چهره ها/ شکیب شجره: به کدام گناه کودکان باید جنگ را اینگونه تحمل کنند؟

اینکه کودک و نوجوان تا چه اندازه در فیلم‌های دهه ۶۰ ایرانی ارجحیت و اولویت ذاتی داشته‌اند، می‌تواند محل بحث باشد. اساساً زندگی و زیست کودک و نوجوان به دلیل س...

مراسم اختتامیه هشتاد و سومین جشنواره فیلم ونیز با معرفی برندگان در بخش‌های مختلف اعلام شد.

در همه جای دنیا تهیه‌کننده این امکان را دارد که در قالب فرد یا نهاد و کمپانی فیلم بسازد. در خیلی از جا‌های دنیا، آنهایی که سینمای‌شان به مراتب بدتر از ما شرو...

احمد مسجدجامعی، وزیر اسبق وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نوشت: سینمای ایران هنگامی در جهان صاحب صدا شد که بیش از آنکه بکوشد شبیه دیگران باشد، توانست خودش باشد. روستا، کویر، دریا، کوه، دشت، تهران قدیم، جنوب، شمال، زبان‌ها و لهجه‌ها، کودکان، خانواده‌ها، آیین‌ها، شعرها، فقر و فساد و خشونت، امید و اخلاق و محبت، تنهایی و حتی سکوت ایرانی را به تصویر کشید؛ اما آنها را به شکلی روایت کرد که انسانی در پاریس، توکیو، رم یا بوئنوس‌آیرس، دمشق، رباط، الجریزه و... نیز می‌توانست با آن ارتباط برقرار کند. این شاید یکی از قوانین بزرگ فرهنگ باشد: راه جهانی شدن، گاه از عمیق‌تر شدن در هویت خود آغاز می‌شود و این همان تعبیر قدیمی است که بارها گفته‌ام: حضور جهانی با شناسنامه ایرانی.

در حادثه‌ای شبیه به سناریوی فیلم‌های سینمایی، یک مجری تلویزیون اوگاندایی به طرز غافلگیر کننده‌ای پادشاه کشوری دیگر از این قاره شد.