به گزارش مشرق ، پرسپولیس فصل جدید لیگ برتر را با دو پیروزی برابر شمسآذر و استقلال خوزستان آغاز کرده؛ شروعی که علاوه بر ثبت ۶ امتیاز، نشانههایی امیدوارکننده از شکل و ساختار فنی این تیم را به نمایش گذاشته است.
سرخپوشان در دو هفته نخست ۶ گل به ثمر رسانده و تنها یک گل دریافت کردهاند؛ آماری که برای آغاز فصل قابل توجه است، اما بهتنهایی نمیتواند معیار دقیقی برای سنجش تواناییهای واقعی تیم مهدی تارتار باشد. پرسپولیس در این دو مسابقه نشان داده که از نظر تاکتیکی، ایده مشخصی برای بازی دارد. پرس از جلو، بازی عمودی، انتقال سریع، حضور بازیکنان بیشتر در فاز هجومی و واکنش مناسب پس از از دست دادن توپ، پنج مؤلفهای هستند که در نمایش دو هفته نخست سرخپوشان قابل مشاهده بودهاند.
با این حال، یک نکته مهم را نباید نادیده گرفت؛ شمسآذر و استقلال خوزستان، دستکم در شرایط فعلی، از جمله تیمهایی نیستند که بتوانند تمام ظرفیت یک مدعی قهرمانی را محک بزنند. بنابراین آنچه تاکنون از پرسپولیس دیدهایم، بیشتر نشاندهنده پتانسیل و نشانههای اولیه یک تیم مدعی است تا اثبات قطعی این ادعا.
۶ امتیاز ابتدایی؛ ساده اما بسیار مهم
ممکن است از نظر فنی، پیروزی مقابل تیمهایی مانند شمسآذر و استقلال خوزستان به اندازه یک مسابقه برابر مدعیان قهرمانی ارزش تحلیلی نداشته باشد، اما در جدول لیگ برتر هر سه امتیاز دقیقاً همان ارزشی را دارد که سه امتیاز یک بازی بزرگ دارد. تیمی که هدفش قهرمانی است، ابتدا باید مسابقاتی را که روی کاغذ شانس بیشتری برای پیروزی در آنها دارد، با موفقیت پشت سر بگذارد. قهرمانی فقط با شکست دادن رقبای مستقیم به دست نمیآید؛ بخش مهمی از آن به جمعآوری امتیازات مقابل تیمهایی مربوط میشود که در سطح پایینتری قرار دارند.
به همین دلیل، ۶ امتیاز ابتدایی پرسپولیس را نباید دستکم گرفت. شاید این امتیازات در هفته دوم چندان تعیینکننده به نظر نرسند، اما در هفتههای پایانی میتوانند همان فاصلهای باشند که یک تیم را در کورس قهرمانی نگه میدارد یا از آن خارج میکند. پرسپولیس فعلاً وظیفه اول خود را انجام داده است؛ حریفانی را که باید شکست میداد، شکست داده است. حالا آزمون دشوارتر آغاز میشود؛ جایی که تیم باید مقابل رقبایی قرار بگیرد که خودشان توانایی کنترل بازی، پرس، مالکیت و ایجاد موقعیت دارند.
پرس از جلو؛ اولین نشانه از هویت تاکتیکی
یکی از ویژگیهای قابل توجه پرسپولیس در دو هفته نخست، تلاش برای بازپسگیری توپ در مناطق بالای زمین بوده است. پرس از جلو صرفاً یک تاکتیک دفاعی نیست. هدف این است که تیم، محل شروع حمله حریف را به مناطق نزدیکتر به دروازه او منتقل کند. اگر پرس موفق باشد، پرسپولیس میتواند توپ را در زمین حریف پس بگیرد و پیش از آنکه حریف فرصت سازماندهی مجدد پیدا کند، حمله دیگری را آغاز کند. این موضوع در فوتبال امروز اهمیت زیادی دارد؛ چرا که لحظه پس از از دست رفتن توپ، یکی از آسیبپذیرترین لحظات هر تیم است. اگر پرسپولیس بتواند در همان چند ثانیه نخست توپ را دوباره به دست بیاورد، حریف هنوز ساختار دفاعی خود را کامل نکرده و احتمال ایجاد موقعیت افزایش پیدا میکند.
با این حال، پرس از جلو یک شمشیر دو لبه است. اگر حریف بتواند خط نخست فشار پرسپولیس را بشکند، فضای بیشتری پشت سر بازیکنان پرسکننده ایجاد خواهد شد. بنابراین یکی از مهمترین سؤالات درباره پرسپولیس این است که مقابل تیمهایی با کیفیت بالاتر در خروج از پرس، چه واکنشی خواهد داشت.
بازی عمودی؛ مالکیت برای رسیدن به دروازه
پرسپولیس در دو بازی نخست نشان نداده که مالکیت توپ را صرفاً برای بالا بردن آمار مالکیت میخواهد. هر زمان مسیر مناسبی برای بازی رو به جلو وجود داشته، بازیکنان تلاش کردهاند توپ را با سرعت بیشتری به خطوط بالاتر منتقل کنند. این همان چیزی است که میتوان از آن به عنوان بازی عمودی یاد کرد؛ یعنی تیم به جای گردش طولانی و بیهدف توپ، در صورت وجود مسیر مناسب، سریعاً بازی را به سمت دروازه حریف پیش میبرد.
عمودی بازی کردن البته به معنای عجله کردن نیست. یک تیم خوب باید بداند چه زمانی پاس رو به جلو بدهد و چه زمانی توپ را به عقب برگرداند تا زاویه جدیدی برای حمله ایجاد کند. پرسپولیس در دو هفته ابتدایی، بهویژه هنگام بازپسگیری توپ در میانه زمین، از این ویژگی استفاده کرده است. چنین مدلی مقابل تیمهایی که عقب مینشینند میتواند زمان رسیدن به یکسوم هجومی را کاهش دهد، اما برابر تیمهای قدرتمندتر، کیفیت تصمیمگیری در پاسهای عمودی اهمیت بیشتری پیدا خواهد کرد.
انتقال سریع؛ تبدیل توپگیری به موقعیت
یکی دیگر از نکات مثبت پرسپولیس، سرعت انتقال از دفاع به حمله است. در فوتبال، لحظهای که توپ از یک تیم به تیم دیگر منتقل میشود، میتواند بهترین زمان برای حمله باشد؛ زیرا ساختار دفاعی تیمی که توپ را از دست داده، هنوز کامل شکل نگرفته است. پرسپولیس در این دو بازی تلاش کرده بلافاصله پس از توپگیری، بازیکنان هجومی خود را وارد فضا کند. در چنین شرایطی، بازیکنی مانند بیفوما اهمیت زیادی پیدا میکند؛ چرا که علاوه بر پاس دادن، توانایی حمل توپ و پیشروی با آن را دارد.
این ویژگی میتواند به پرسپولیس کمک کند تا فقط به پاسهای سریع وابسته نباشد. وقتی بازیکنی بتواند با توپ چند متر پیشروی کند و یک مدافع را مجبور به واکنش کند، ساختار دفاعی حریف نیز دچار تغییر میشود. از این منظر، بیفوما میتواند یکی از ابزارهای مهم پرسپولیس برای تغییر ریتم مسابقه باشد.
حضور بیشتر بازیکنان در فاز هجومی
پرسپولیس در دو هفته نخست تمایل داشته با تعداد بیشتری از بازیکنان وارد فاز حمله شود. این موضوع باعث میشود بازیکن صاحب توپ گزینههای بیشتری در اختیار داشته باشد و مدافعان حریف نیز با تصمیمهای بیشتری مواجه شوند.
در این میان، حضور ایگور سرگیف به عنوان مهاجم نوک میتواند یک تغییر مهم در ساختار هجومی پرسپولیس ایجاد کند. حضور مهاجم نوک تخصصی این امکان را به علی علیپور میدهد که از فضای اطراف او استفاده کند و دیگر مجبور نباشد تمام وظایف یک مهاجم مرکزی را به تنهایی انجام دهد.
علیپور میتواند بیشتر به عمق بزند، در کانالهای کناری حرکت کند و حتی در برخی صحنهها نقش سازنده حمله را بر عهده بگیرد.گل سوم پرسپولیس برابر استقلال خوزستان نمونه خوبی از این موضوع بود؛ جایی که علیپور با پاس در عمق، سرگیف را در موقعیت گل قرار داد. این همکاری اگر در ادامه فصل نیز تداوم پیدا کند، میتواند یکی از نکات مهم ترکیب تارتار باشد.
در واقع حضور سرگیف فقط به معنای اضافه شدن یک مهاجم دیگر نیست؛ این بازیکن میتواند باعث شود علیپور نیز در نقش متفاوت و مؤثرتری ظاهر شود.
بیفوما؛ ابزاری برای تغییر ریتم
با وجود شروع قدرتمند پرسپولیس برابر استقلال خوزستان، ضربآهنگ تیم در بخشهایی از اواخر نیمه اول کاهش پیدا کرد. فشار اولیه کمتر شد و حملات نسبت به دقایق ابتدایی، از سرعت و تنوع کمتری برخوردار بود. اینجاست که بازیکنی مانند بیفوما اهمیت پیدا میکند.او با توانایی حمل توپ و بازی مستقیم، میتواند شرایطی را ایجاد کند که پرسپولیس برای شکستن خطوط دفاعی حریف فقط به پاسهای کوتاه و گردش توپ متکی نباشد. یک تیم مدعی قهرمانی به چند راه برای ایجاد موقعیت نیاز دارد. اگر بازی ترکیبی جواب نداد، باید بتواند از کنارهها استفاده کند؛ اگر حریف فضا را بست، باید بازیکنی برای برتری فردی وجود داشته باشد و اگر دفاع حریف بیش از حد فشرده شد، توانایی تغییر ریتم ضروری است. بیفوما میتواند بخشی از این نیاز را برطرف کند.
واکنش پس از از دست دادن توپ
پنجمین ویژگی قابل توجه، رفتار پرسپولیس بلافاصله پس از از دست دادن توپ است. فوتبال تهاجمی بدون واکنش مناسب پس از لو دادن توپ، میتواند خطرناک باشد. اگر بازیکنان پس از از دست دادن توپ بلافاصله عقبنشینی کنند، فضای زیادی برای انتقال حریف ایجاد میشود. پرسپولیس در دو هفته نخست در بسیاری از صحنهها تلاش کرده در همان منطقه توپ از دسترفته فشار وارد کند و مانع شکلگیری حمله حریف شود. این رفتار از نظر تاکتیکی اهمیت زیادی دارد؛ زیرا بازپسگیری سریع توپ، هم یک اقدام دفاعی است و هم میتواند مقدمه یک حمله جدید باشد.
این بخش نیز مانند پرس از جلو باید در برابر تیمهای قدرتمندتر آزمایش شود. هرچه کیفیت حریف در عبور از فشار بیشتر باشد، خطر ایجاد فضای پشت سر بازیکنان پرسپولیس نیز افزایش خواهد یافت.
یک سؤال بزرگ درباره فاز دفاعی
آمار یک گل خورده در دو بازی، برای شروع فصل امیدوارکننده است، اما هنوز نمیتوان بر اساس آن درباره استحکام کامل ساختار دفاعی پرسپولیس قضاوت کرد. مسئله اصلی زمانی مشخص خواهد شد که پرسپولیس مقابل تیمی قرار بگیرد که خودش بتواند مالکیت توپ داشته باشد، پرس کند و بازیکنان بیشتری را به مناطق هجومی بفرستد. اگر خط اول پرس پرسپولیس شکسته شود، فاصله میان خطوط چقدر خواهد شد؟ آیا هافبکها میتوانند فضای مقابل مدافعان را بهخوبی پوشش دهند؟ آیا تیم در زمان عقبنشینی میتواند همان نظم زمان مالکیت را حفظ کند؟
عیار واقعی در بازیهای سختتر مشخص میشود
پرسپولیس دو وظیفه مهم را در دو هفته ابتدایی انجام داده است؛ امتیاز کامل گرفته و در کنار آن، نشانههایی از یک مدل بازی مشخص ارائه کرده است. پرس از جلو، بازی عمودی، انتقال سریع، حضور مؤثر بازیکنان در فاز هجومی و واکنش مناسب پس از از دست دادن توپ، پنج مؤلفهای هستند که اگر در طول فصل تثبیت شوند، میتوانند پایههای یک تیم مدعی را تشکیل دهند.
سرگیف نیز میتواند با حضور در نوک حمله، فضای بیشتری برای علیپور ایجاد کند و بیفوما این امکان را دارد که در مواقع افت ریتم، کیفیت و تنوع بیشتری به حملات بدهد. با این حال، هنوز برای اعلام اینکه پرسپولیس مدعی قطعی قهرمانی است، زود است. شمسآذر و استقلال خوزستان حریفانی نبودند که بتوانند همه نقاط قوت و ضعف پرسپولیس را آشکار کنند. بنابراین این دو پیروزی باید به عنوان یک شروع خوب دیده شوند، نه یک حکم نهایی.
برای تیمی که هدفش قهرمانی است، بردن این مسابقات ضروری است؛ اما قهرمانی زمانی معنا پیدا میکند که همین کیفیت برابر مدعیان و تیمهای قدرتمندتر نیز حفظ شود. در نهایت، پرسپولیس پس از دو هفته یک تصویر امیدوارکننده از خود ارائه کرده است؛ ۶ امتیاز گرفته، فوتبال هجومی قابل قبولی ارائه داده و نشانههایی از یک هویت تاکتیکی مشخص دارد. عیار واقعی این تیم اما زمانی مشخص خواهد شد که حریف بتواند بازی را از پرسپولیس بگیرد، پرس آن را بشکند و تیم تارتار را مجبور کند خارج از منطقه امن تاکتیکی خود تصمیم بگیرد. آن زمان است که میتوان فهمید پرسپولیس فقط شروع خوبی داشته یا واقعاً برای یک فصل طولانی و فرسایشی در مسیر قهرمانی آماده است.
