلاق و محبت، تنهایی و حتی سکوت ایرانی را به تصویر کشید؛ اما آنها را به شکلی روایت کرد که انسانی در پاریس، توکیو، رم یا بوئنوس‌آیرس، دمشق، رباط، الجریزه و... نیز می‌توانست با آن ارتباط برقرار کند. این شاید یکی از قوانین بزرگ فرهنگ باشد: راه جهانی شدن، گاه از عمیق‌تر شدن در هویت خود آغاز می‌شود و این همان تعبیر قدیمی است که بارها گفته‌ام: حضور جهانی با شناسنامه ایرانی.