هم بازی، هم یادگیری، هم کلی لذت

 فرزین معامله‌گری در شرایطی به عنوان بازیکن سرباز به ملوان بندرانزلی پیوست که تنها یک سال از انتقال پرهزینه و رکوردشکن او از شمس‌آذر به پرسپولیس گذشته بود؛ بازیکنی که قرار بود یکی از گزینه‌های آینده سرخ‌ها در سمت چپ خط دفاعی باشد، اما فصل گذشته نتوانست انتظارات را برآورده کند و حالا برای گذراندن دوران سربازی راهی ملوان شده است.

معامله‌گری فصل گذشته با انتقالی قابل توجه از شمس‌آذر به پرسپولیس پیوست. سرخ‌پوشان برای دریافت رضایت‌نامه این مدافع چپ مبلغ ۴۵ میلیارد تومان پرداخت کردند تا این انتقال در آن مقطع به یکی از گران‌ترین جابه‌جایی‌های تاریخ فوتبال ایران تبدیل شود. با این حال، حضور در پرسپولیس مطابق انتظار پیش نرفت و معامله‌گری نتوانست جایگاه ثابتی در ترکیب این تیم پیدا کند.

مدافع ۲۲ ساله که پیش از این سابقه حضور در تیم ملی امید و همچنین بازی برای صنعت نفت آبادان را در کارنامه داشت، در پرسپولیس با رقابت سختی برای رسیدن به ترکیب اصلی مواجه شد. در نهایت نیز شرایط به شکلی پیش رفت که او تصمیم گرفت برای پشت سر گذاشتن خدمت سربازی، فوتبالش را خارج از پرسپولیس ادامه دهد؛ تصمیمی که حالا با توجه به شرایط فعلی سرخ‌پوشان، بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته است.

پرسپولیس در این تابستان میلاد محمدی را از دست داده و در شرایطی که نیاز مبرمی به تقویت سمت چپ خط دفاعی دارد، مصدومیت جلالی نیز وضعیت این پست را پیچیده‌تر کرده است. در چنین شرایطی، اگر معامله‌گری تصمیم به اعزام به خدمت سربازی نمی‌گرفت، می‌توانست یکی از گزینه‌های در دسترس پرسپولیس برای حضور در ترکیب تیم باشد. با این حال، او تصمیم خود را گرفته و حالا باید دوران سربازی را در ملوان سپری کند.

نکته جالب درباره مقصد جدید معامله‌گری این است که در روزهای اخیر انتظار می‌رفت این بازیکن راهی فجرسپاسی شود. مذاکرات و گمانه‌زنی‌ها درباره حضور او در این تیم ادامه داشت، اما در نهایت و در روزهای پایانی، معامله‌گری تصمیم گرفت ملوان را به عنوان مقصد دوران سربازی خود انتخاب کند.

ملوان نیز با جذب این مدافع چپ، یکی از بازیکنان جوان و شناخته‌شده فوتبال ایران را به خدمت گرفته است. معامله‌گری حالا امیدوار است با حضور در انزلی و داشتن فرصت بیشتر برای بازی، بتواند فصل متفاوتی را پشت سر بگذارد و دوباره شرایطی ایجاد کند که پس از پایان دوران سربازی، با آمادگی و تجربه بیشتر به پرسپولیس بازگردد.

البته این جدایی به معنای پایان ارتباط معامله‌گری با پرسپولیس نیست. این بازیکن همچنان دو فصل دیگر با سرخ‌پوشان قرارداد دارد و پس از پایان دوران خدمت سربازی، باید به این باشگاه بازگردد. بنابراین ملوان برای او یک مقصد موقت محسوب می‌شود و آینده‌اش بار دیگر در اختیار پرسپولیس خواهد بود.

حالا باید دید معامله‌گری که یک سال قبل با برچسب انتقال ۴۵ میلیاردی و انتظارات زیادی به پرسپولیس آمد، در ملوان می‌تواند دوباره خودش را پیدا کند یا خیر. بازگشت او به پرسپولیس در حالی رقم خواهد خورد که تجربه یک فصل یا بیشتر، دور از فضای سنگین این تیم را پشت سر گذاشته و احتمالا فرصت دیگری برای اثبات توانایی‌هایش خواهد داشت. فرصتی که شاید ارزش آن، بیشتر از چیزی باشد که امروز به نظر می‌رسد.

به گزارش برنا، احمد دنیامالی وزیر ورزش و جوانان برای حضور در مراسم حمل پرچم در حرم مطهر امام رضا (ع) توسط پرچم‌داران ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا به مشهد مقدس سفر کرد.

قرار است مراسم حمل پرچم صبح روز شنبه ۳۱ مردادماه توسط زهرا کیانی ملی‌پوش تیم ووشوی ایران و فاضل اتراچالی عضو تیم ملی کبدی در صحن مطهر امام رضا (ع) و در جوار بارگاه رهبر شهید انقلاب صورت بگیرد.

سیدمحمد شروین اسبقیان معاون توسعه ورزش قهرمانی و سیدغنی نظری معاون مجلس، حقوقی و امور استان‌ها در این سفر دکتر دنیامالی را همراهی می‌کنند.

دیدار و گفت‌وگو با اعضای سمن‌های حوزه جوان و هیات‌های ورزشی استان از دیگر برنامه‌های وزیر ورزش و جوانان در این سفر یک روزه خواهد بود.

انتهای پیام/ 

به گزارش شهرآرانیوز، رفتن سراغ داستان‌های پلیسی در ایران، به‌خاطر محدودیت‌های فرامتنی، با مشکلات زیادی روبه‌رو است. به‌خصوص با در نظر گرفتن این‌که جذابیت و موفقیت داستان‌های کارآگاهی، به‌طور عمومی، بسته به میزان غافلگیری و مبهم نگه داشتن پیچ‌های کلیدی داستانی است. در چنین شرایطی، سازندگان سریال «اعتراف می‌کنم» در مجموع راه‌های هوشمندانه‌ای پیدا کرده‌اند تا، بدون عبور از خطوط قرمز، روح تازه‌ای در یک روایت پلیسی ایرانی بدمند. اهمیت جزئیات

روایت داستان پلیسی در فضایی محدود مثل یک شمشر دولبه است. در «اعتراف می‌کنم»، این تمهید هر چند ضرباتی به سریال زده (برخی از خرده‌داستان‌ها ممکن است عمق چندانی پیدا نکنند و در مواردی بار بخش زیادی از اطلاعات منتقل‌شده روی دوش دیالوگ‌ها افتاده است تا تصاویر)، اما از جنبه‌های دیگری به نفع این اثر تمام شده است و آن هم تمرکز روی جزئیات است. در دو قسمتی که تاکنون از این سریال منتشر شده شاهد بوده‌ایم که روند کاشت و برداشت با توجه سازندگان به جزئیاتی دقیق انجام شده که می‌تواند ذهن مخاطب را درگیر کند. در چنین شرایطی، بیش از این که توجه تماشاگر به تولید (پروداکشن) اثر جلب شود، به سمت پیدا کردن این کاشت‌های جزئی متمایل می‌شود. هنر بومی‌سازی

«اعتراف می‌کنم»، همان‌طور که در تیتراژ خود اثر هم ذکر شده است، اقتباسی است از مجموعه جذاب Criminal (از محصولات نتفلیکس). درحالی‌که در سال‌های اخیر بار‌ها با آثاری روبه‌رو شده‌ایم که تا حد زیادی به کپی‌کاری از نمونه‌های موفق خارجی تبدیل شده‌اند بدون این‌که خود را ملزم به ذکر این نکته بدانند، اعلام صریح این الهام گرفتن امری شجاعانه و نشان‌دهنده اعتمادبه‌نفس سازندگان «اعتراف می‌کنم» است. این اعتمادبه‌نفس بی‌دلیل نیست چرا که می‌توان گفت این سریال، حداقل تا این‌جا، در بومی‌سازی منبع الهامش تا حد زیادی موفق عمل کرده است. این بومی‌سازی را هم می‌توان در دیالوگ‌نویسی باورپذیر اثر دنبال کرد، هم در شکل روابط انسانی این سریال، و هم حتی در جزئیاتی همچون چهره‌پردازی برخی از بازیگران (در رأس همه پوریا پورسرخ). آن‌چه در چهره‌پردازی کاراکتر پورسرخ جلب نظر می‌کند، نزدیک‌کردن او به یک نمونه آشنا از افرادی است که در اداره‌ها بار‌ها با آنها روبه‌رو شده‌ایم. رعایت همین جزئیات است که «اعتراف می‌کنم» را از تبدیل شدن به یک کپیِ صرف نجات داده است. شیوه روایت

گفتیم که محدودیت فضای روایت داستان از جنبه‌هایی به سود «اعتراف می‌کنم» تمام شده است. یکی از این جنبه‌ها، فرار از جلوه‌های بیرونی برای خلق تعلیق لحظه‌ای (مثل تعقیب‌وگریز‌های دلهره‌آور، جلوه‌های صوتی یا انفجار‌های عظیم) است. این همان جایی است که محدودیت می‌تواند منجر به خلاقیت شود! سازندگان «اعتراف می‌کنم» ناگزیر بوده‌اند که توجه ویژه‌ای به تک‌تک دیالوگ‌ها، سکوت‌ها، و نشانه‌های میزانسنی تا شکل درونی‌تری از تعلیق را خلق کنند. این رویکردی است که کمتر در آثار پلیسی وطنی شاهدش بودیم و اگر «اعتراف می‌کنم» بتواند تا انتها به خوبی پیش رود، می‌تواند به الگوی خوبی برای محصولات احتمالی آینده تبدیل شود. بازی‌ها

حضور یک تیم بازیگر باتجربه (چه بازیگران ثابت و چه بازیگران مهمان) کمک بزرگی به «اعتراف می‌کنم» کرده است. این سریال از نظر جنس بازی‌ها یکدست است و این به‌خصوص زمانی جلب نظر می‌کند که حضور پوریا پورسرخ را با گریم و چهره تازه‌اش در این سریال به یاد بیاوریم. وقتی به کارنامه بازیگرانی، چون مهدی هاشمی و علیرضا ثانی‌فر نگاه کنیم با تعداد زیادی از بازی‌های کنترل‌شده و درونی روبه‌رو می‌شویم. در عوض، پوریا پورسرخ را بیشتر با نقش‌هایی به یاد می‌آوریم که بیشتر با برون‌گرایی (و حتی گاه نوعی اغراق)، بیان تند و گاه بریده، و باز در مواردی با استفاده حداکثری از زبان بدن در ذهن می‌مانند. گریم پورسرخ به‌تنهایی کافی است تا او را به یکی از کانون‌های توجه «اعتراف می‌کنم» تبدیل کند، اما نکته مهم‌تر، تلاش او برای یک بازی کنترل‌شده‌تر از همیشه است؛ تلاشی که با رویکرد کلی سریال همخوان به نظر می‌رسد. خرده‌داستان‌ها

این که شما بخواهید فقط یک خط داستانی را در لوکیشنی محدود روایت کنید، به‌سرعت می‌تواند به کسالت مخاطب منجر شود؛ به‌خصوص این‌که «اعتراف می‌کنم» اصراری در پیشبرد سریع روایت ندارد. در عوض، سازندگان سعی کرده‌اند داستان را در عرض گسترش دهند. همان‌طور که در هر قسمت با یک پرونده روبه‌رو می‌شویم، به‌شکل پیوسته به مواردی از گذشته شخصیت‌های اصلی نیز اشاره می‌رود. این امر هم از یکنواختی روایت می‌کاهد، هم به شخصیت‌ها عمق می‌بخشد، و هم تماشاگر را کنجکاو برای دانستن نتایج این اشارات باقی می‌گذارد. برای قضاوت دقیق‌تر در مورد نتیجه این تمهید روایی باید تا زمان انتشار قسمت‌های بعدی منتظر ماند، اما قلاب اولیه «اعتراف می‌کنم» تا این‌جا در حدی عمل کرده که مخاطب را از دنبال‌کردن ماجرا‌ها ناامید نکند.

منبع: سلام سینما

در ادامه حتما ببینید ویدئو| تیزر سریال «اکسیر» با بازی داریوش فرضیایی منتشر شد