سرمقاله اعتماد/ آمریکا و سندروم جنگ

مائو چین را متحد کرد و از تحقیر یک قرن تهاجم خارجی بیرون آورد، اما روش‌های خشونت‌آمیز او میلیون‌ها زندگی را تباه کرد و میراثی از سرکوب و آشفتگی بر جای گذاشت که هنوز در ارزیابی تاریخ معاصر چین سنگینی می‌کند.

احتمال پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای و کسب کنترل کنگره افزایش یافته است، اما ساختار قدرت در واشنگتن و اختیارات گسترده رئیس‌جمهور مانع از ایجاد اهرم‌های فشار قاطع و تغییرات بنیادی در سیاست خارجی و داخلی آمریکا خواهد شد.

تحرکات دیپلماتیک آمریکا برای پایان جنگ اوکراین، با موانعی فراتر از اختلافات ارضی روبه‌روست. ریشه بحران به رقابت روسیه و غرب بر سر معماری امنیتی اروپا بازمی‌گردد و مسکو و کی‌یف هنوز انگیزه کافی برای مصالحه ندارند. سیاست «صلح سریع» ترامپ نیز ممکن است به فشار بر اوکراین برای پذیرش امتیازات تبدیل شود. آتش‌بس بدون تضمین‌های امنیتی پایدار، تنها جنگ را منجمد می‌کند. مشارکت اروپا و توجه به نقش چین نیز برای هر توافق پایدار ضروری است.

آسوشیتدپرس در گزارشی از واشنگتن درباره رویکرد ترامپ در مقابل ایران نوشت: «در مواجهه با دولت سرسخت ایران که در برابر یک کارزار نظامی گسترده عقب‌نشینی نکرده، به نظر می‌رسد رئیس‌جمهور دونالد ترامپ به رویکردی دوگانه روی آورده است که فشار اقتصادی را با احتمال تشدید ویرانگر نیروی نظامی ترکیب می‌کند.»

اشاره بقایی به یکی از حکایت‌های عبید زاکانی درباره «مولانا عضدالدین ایجی» و «ابوسعید بهادرخان»، آخرین فرمانروای گورکانی از نسل هلاکوخان است. عضدالدین ایجی که در رشته‌های مختلف علوم زمان خود عالم بود، در دوران ابوسعید بهادرخان به مقام قاضی‌القضات نیز رسید.